ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ Λεονταρισµοί εν καιρώ κρίσης

Παίρνω και ξαναπαίρνω τηλέφωνο. Με επιµονή στην αρχή. Με µανία στη συνέχεια. ∆εν το σηκώνει. «∆εν είναι δυνατόν» µε πιάνει το πείσµα. Εµένα ο ∆ηµήτρης µου απαντάει ο κόσµος να χαλάσει. Κι όµως.

Ωρες µετά ο αριθµός του στην οθόνη. «Πού χάθηκες καλέεεε;». Η φωνή νυσταγµένη. Βαριά. Θέλει την πρώην κοπέλα του πίσω. Πήγε τη βρήκε. ∆εν τον ένοιαξε αν θα φάει χυλόπιτα. ∆εν πήρε τηλέφωνο. Χτύπησε µέσα στη νύχτα τα κουδούνια. Της µίλησε έξω από τα δόντια. Αναγνώρισε τα λάθη του. Και της είπε πως την αγαπάει και τη θέλει πίσω. Εκείνη ζήτησε χρόνο. Κι εκείνος µε το που γύρισε σπίτι ζήτησε ουίσκι. Μισό µπουκάλι µόνος του. «Πριν το χρειαζόσουνα παιδάκι µου για να πάρεις θάρρος. Μετά γιατί ήπιες;». Ηπιε.

Και παρακοιµήθηκε. Και όταν ξύπνησε δεν απολογήθηκε στο γραφείο που είχε ξεχάσει µια βασική του υποχρέωση. Είχε κακή µέρα, τους είπε. Αρχισαν οι απειλές. Θα τον απολύσουν. Είναι στη µαύρη λίστα. Χριστό δεν καταλαβαίνει όµως ο ∆ηµήτρης. «Ας µε απολύσουν. Θα µε λυτρώσουν. Θα κάνω καινούργια πράγµατα». «Πας καλά; Σε τέτοιες εποχές; Κάτσε στ’ αυγά σου και άσε τους λεονταρισµούς». «Βαρέθηκα. Χρειάζοµαι αλλαγή».

Κλείνουµε το τηλέφωνο. Εχω µείνει να χαζεύω τη συσκευή. Τι µου είπε τώρα; Θέλει να αλλάξει; Βαρέθηκε; Νιώθω ένα σύννεφο να µε τυλίγει. Ενα καµπανάκι χτυπάει µέσα στο µυαλό µου. Ζηλεύω. Τολµά. Θέλει να πειραµατιστεί. Να δοκιµάσει. Την ίδια ώρα που όλοι οι υπόλοιποι βαλτώνουµε στον µικρόκοσµό µας και αγωνιζόµαστε για κεκτηµένα που βαραίνουν τους υπόλοιπους. Κάπου στο βάθος ακούω το όνοµά µου. Εχω ξεχάσει να γράψω µια λεζάντα. Επιστροφή στην πραγµατικότητα. Η ροή της δουλειάς θα µε παρασύρει. Μόνο εκείνο το τσίµπηµα στην καρδιά θα µου θυµίζει όσα µπορεί να ήθελα να τολµήσω. Αλλά τώρα δεν προλαβαίνω ούτε καν να τα σκεφτώ.