ΑΝΑΛΥΣΗ Σικέ αλλαγές

Κάτι πολύ σημαντικό δεν πάει καθόλου καλά.

Δεν χρειαζόταν να χτυπήσει η τρόικα το καμπανάκι- σε ήπιο τόνο, προς το παρόν- στο αναθεωρημένο Μνημόνιο ότι οι διαρθρωτικές αλλαγές έχουν σκαλώσει. Το ξέραμε και μόνοι μας. Δεν χρειαζόταν να μιλήσουν οι κ.κ. Τράα και Ντερούζ για την ανάγκη ευρύτατων ιδιωτικοποιήσεων. Γνωρίζαμε και μόνοι μας ότι οι αγορές εξακολουθούν να μη θεωρούν βιώσιμο το δημόσιο χρέος μας. Οπως ξέραμε επίσης ότι ενάμιση χρόνο τώρα τίποτα δεν έχει γίνει στον τομέα αυτό.

Για να μην κοροϊδευόμαστε και μεταξύ μας, η τρόικα αυτήν τη στιγμή σχεδόν μας χαρίζεται, αφού η ίδια γνωρίζει- όπως και εμείς- ότι το Μνημόνιο δεν τηρείται με την συνέπεια που θα έπρεπε.

Γιατί δεν τηρείται με συνέπεια το Μνημόνιο; Ο βασικότερος λόγος είναι ότι ένα ολόκληρο σύστημα που ξεκινά από αρκετούς υπουργούς και φτάνει ώς τον απλό δημόσιο υπάλληλο αντιδρά ή και αδυνατεί να ανταποκριθεί. Ετσι, μπορεί να ψηφίζονται τα νομοσχέδια, όμως δεν εφαρμόζονται. Σε πολλές ΔΕΚΟ, για παράδειγμα, δεν έχουν γίνει οι μειώσεις μισθών που ψηφίσθηκαν. Οι ΟΤΑ δεν δίνουν τα απαιτούμενα από τον νόμο οικονομικά στοιχεία κάθε μήνα. Στα νοσοκομεία συνεχίζεται ο χορός της σπατάλης. Καμιά φορά, η υπαναχώρηση έναντι των δεσμεύσεων του Μνημονίου εκδηλώνεται και σε θεσμικό επίπεδο, όπως π.χ.

έγινε με το θέμα του ανοίγματος των κλειστών επαγγελμάτων- κουτσουρεύτηκε τόσο για τους φαρμακοποιούς όσο βεβαίως και για τους δικηγόρους.

Μ΄ αυτά και μ΄ αυτά, οι αγορές που έχουν γρηγορότερα ανακλαστικά από την τρόικα ανεβάζουν και πάλι τα spreads και ανησυχίες αρχίζουν να διατυπώνονται για την επιστροφή μας σ΄ αυτές όχι στο τέλος του 2011 (πού τέτοια τύχη!) αλλά ούτε το 2012. Από κοντά και οι προφήτες που προβλέπουν πάλι όχι μόνο haircut αλλά και επιστροφή στη δραχμή.

Φταίει βέβαια και η Γερμανία που δεν λέει να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων και να συναινέσει σε ένα γενναιόδωρο πακέτο, με επιμήκυνση και μείωση των επιτοκίων δανεισμού, ώστε να βουλώσει τα στόματα των αγορών.

Κακά τα ψέματα όμως, το ευρωπαϊκό πακέτο από μόνο του δεν φτάνει. Βασική, βασικότατη προϋπόθεση είναι να αντιληφθούμε εμείς οι ίδιοι ότι πρέπει να γίνουν οι διαρθρωτικές αλλαγές τις οποίες προβλέπει το Μνημόνιο, για να μπούμε σε δρόμο ανάπτυξης και να μπορέσουμε έτσι να μειώσουμε και το χρέος μας. Αν θελήσουμε απλώς να ξεγελάσουμε τους «κουτόφραγκους» με σικέ διαρθρωτικές αλλαγές, θα υποστούμε πανωλεθρία όχι από την τρόικα αλλά από τις αγορές. Επιτέλους, όποιοι νοσταλγούν το μοντέλο της ανάπτυξης με δανεικά πρέπει να μας αδειάσουν τον τόπο.