ΣΥΝ ΑΘΗΝΑ…

∆ύο τινά µπορεί να συµβούν στο θέµα της αξιοποίησης της ακίνητης περιουσίας του Δηµοσίου, το οποίο άνοιξε µε τον γνωστό ανορθόδοξο τρόπο.

Το ένα είναι να αρχίσουµε όλοι µαζί να παίζουµε το παραδοσιακό παιχνίδι της κολοκυθιάς.

Να λέει ο ένας «θα κάνουµε αυτό» και να απαντάει ο άλλος «και γιατί να κάνουµε αυτό;», «και τι θέλεις να κάνουµε;», «να κάνουµε το άλλο», «και γιατί να κάνουµε το άλλο;» και πάει λέγοντας.

Το άλλο ενδεχόµενο είναι να κάνουµε πράγµατι κάτι. Και να το κάνουµε αµέσως.

Εξ ορισµού αυτό αφορά πρωτίστως την κυβέρνηση και τους φορείς που εποπτεύει.

Πρέπει να απεµπλακούν από την περιοχή των γενικόλογων συζητήσεων και των οµφαλοσκοπήσεων.

Και να περάσουν συντονισµένα στη φάση των πράξεων και της οργανωµένης δραστηριότητας µε στόχους.

Οι τρόποι και οι µεθοδολογίες για να γίνουν όλα αυτά ποικίλλουν. Αλλωστε υπάρχει και πλούσια διεθνής εµπειρία.

Ορισµένες λύσεις προκύπτουν ανάγλυφα στη σηµερινή έρευνα των «ΝΕΩΝ» για τις ιδιωτικοποιήσεις (Σελ. 12-19).

Οπως θα διαπιστώσουν οι αναγνώστες, στηνπροσπάθεια αναζήτησης προσόδων από τη δηµόσια περιουσία δεν ισχύουν ισοπεδωτικές προσεγγίσεις του τύπου «άσπρο – µαύρο».

Για την ακρίβεια, το δίληµµα δεν είναι «πουλάµε – δεν πουλάµε» περιουσιακά στοιχεία τους κράτους.

Το δίληµµα είναι αν το ίδιο το κράτος θα παρακολουθεί άβουλο το πρόβληµα ή θα αναληφθούν πρωτοβουλίες για ευρηµατικές και ευέλικτες λύσεις που θα αποδώσουν άµεσα. Από την έρευνα προκύπτουν συγκεκριµένες ιδέες και αναδεικνύονται ελκυστικές µορφές επιχειρηµατικότητας σε σχέση µε τη δηµόσια περιουσία σε µια χώρα σαν την Ελλάδα.

Αυτές οι «έξυπνες λύσεις» είναι το ζητούµενο αυτή τη στιγµή και εκεί πρέπει να εστιάσουµε.

Προκύπτει όµως και κάτι ακόµη: ηπίεση για την αξιοποίηση της δηµόσιας περιουσίας µπορεί να αποδειχθεί ευεργετική όχι µόνο για το δηµόσιο ταµείο, αλλά για το ίδιο το Δηµόσιο ως φορέα θεσµικής λειτουργίας της κοινωνίας.

Δηλαδή είναι µια ευκαιρία για να αποσαφηνιστούν νοµικά ζητήµατα και ερµηνευτικές εκκρεµότητες που χρονίζουν.

Να ανακτηθούν οι καταπατηµένες εκτάσεις και να οριστικοποιηθούν οι χρήσεις γης επί µονίµου βάσεως. Με άλλα λόγια να µετατραπεί ο σχολάζων κρατικός πλούτος σε αναπτυξιακό εργαλείο. Σε κάθε περίπτωση πάντως, η διέξοδος βρίσκεται σε µια πανάρχαια προτροπή:

Συν Αθηνά και χείρα κίνει.