«Δεν χρειάζεται να είσαι τέλειος για να είσαι και ευτυχισµένος»

Ο 43ΧΡΟΝΟΣ Βασίλης Παπαθανασόπουλος, δηµόσιος υπάλληλος σε περιφερειακή πόλη, προσπέρασε επιτυχώς δυσάρεστες καταστάσεις του παρελθόντος, απόρροια του τραυλισµού του. Σήµερα, µετά και την κατάλληλη επιστηµονική υποστήριξη από το 2003 σε ειδικό θεραπευτικό κέντρο, έχει βελτιώσει αισθητά το λεκτικό του επίπεδο. «Θυµάµαι που ένας από τους δασκάλους µου στο ∆ηµοτικό, επειδή ήµουν ανήσυχος µια φορά στην αίθουσα, µε κορόιδεψε µιµούµενος την τραυλή οµιλία µου. Υπήρχαν κι ελάχιστοι συµµαθητές µου που, όποτε τσακωνόµασταν, επίσης µε πείραζαν για την οµιλία µου. Αρκετές φορές πάλι οι καθηγητές µου απέφευγαν να µε φορτώνουν µε δύσκολες εργασίες, να έχουν υπερβολικές απαιτήσεις στις προφορικές επιδόσεις µου. Ως ενήλικος έχασα περιστάσεις κι ευκαιρίες επικοινωνίας που αν δεν τις απέφευγα, ίσως να άλλαζαν εντελώς τη ζωή µου. Τότε ήµουνσίγουρος πως έφταιγε το τραυλισµός µου…», θυµάται.

Τώρα, ωστόσο, αναθεώρησε. «Τα τελευταία χρόνια συνειδητοποίησα ότι κατά το παρελθόν χρησιµοποίησα ως άλλοθι τον τραυλισµό µου για να του φορτώνω όλες τις απορρίψεις, τις αποφυγές και τις απογοητεύσεις µου. Ηταν σαν να έλεγα στον εαυτό µου και στους άλλους “εγώ δεν φταίω σε τίποτα, για όλα φταίει οτραυλισµός µου!” κι έτσι ξεµπέρδευα!»,παραδέχεται.

ΟΧΊ ΠΊΑ ΑΛΛΟΘΊ. «Πλέον, όµως, έχω καταφέρει ηεκφορά του λόγου µου να µη µε επηρεάζει στις προσωπικές κι επαγγελµατικές σχέσεις µου. Οσοι µε ακούν να µιλάω, νοµίζω ότι µε κρίνουν πια από αυτά που τους λέω, όχι από το αν και πόσοτραυλίζω. Προσωπικά συνειδητοποίησα ότι σε όλη µου τη ζωή θα υπάρχει αυτή η ιδιαίτερη πτυχή µου, πως η οριστική απαλλαγή από τον τραυλισµό είναι ανέφικτη. Το να είσαι, όµως, ευτυχισµένος, δεν σηµαίνει ότι όλα είναι τέλεια. Σηµαίνει ότι έχεις αποφασίσει να δεις και πέρα από τις ατέλειές σου…», τονίζει.