Κούρε, κούρε, χαµογέλα

Κυρία Φοίβη Αθηναίου, ∆ιαβάζω στις εφηµερίδες την αντίσταση των πολιτών της Κερατέας για την ηθική προσβολή που ασεβείς και άτεγκτοι εξουσιαστές επιχειρούν στον τάφο του χαµογελαστού κούρου του Οβριοκάστρου.

«Ποιος έχει δίκιο;» σκέφτοµαι. Κι ένας άλλος κούρος, από επιλεγµένη θέση στη βιβλιοθήκη µου, µε κοιτάζει µε παράπονο για τη δυσπιστία µου και το θείο του χαµόγελο µου φαίνεται πως ξεθωριάζει. Είναι ο κούρος του Ευρωπού, από τη γη του Κιλκίς (Α’ βραβείο, 1998, για το βιβλίο µου «Σταύρος, ο µηχανικός της οδού Καλλιρρόης), ο αδελφός κούρος του Οβριοκάστρου, «µ’ εσάς είµαι», λέω τελικά, και ακούω τον λόγο µου.

Μα όταν σκέφτοµαι ότι ανιστόρητοι και άκριτοι υπουργοί επιµένουν πεισµατικά να κάνουν χαβούζα τον τάφο του κούρου στο Οβριόκαστρο, χάνω το δικό µου χαµόγελο.

Γίναµε προβληµατικοί, δύσπιστοι κι αγέλαστοι µετά την τετράχρονη γερµανική κατοχή, τον τρίχρονο φονικό Εµφύλιο, την οκτάχρονη πατακική γελοιότητα και την ανηλικίωτη, ακόµη, κάθοδο της τρόικας.

Είµαστε σαν τα σκεπτόµενα αγάλµατα των αρχαίων Ελλήνων, που, µετά τους Περσικούς και τον Πελοποννησιακό Πόλεµο, έχασαν και ξέχασαν για πάντα το θείο χαµόγελο της αθωότητας των κούρων.

Ας αποστασιοποιηθούµε, έστω για λίγο, από την άκαµπτη καθηµερινότητα της αγέλαστης σκέψης, κι ας θυµηθούµε τους κούρους µας µε την επικουρία ενός ολιγόστιχου ποιήµατος από το βιβλίο µου «Θ» (έκδοση 1999).

Το αφιερώνω στους πολίτες του ∆ήµου Λαυρεωτικής, οι οποίοι θα αντιστέκονται µέχρι να καταλάβουν οι (νοµίµως) κρατούντες ότι οι αρχαιολογικοί µας χώροι είναι αυστηρά προστατευόµενοι.

Κι ακόµη, ας προσπαθήσουµε να κατανοήσουµε τα όσα ακατανόητα συµβαίνουν σήµερα στο Οβριόκαστρο της Κερατέας, όπου κοιµόταν επί δυόµισι χιλιάδες χρόνια ο κούρος µε το θείο χαµόγελο.

Αυτός ο τόπος, ασεβέστατοι, δεν είναι για κενώσεις εντέρων.

«Κόρες και κούροι» Κόρες και κούροι χωρίς πτυχώσεις περιττές, κινήσεις και στάσεις.

Ορθιοι, διάφανοι κι απλοί.

Στη θεία αθωότητα µόνο στολίδι το χαµόγελο.

Οι Πέρσες ήταν πολύ µακριά. Κι ο Πελοποννησιακός αργούσε να φανεί ακόµη.

Κώστας Καλαπανίδας, ποιητής < Είναι ποιητικό (ή µήπως συµβαίνει ποιητική αδεία;), αγαπητέ Κώστα, ή άκρως γοητευτικό να µετονοµάζουµε σε αντίσταση τη βίαιη οµηρεία µιας ολόκληρης περιοχής από τους κατοίκους της κόντρα στο επίσηµο κράτος και τους όποιους νόµους του (δυστυχώς η έννοµη τάξη δεν ισχύει µόνον σε κάποιες περιπτώσεις και αλλού επιτρέπεται να καταστρατηγείται εις το όνοµα µιας «αντίστασης» – ακόµη κι από νοικοκυραίους…), µε τη συνενοχή δασκάλων, ιερέων και λοιπών. Και µιας περιοχής που ζει χρόνια µε µία από τις µεγαλύτερες χωµατερές αλλά ανακαλύπτει το πρόβληµα στον ΧΥΤΑ. ∆ηλαδή, δεν ενοχλούν τα σκουπίδια, αλλά τα υπολείµµατά τους. Τώρα που το λέτε, όντως φαντάζει γοητευτικό αυτό. Ισως γι’ αυτό χαµογελάει ο κούρος…