Η αγωνία  του επαγγελµατία πριν από το άνοιγµα

Είναι νέοι µε καλές σπουδές. Μπήκαν πριν από µερικά χρόνια στην αγορά. Τώρα καλούνται να επιβιώσουν µε νέους κανόνες και δεν κρύβουν την απαισιοδοξία τους για τις αλλαγές που φέρνει η απελευθέρωση
Η ΦΑΡΜΑΚΟΠΟΙΟΣ
Το νέο ωράριο θα µας εξοντώσει
Οι γονείς της δεν είναι φαρµακοποιοί, άρα η δουλειά δεν ήταν «στρωµένη». Σπούδασε Φαρµακολογία, γιατί ήθελε – όπως λέει – να είναι «κύριος» του εαυτού της λειτουργώντας τη δική της επιχείρηση, αλλά και επειδή δεν ήθελε να ακολουθήσει ένα «απρόσωπο» επάγγελµα. Ως φαρµακοποιός, θα είχε τη δυνατότητα να αναπτύξει ιδιαίτερη σχέση µε τους πελάτες.

Η Μάγδα Χριστοφίλου, που διατηρεί εδώ και περίπου τρία χρόνια φαρµακείο στη Νέα Κηφισιά, αποφοίτησε από τη Φαρµακευτική Σχολή του Καποδιστριακού Πανεπιστηµίου το 2005. Αρχισε άµεσα τις µεταπτυχιακές της σπουδές – γνώριζε πως για να λάβει άδεια ιδρύσεως φαρµακείου θα περνούσε καιρός.

Σε διάστηµα δύο ετών, άνοιξε την επιχείρησή της. «Αυτό και µόνο αποδεικνύει πως ο κλάδος δεν είναι “κλειστός”», λέει στα «ΝΕΑ».

Και προσθέτει πως µεγαλύτερο πρόβληµα είναι το κόστος για την αγορά ενός φαρµακείου. Η ίδια άρχισε την επαγγελµατική της σταδιοδροµία δαπανώντας 120.000 ευρώ για να ιδρύσει το φαρµακείο της και να γεµίσει τα ράφια του.

Η τιµή όµως, εκτοξεύεται όταν ένας νέος φαρµακοποιός αγοράζει ένα έτοιµο φαρµακείο. Η τιµή αρχίζει από τα 150.000 ευρώ και φτάνει τα 500.000 ευρώ – ανάλογα µε την περιοχή, την πελατεία και το στοκ.

τα ΧΡΕΗ. «Οι περισσότεροι καλούµαστε τα πρώτα χρόνια να αποπληρώσουµε τα δάνεια για την αγορά της επιχείρησής µας. Αυτό σε συνδυασµό µε τα συσσωρευµένα χρέη των ασφαλιστικών ταµείων προς τους φαρµακοποιούς, συνεπάγεται µεγάλο οικονοµικό βάρος», τονίζει η κ. Χριστοφίλου. Η απελευθέρωση του ωραρίου είναι επίσης ένα σηµείο που προβληµατίζει τη νέα φαρµακοποιό, όπως και τους συναδέλφους της, αφού η πρόσληψη βοηθών σηµαίνει έξτρα κόστος. Οι µεικτές µηνιαίες απολαβές ενός πτυχιούχου υπαλλήλου φτάνουν περίπου τα 1.500 ευρώ και του βοηθού τα 800 – 1.000 ευρώ.

Συνεπώς, η λειτουργία των φαρµακείων το απόγευµα της ∆ευτέρας και της Τετάρτης αλλά και το Σάββατο σε συνδυασµό µε τις διανυκτερεύσεις, οδηγεί τους νέους φαρµακοποιούς σε υποχρεωτική εργασία που υπερβαίνει ακόµη και 60 ώρες εβδοµαδιαίως. «Επιθυµία και χρέος του φαρµακοποιού και ιδιαιτέρως εµάς των νέων, είναι να αναπτύσσουµε µια προσωπική σχέση µε το κοινό, σχέση συνέχειας, συνέπειας και εµπιστοσύνης» συµπληρώνει, καταλήγοντας πως αυτό δεν µπορεί να συµβεί λόγω του εξοντωτικού ωραρίου. Και προσθέτει πως η διασφάλιση της υγείας των πολιτών είναι αυτό που διαχωρίζει τα φαρµακεία από τα εµπορικά καταστήµατα.

Συνεπώς την ανησυχεί και η άρση κάθε ιδιοκτησιακού περιορισµού αφού, όπως λέει, ο νόµος δεν διασφαλίζει πως τα «φαρµακεία ανήκουν στους φαρµακοποιούς». Αντίθετα, ανοίγει τον δρόµο σε επιχειρηµατίες να εισχωρήσουν στον κλάδο.

∆εν συµφωνεί όµως ούτε και µε τη «χαλάρωση» των πληθυσµιακών κριτηρίων, σε µία κορεσµένη από φαρµακεία Αττική. Και όπως εξηγεί, η σταδιοδροµία των πτυχιούχων φαρµακοποιών δεν εξαντλείται στην ίδρυση φαρµακείου – µπορούν να απορροφηθούν στη φαρµακοβιοµηχανία, στα νοσοκοµεία αλλά και στα ασφαλιστικά ταµεία εκτελώντας χρέη ελεγκτή. Ο ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ
Δεν µελέτησαν τις επιπτώσεις στην επαρχία
Ενστάσεις για το νοµοσχέδιο που προβλέπει το άνοιγµατων κλειστών επαγγελµάτων διατυπώνει ο δικηγόρος κ. Θέµης Σοφός. «Στα ουσιαστικά ζητήµατα του µάχιµου δικηγόρου δεν βελτιώνεται κάτισίγουρα, όµωςπροστίθενται νέα προβλήµατα» λέει.

«Εξαγγέλλεται ότι καταργούνται οι γεωγραφικοί περιορισµοί. Τι νόηµα έχει µία τέτοια ρύθµιση όταν δεν έχει γίνει προηγούµενη έρευνα για τις επιπτώσεις στους δικηγόρους της επαρχίας; Γιατί κυρίως αυτούς αγγίζει η ρύθµιση και όχι τους δικηγόρους των µεγάλων νοµών», διερωτάται ο κ. Σοφός ενστερνιζόµενος την ανησυχία των συναδέλφων του στην περιφέρεια.

Επιφυλάξεις εκφράζει και ως προς την κατάργηση των υποχρεωτικών ελάχιστων αµοιβών και του συστήµατος προείσπραξης γραµµατίων από τους δικηγορικούς συλλόγους. «Πιστεύει ο σηµερινός νοµοθέτης ότι έτσι ελέγχεται καλύτερα η φορολόγηση των εσόδων;

Η αµοιβήτου δικηγόρου καθορίζεται, ούτως ή άλλως, ελεύθερα µε συµφωνία και δεν αλλάζει κάτι ως προς αυτόµε τη νέαρύθµιση της κυβέρνησης.

Οι ελάχιστες αµοιβές διατηρούνται ως ποσά αναφοράς, επί των οποίων υπολογίζονται καιεισπράττονται οιεισφορές , ενώ προκειµένου να επιδικάζονταιοι δικαστικές δαπάνες, διατηρούνται ως νόµιµες αµοιβές τασηµερινά ποσά των αµοιβών για τις δικαστικές πράξεις», συµπληρώνει.

ΣΎΓΚΡΙΣΕΙΣ. Ο Θ. Σοφός, ο οποίος ανέλαβε το γραφείο του πατέρα του και του παππού του, συνεργάζεται σήµερα µε δικηγορικό γραφείο τουΜονάχου –«ζηλεύουµε την ποιότητα εργασίαςπου τους παρέχει ο τρόπος λειτουργίας των δικαστηρίων» οµολογεί.

Συζητώντας µε συνεργάτες του γραφείου του, συχνά τους λέει ότι «τα πράγµαταθα βελτιωθούν», αλλά εκείνοι τον κοιτούν µε δυσπιστία. Και αυτό γιατί, όπως παρατηρεί ο κ. Σοφός, πολλές φορές έχει διαβάσει νοµοσχέδιαγια την επιτάχυνση απονοµής της δικαιοσύνης, αλλά στην ουσία τίποτα δεν αλλάζει. Επικαλείται µάλιστα µία χαρακτηριστική εικόναπου έχει ζήσει δεκάδες φορές αλλά εξακολουθεί να τον εντυπωσιάζει: «Κάθε µεσηµέρι όταν ο γραµµατέας του δικαστηρίου στις 3.00 δηλώνει το πέρας του ωραρίου του,το δικαστήριολόγω αδυναµίας συγκρότησης αναβάλλει τις υπόλοιπες υποθέσεις και διακόπτει τη ροή της εκδίκασης µισή ώρα πριν για να εκφωνήσει τα ονόµατα των κατηγορουµένων και των µαρτύρων και να τους ενηµερώσει ποια είναι η επόµενη δικάσιµος». Ο ΜΗΧΑΝΙΚΟΣ
Φέτος είχα µόνο µία δουλειά
«Είµαι δυσαρεστηµένος και απαισιόδοξος για το µέλλον. Η κατάργηση των ελάχιστων αµοιβών έρχεται σε µια εποχή που, ενώ το κόστος της οικοδοµής ανεβαίνει συνεχώς, τα οικονοµικά µου συµπιέζονται προς τα κάτω».

Για τον 44χρονο αρχιτέκτονα -µηχανικό κ. ∆ηµήτρη Κροκίδη, η κρίση έχει ήδηχτυπήσει την πόρτα.

Οπως χαρακτηριστικά λέει, «φέτος στο γραφείο µπήκε µόνο µία δουλειά. Η πτώση στη δουλειά µουσε σχέση µε τα δύο τελευταία χρόνια φθάνει το 60%».

Πιστεύειότι «η κατάργηση των ελάχιστων αµοιβών απλώς θα ρίξει και την τελευταίαγραµµή άµυνας των µηχανικών». Τι σηµαίνει αυτό;

«Σήµερα, µε το καθεστώς πουεπικρατεί, διασφαλίζεται ότι θα πάρεις αυτό που προβλέπεται από τον νόµο, αφού δεν µπορεί να βγει οικοδοµική άδεια αν προηγουµένως αυτός που θέλει να χτίσει δεν καταβάλει αυτό που προβλέπεται. Μετά την κατάργηση, απλώς θα εύχεσαι να πληρωθείς…», επισηµαίνει.

με ΣΠΟΎΔΕΣ στο Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο και µεταπτυχιακό στο York στη συντήρηση ιστορικών κτιρίων, αφού πέρασε από διάφορα µελετητικά γραφεία, έστησε πριν από 13 χρόνια το δικό του γραφείο. «Στην πράξη δεν υπάρχουν ελάχιστες αµοιβές, αφού µε την κρίση και την ανεργία πολλοί συνάδελφοι ρίχνουν τις τιµές», παρατηρεί.

«Νέες οικοδοµές δεν χτίζονται και οι λίγες δουλειές είναι από τους ιδιώτες (ανακαινίσεις, µονοκατοικίες)

οι οποίοι είναι πολύ διστακτικοί και κάνουν συνεχώς παζάρια».

Η µέρα για τον 44χρονο αρχιτέκτονα – µηχανικό ξεκινά στις 7 το πρωί µε επισκέψεις στο εργοτάξιο, στις δηµόσιες υπηρεσίες και τις πολεοδοµίες. «Ειδικά στις πολεοδοµίες ζούµε µια τρέλα», τονίζει. Ο κ. Κροκίδης αναφέρεται στη σχέση που διέπει τις ελάχιστες αµοιβές µε την ασφάλεια των έργων. «Ο πολύς κόσµος νοµίζει ότι η δουλειά του µηχανικού σταµατά µόλις εκδώσει µια άδεια. Και αυτό είναι λάθος. Η µελέτη είναι το παν. Σωστή µελέτη σηµαίνει καλύτερη και ασφαλέστερη κατασκευή και οικονοµία στην κατανάλωση, αφού θα είναι σωστά ενεργειακά θωρακισµένη. Με το νέο καθεστώς θα αρχίσουν οι εκπτώσεις. Και µε τις εκπτώσεις, χωρίς τις ελάχιστες εγγυήσεις, δεν µπορεί να υπάρξει σωστή µελέτη», υποστηρίζει.

Και τι αναµένεται να γίνει; «∆εν µπορώ να απαντήσω µε σιγουριά. Οσοι είναι χρόνια στο επάγγελµα µπορεί και να επιβιώσουν µε απώλειες. Στους νέους όµως τα πράγµατα θα είναι ακόµη πιο δύσκολα. Κι αυτό επειδή είναι ένα µέτρο που παίρνεται εν µέσω κρίσης. Αυτό είναι που µε φοβίζει».

«ΧΩΡΙΣ ΓΡΑΜΜΗ ΑΜΥΝΑΣ»

η πτώση στην οικοδοµή φθάνει το 60%.
Η κατάργηση των ελάχιστων αµοιβών απλώς θα ρίξει και την τελευταία γραµµή άµυνας των µηχανικών