ΑΝΑΛΥΣΗ Κλειστά και ακριβά

Υπάρχουν επιχειρήματα που ακούγονται λογικά από την πλευρά των κλειστών επαγγελμάτων. Ενα από αυτά είναι ότι η κατάργηση κάθε περιορισμού και υποχρέωσης αδειοδότησης για την άσκηση μιας δραστηριότητας θα καταργήσει ταυτόχρονα κάθε έλεγχο και θα επιτρέψει καταστάσεις ακόμη και επικίνδυνες για τη δημόσια ασφάλεια ή και υγεία. Ενα άλλο είναι ότι η κατάργηση κατώτατων τιμών και καθορισμένων περιθωρίων κέρδους που ισχύουν σήμερα θα οδηγήσουν στην επικράτηση των μεγάλων εταιρειών, οι οποίες έχουν τη δυνατότητα αρχικά να επιβιώσουν ακόμη και με ζημιές, για να επανέλθουν αργότερα, όταν θα έχουν φύγει οι μικροεπαγγελματίες από την αγορά, με υψηλότερες τιμές.

Υπάρχει όμως και ο αντίλογος. Ο κυριότερος ίσως κρύβεται σ΄ έναν πίνακα που έδωσε στη δημοσιότητα το υπουργείο Οικονομικών προκειμένου να υπερασπιστεί το νομοσχέδιό του. Σύμφωνα λοιπόν με τα στοιχεία του, που προέρχονται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το εκτιμώμενο κόστος των νομικών υπηρεσιών για τη μεταβίβαση μιας κατοικίας 150.000 ευρώ είναι 6.140 ευρώ στην Ελλάδα, ενώ στις άλλες χώρες κυμαίνεται από 420 ευρώ (στη Σλοβακία) έως 2.448 ευρώ (στο Βέλγιο). Αν είναι έτσι τα πράγματα, αν δηλαδή πληρώνουμε ως πολίτες και καταναλωτές χαράτσια που δεν υπάρχουν σε άλλες χώρες μόνο και μόνο για να συντηρείται τεχνητά ο τζίρος ενός επαγγέλματος, τότε βεβαίως αυτά πρέπει να καταργηθούν.

Οπως επίσης πρέπει να καταργηθούν και οι απίθανες γραφειοκρατικές απαιτήσεις αδειοδοτήσεων, που στην ουσία απλώς συντηρούν κεκτημένα, αντιστρατεύονται την επιχειρηματικότητα και δεν εξυπηρετούν κανένα προφανές δημόσιο συμφέρον. Γιατί να απαγορεύεται, αίφνης, η ίδρυση περισσότερων από δυο σχολών χορού ή δραματικών σχολών;

Είναι γεγονός ότι το ΑΕΠ της χώρας δεν προβλέπεται να αυξηθεί απ΄ τη μια στιγμή στην άλλη επειδή θα ανοίγουν τα φαρμακεία το Σάββατο. Ομως, από την άλλη, δεν μπορούν και να συνεχιστούν επ΄ άπειρον αυτά τα ειδικά καθεστώτα προστασίας και περιορισμών που ισχύουν για πολλούς επαγγελματίες, κατά κανόνα προνομιούχους. Ηρθε η ώρα να στοιχηθεί η χώρα με τα ισχύοντα στην υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ενωση και σ΄ αυτόν τον τομέα.

Το καλύτερο, βεβαίως, θα ήταν να μπορούσαν να γίνουν όλες αυτές οι αλλαγές προσεκτικά, ίσως πιο σταδιακά και ύστερα από μελέτη των επιπτώσεων. Ομως, δυστυχώς, επί μια δεκαετία, κάθε φορά που άνοιγε το θέμα, έκλεινε την άλλη στιγμή λόγω των αντιδράσεων των ενδιαφερομένων και του φόβου του πολιτικού κόστους από τις κυβερνήσεις. Και ως γνωστόν, τώρα πλέον ο χρόνος μας τελείωσε…