Η κωµική κληρονοµιά

Στατιστικά το νεοελληνικό θέατρο χαρακτηρίζεται για τον πληθωρισµό της κωµωδίας. Ενώ τα δηµοτικά µας τραγούδια, οι χοροί, τα παραµύθια, αλλά και από την έντεχνη λογοτεχνία οι δραµατικές αφηγήσεις υπερτερούν, σπανίζουν τα σατιρικά κείµενα της πεζογραφίας και της ποίησης, το θέατρό µας από τη γέννησή του, µετά την Επανάσταση, ευδοκίµησε σε σάτιρα, ηθογραφία µε διάθεση κριτική και φάρσα, σατιρικά νούµερα και χλευαστικές ατάκες. Ετσι, ευδοκίµησε κυρίως και σε κωµικούς ερµηνευτές. Ιδιαίτερα ο λαϊκός µας κινηµατογράφος, παρ’ όλη την υφολογική του ποικιλία, έγινε και είναι ακόµη δηµοφιλής για τις φαρσοκωµωδίες του είτε αυτόνοµες θεατρικές είτε κινηµατογραφικές είτε φιλµικά θεατρικές! Και ως εκ τούτου βέβαια υπηρετηµένες από µεγάλους ηθοποιούς, κατ’ εξοχήν αυτοδίδακτους αλλά και σπουδαγµένους, προσαρµοσµένους στους κώδικες της λαϊκής υποκριτικής. Εχουµε στη διάθεσή µας ήδη πολλά αφιερώµατα (άλµπουµ, µονογραφίες, αυτοβιογραφίες, πορτρέτα, θεωρητικά θεατρολογικά δοκίµια, ακόµη και διδακτορικά) στην κωµωδία και τους κωµικούς µας. Πρόσφατα κυκλοφορεί στις Εκδόσεις ∆ρόµων το βιβλίο του Νότη Κύτταρη «Οι αξέχαστοι κωµικοί µας. Το γέλιο πήγε στον Παράδεισο». Ο Κύτταρης υπήρξε δηµοσιογράφος του καλλιτεχνικού ρεπορτάζ και σχολιαστής, συνεντευξιαστής στην ένδοξη εποχή που άκµασαν η θεατρική κωµωδία και η κινηµατογραφική φάρσα. Είχε την ευκαιρία, τη γνώση και τις δυνατότητες σε περιοδικά ευρείας κυκλοφορίας να βιογραφεί, να παρουσιάζει και να αναλύει την τέχνη αλλά και την ιδιαίτερη ζωή των µεγάλων υποκριτικών θηρίων της κωµωδίας, βιογραφικά στοιχεία, σπουδές, καριέρα, ειδικότητα, επιτυχίες, ανεκδοτολογία, άνοδος και κορύφωση, συχνά και µοιραίο τέλος εκείνων των λαϊκών ειδώλων που µας παρηγόρησαν και µας παραστάθηκαν µε την παροχή αφειδώλευτης χαράς στον βίο. Με τα πορτρέτα 15 µεγάλων κωµικών ο Κύτταρης µας ενηµερώνει, µας θυµίζει και µας µνηµονεύει µια γενναία εποχή χαρισµατικών συνανθρώπων.