ΟΤΑΝ ΛΕΙΠΕΙ Η ΒΟΥΛΗΣΗ…

Στην πολιτική συνηθίζονται οι αντιπερισπασµοί. Αλλά αυτό δεν σηµαίνει ότι κάθε αντιπερισπασµός επιτυγχάνει τον στόχο του. Οπως για παράδειγµα η χθεσινή απόφαση της κυβέρνησης να φέρει αιφνιδίως στο προσκήνιο το θέµα του νόµου περί ευθύνης υπουργών.

Ανάµεσα σε δύο κοινοβουλευτικές διαδικασίες που αναζήτησαν ευθύνες υπουργών και κατέληξαν, η µία σίγουρα και η άλλη κατά τις µέχρι στιγµήςενδείξεις, σε φιάσκο.

Είναι προφανές ότι η κατ’ επανάληψη διακηρυχθείσα πρόθεση της κυβέρνησης να αλλάξει τον συγκεκριµένο νόµο έγινε χθες επίσηµη αναγγελία µε έναν σκοπό: – Να περιοριστούν οι αλγεινές εντυπώσεις που προκαλεί στην κοινή γνώµη η οριστική και αµετάκλητη ατιµωρησία στην υπόθεση Βατοπεδίου, κάτι που, όπως φαίνεται, θα συµβεί και µε την υπόθεση Siemens. Αλλά το κρίσιµο θέµα δεν είναι σε ποιο βαθµό αντέχει σε κριτική ο χθεσινός, επικοινωνιακός κατά βάση, κυβερνητικός χειρισµός. Είναι αυτό καθεαυτό το περιεχόµενο της πρωτοβουλίας όπως παρουσιάστηκε από το αρµόδιο υπουργείο.

Κανείς δεν πρόκειται να διαφωνήσει µε όσα ανακοινώθηκαν.

Αλλά αυτές οι εξαγγελίες προς το παρόν δεν µπορούν να εκληφθούν ως τίποτε περισσότερο από διακήρυξη προθέσεων.

Καµία νοµική, άρα και πρακτική, αλλαγή δεν επιφέρουν εφόσον προσκρούουν στο άρθρο 86 του Συντάγµατος, το οποίο ορίζει κατά τρόπο δεσµευτικό µε ποιον τρόπο ερευνώνται οι ενδεχόµενες ποινικές ευθύνες υπουργών.

Και επειδή κανείς νόµος δεν τίθεται σε ισχύ εφόσον αντίκειται στο Σύνταγµα, οι χθεσινές ανακοινώσεις της κυβέρνησης επί του θέµατος δεν έχει νόηµα να γίνουν καν νόµος πριν από τη συνταγµατική µεταβολή.

Ολα αυτά είναι βήµατα σηµειωτόν. ∆εν εξασφαλίζουν την άµεση εφαρµογή καµιάς έννοιας απόδοσης δικαιοσύνης επί πολιτικών προσώπων µε κυβερνητικό αξίωµα.

Η συγκεκριµένη διαπίστωση µας φέρνει αντιµέτωπους µε το πιο κρίσιµο ερώτηµα σχετικά µε αυτό το µείζον θέµα νοµικής και ηθικής τάξης: – Τι είναι τελικά αυτό που θα επεκτείνει και στην περίπτωση των υπουργών την εφαρµογή του νόµου κατά τον τρόπο που ισχύει και για τους πολίτες;

Η απάντηση είναι αυτή που ήταν πάντα: η πραγµατική βούληση των πολιτικών να εφαρµόζουν αναλλοίωτους τους κανόνες δικαίου και στον δικό τους χώρο.

Αν δεν υπάρχει αυτή η βούληση, ούτε οι αλλαγές νόµων ούτε οι συνταγµατικές αλλαγές θα λύσουν το πρόβληµα.

Και µέχρι στιγµής δεν υπάρχει. Ή, όταν υπάρχει, δεν µετουσιώνεται σε πράξη.