Μας κυβερνούν οι αγορές

Ε.Ρ.: Βρίσκω πολύ επικίνδυνο το φαινόμενο να προπηλακίζονται πολιτικοί. Τόσο επικίνδυνο και κανιβαλικό όσο ένα τρομοκρατικό χτύπημα ή η ρεμούλα ενός πολιτικού.

Π.Ε.: Εγώ πιστεύω ότι η κρίση που περνάμε μας βελτιώνει όλους. Ολο και περισσότερο η ξύλινη γλώσσα της πολιτικής τελειώνει, τελειώνει μια μακρά περίοδος…

Ε.Ρ.: Τελείωσε, γιατί ο κόσμος είναι πολλά χρόνια πιο μπροστά σε σχέση με τον πολιτικό.

Π.Ε.: Αντίθετα. Ο κόσμος ξέρει ότι από τον πολιτικό πρέπει να απαιτήσει το μείζον. Ζητάει από τον πολιτικό να γίνει ηγέτης, να πάει μπροστά την κοινωνία με καθαρές προτάσεις.

Ε.Ρ.: Πιστεύω το ακριβώς αντίθετο. Είναι η στιγμή που δεν περιμένει κανείς τίποτε από τον πολιτικό. Το παιχνίδι είναι τόσο πολύ μοιρασμένο, μας έρχεται τόσο πολύ έτοιμο απέξω, οπότε τι να ζητήσεις από έναν πολιτικό; Οταν έχει έρθει ένα ΔΝΤ και κάνει ελέγχους και σου λέει τι πρέπει και τι δεν πρέπει να κάνεις, κι έχεις υπογράψει άνευ όρων παράδοση, πιστεύεις ότι είναι δυνατόν να βγει ένας πολιτικός αυτή τη στιγμή και να πάρει την κατάσταση στα χέρια του ή να πει «εγώ χαράσσω αυτή την πορεία»;

Π.Ε.: Η πολιτική δεν εξαντλείται πια μέσα στη χώρα σου, δεν γίνεται μεταξύ Αλεξανδρουπόλεως και Γαύδου. Η πολιτική δεν είναι πια μόνον εθνική. Αυτή την ώρα μάς κυβερνάνε οι αγορές. Η έγνοια των αγορών είναι να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους. Αρα έχουμε μια παγκόσμια συνθήκη που μέσα σ΄ αυτήν η πολιτική πρέπει να πάρει οπωσδήποτε το πάνω χέρι.