ΝΟΜΙΜΟΤΗΤΑ ΚΑΤΑ ΒΟΥΛΗΣΗ

Κάθε µέρα που περνάει αναδεικνύονται νέα στοιχεία τα οποία επιβεβαιώνουν την άποψη ότι το πιο σοβαρό πρόβληµα της χώρας είναι η ανοµία. Υπάρχουν γεγονότα και εκδηλώνονται συµπεριφορές που ενισχύουν την αίσθηση ότι ο νόµος µπορεί να υπάρχει, αλλά αυτό δεν σηµαίνει ότι πρέπει και να εφαρµόζεται.

Οτι η Δικαιοσύνη υπάρχει για να αποφαίνεται επί της νοµιµότητας, αλλά δεν είναι υποχρεωτικές οι αποφάσεις της.

Οτι οι θεσµοί λειτουργούν ανάλογα µε τις διαθέσεις του καθενός.

Σε µερικές περιπτώσεις µάλιστα µπορεί κάποιος να αγνοήσει τον νόµο, να αδιαφορήσει για δικαστικές αποφάσεις και να επιβραβευθεί γι’ αυτό!

Αυτά τα παράδοξα συµβαίνουν ακόµη µία φορά τις τελευταίες ηµέρες, µπροστά στα µάτια µας.

Τα δικαστήρια έκριναν ότι η χθεσινή απεργία των εργαζοµένωνστις αστικές συγκοινωνίες της Αθήνας ήταν παράνοµη και καταχρηστική.

Τα σωµατεία τους απλώς αγνόησαν την απόφαση και η απεργία πραγµατοποιήθηκε κανονικά. Χωρίς καν να ευαισθητοποιηθεί κάποιος αρµόδιος για την προσβλητική ακύρωση της Δικαιοσύνης.

Ενας δήµαρχος αποφάσισε ότι ο πιο σύντοµος δρόµος για τη διαιώνιση της δηµοτικότητάς του είναι να ξηλώσει αυτοπροσώπως τις µπάρες των διοδίων της περιοχής του.

Η πράξη κρίθηκε παράνοµη, συνελήφθη, κρατήθηκε και παραπέµφθηκε σε δίκη.

Την εποµένηη Πολιτείαπαραχώρησε στους κατοίκους του δήµου του τις κάρτες ελεύθερης διέλευσης, τις οποίες όφειλε, αλλά ο ίδιος θεώρησε ότι ο αγώνας του…

υπέρ της παρανοµίας δικαιώθηκε και έχρισε τον εαυτό του τοπικό ήρωα.

Για να επιστρέψουµε στις συγκοινωνίες, η κυβέρνηση αποστρέφεται τη σκέψη της επιστράτευσης των απεργών, µε το σιγοψιθυριζόµενο επιχείρηµα παραγόντων του αρµόδιου υπουργείου ότι… δεν είναι σε θέση να την εφαρµόσει!

Και µάλλον έχει δίκιο αν κρίνουµε από το φιάσκο της επιστράτευσης των φορτηγατζήδων προ καιρού, όταν οι επιστρατευθέντες χλεύαζαν την ανικανότητα του κράτους να την υλοποιήσει.

Υπάρχουν αµέτρητα παραδείγµατα που δείχνουν ότι ακόµη και αυτήν την περίοδο, στην οποία υποτίθεται ότι ως χώρα αποφασίσαµε να αφήσουµε πίσω τον κακό εαυτό µας, αρκετοί µένουν αδιόρθωτοι. Γι’ αυτούς οι νόµοι είναι χαρτιά για το καλάθι των αχρήστων και οι δικαστικές αποφάσεις εκλαµβάνονται σαννα µη βγήκαν ποτέ.

Η ανοµία συµπληρώνεται µε την ατιµωρησία και κρατάει την ελληνική κοινωνία δεµένη µε τις πηγές της κακοδαιµονίας της. Επιστρέφουµε έτσι στην εποχή του φλεγµατικού ποιητή που έλεγε ότι «απαιτείται ένας νόµος που να επιβάλει την εφαρµογή των νόµων».