Βαράτε κακοµοιροριαλιτζήδες στου ασηµάντου τον ρυθµό

Πώς είπατε; Εκ–Πολιτισµός; Μπόλικος. Από παντού, να τρέχει. Ποια κρίση; Οι δισκογραφικές ηµών εταιρείες (που, ειρήσθω εν παρόδω, πνέουν τα λοίσθια) έχουν µπόλικο. Τόσο που τον προσφέρουν, βορά και λάφυρο, στον βωµό της Γιουροβίζιον.

Ριαλιτζήδες να δουν τα µάτια µας. Ναααα. Λες και δεν υπάρχει άλλο τραγούδι σ’ αυτήν τη χώρα, άλλη πρόταση, παρά µόνον τα κακόµοιρα τα παιδάκια που τρέχουν στα τάλεντ σόου να γκαρίξουν κανέναν ντεµέκ λαϊκοπόπ αµανέ, κανένα ανναβισσοσουξεδάκι, µπας και τους προσέξει κανένας κι έτσι νιώσουν πως υπάρχουν, τα καηµένα.

Που το θέµα στο ελληνικό τραγούδι, αυτό τουλάχιστον που προτείνεται να µπει κάτω από την ελληνική σηµαία στη Γιουροβιζιόνα της ποπ Ευρώπης (και του Ισραήλ και της Τουρκίας και άλλων), δεν είναι αν τα γκαρίζει καλά ή αηδώς ο επίδοξος αοιδός, αλλά αν µας βαλάντωσε η κάθε συφοριασµένη βαλάντω ριαλιτζού, η κάθε µε-λένε-Πόπη (σαν τον παππού µου τον Προκόπη).

Είναι θέµα εθνικόν και τρανόν, επίσης, αν πέρασαν άλλοι εφτά ριαλιτζήδες στην τελική επιλογή, ως υποψήφιοι για τη Γιουροβιζιόνα, και του ξέµεινε απ’ έξω του Ψινάκη µας ο κακοµοιροριαλιτζής (µεγάλη η Χάρη Του του εθνικού λαϊφσταϊλατζή πάλαι ποτέ του Sakis) καθότι, λέει, µαύρος δάχτυλος, πολιτικός και άνωθεν τον έφαγε; Που έβγαινε µε τις βράκες και λογής λογής χαϊµαλιά να κάνει… θωρηκτό µε την Ελπίδα (όχι της χώρας, την άλλη την αοιδό του Σωκράτη του Σούπερσταρ) πως το ονειρεύεται το βενζινάδικο στα σύννεφα – που χαρά στον Μπρέγκοβιτς που µας τα ‘µαθε αυτά για να παραδίδονται στα ξε-λαρύγγια των ριαλιτζήδων. Είναι όλα αυτά τραγούδι; Είναι αυτά προτάσεις που έκαναν στην εθνική µας ΕΡΤΟΎΛΑ, που το πληρώνει το µάρµαρο από του φορολογούµενου τον ιδρώτα, οι δισκογραφικάρες µας; Θα πει κάποιος ότι κάπως πρέπει να ρίξουν κι αυτές λάδι στη µηχανή της νάιλον ποπξεπατικωτούρας µε ντεµέκ λαϊκό έρεισµα που λανσάρουν, ανακυκλώνουν και την παίζουν στη διαπασών, σε απόλυτη µονοφωνία, οι «µουσικές» ραδιοφωνάρες µας…