[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Οι λέξεις και τα πράγµατα

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΊΑ είναι άοπλη απέναντι στην τρέλα. Το µακελειό στην Αριζόνα είναι απλώς η πιο πρόσφατη απόδειξη. Ακόµη και η πιο ώριµη πολιτεία είναι ευάλωτη στην παραφροσύνη που αρχίζει – οπλίζεται και σκοτώνει – εκεί που τελειώνει η πολιτική. Στην Αµερική, ωστόσο, µετά το σοκ, έχουν αρχίσει να αναρωτιούνται µήπως τελικά το φονικό ήταν απότοκο του φανατισµού της Ακροδεξιάς. Μήπως η εµπρηστική ρητορική των εκπροσώπων της – που είναι ακραίοι, αλλά όχι περιθωριακοί – «απασφάλισε» τον παράφρονα και πυροδότησε τα βίαια ένστικτά του. Η σύνδεση ακούγεται απλοϊκή. Αλίµονο αν κάθε φορά που ακουγόταν µια ανοησία στην τηλεόραση οι τηλεθεατές την ενστερνίζονταν και έπαιρναν τα όπλα… Αλίµονο αν οιπολίτες άγοντανσαν ποίµνιο από τα κηρύγµατα του κάθε θερµοκέφαλου.

Οµως, στις ΗΠΑ, όπως και εδώ, οι ακρότητες έχουν φτάσει να είναι πιο συχνές από τη νηφαλιότητα. Ο δηµόσιος διάλογος έχει εκπέσει σε ανταλλαγή αναθεµάτων και υβριστικών συνθηµάτων. Οπως στην Αµερική το «προδότης» είναι ο επιεικέστερος χαρακτηρισµός που απευθύνουν στον Οµπάµα οι θεοπαρµένοι του Tea Party, έτσι και στην Ελλάδα: οι κορόνες περί «κατοχής» και «κατοχικής κυβέρνησης», την οποία ο λαός «θα πάρει µε τις πέτρες», ακούγονται σχεδόν καθηµερινά στο Κοινοβούλιο, τα ερτζιανά και τις τηλεοράσεις. Και ο αντίλαλος περί «κοπριτών» επιτείνει, βέβαια, τον θόρυβο.

Μα, θα καταργήσουµε την αντιπολίτευση; Θα της ζητήσουµε, την ώρα που κόβονται µισθοί και συντάξεις, να είναι καθωσπρέπει;

Είναι δύσκολο να διατυπώσει κανείς το µέτρο. Θα µπορούσε ωστόσο να ζητήσει από τις αντιµνηµονιακές δυνάµεις – πολιτικές, συνδικαλιστικές, δηµοσιογραφικές – να µην αφήνονται στα ντεσιµπέλ µιας αντισυστηµικής υστερίας. Οχι επειδή πρέπει να φοβούνται ότι θα κατηγορηθούν ως υποκινητές της βίας. Αλλά διότι τώρα περισσότερο από ποτέ έχουµε ανάγκη την «έναρθρη», την ορθολογική διαφωνία.

Οντως, ο χουλιγκανισµός δεν µπορεί εντελώς να εξαλειφθεί. Η δηµοκρατία δεν µπορεί να προστατευθεί από την τρέλα.

Μπορεί, όµως, τουλάχιστον να αντισταθεί στη βλακεία.