Αυτοί αφόπλισαν τον δολοφόνο

Δύο ηλικιωµένοι µε τσαγανό, µια συνταξιούχος και ένας απόστρατος στρατηγός, αναδείχθηκαν σε ήρωες που έσωσαν πολλές ζωές στην επίθεση του Τζάρεντ Λι Λόφνερ, στο Τούσον της Αριζόνας, καθώς κατόρθωσαν να τον ακινητοποιήσουν.

«Αυτό είναι το καλύτερο κοµµάτι της Αµερικής», δήλωσεο πρόεδρος Οµπάµα. Η 61χρονη Πατρίσια Μέις είδε τον Τζάρεντ Λι Λόφνερ να προσπαθεί να βγάλει απότην τσέπη του παντελονιού του τον δεύτερο γεµιστήρα και κατόρθωσε να τον αρπάξει όταν του έπεσε στο πάτωµα. Βοήθησε δύο άνδρες να κρατήσουν τον νεαρό καθηλωµένο κάτω και φρόντισε την πληγή πουείχε στο κεφάλι έναςαπό τους παρισταµένους. «Ισως να έσωσεπολλές, πολλές ζωές», λέει για εκείνη ο σερίφης της περιοχήςΚλάρενς Ντάπνικ.

Η Μέις, ο γιος της οποίας είναι µόλις έναν χρόνο µεγαλύτερος από τον δράστη, επιµένει ότι δεν έκανε κάτι σηµαντικό και πως οι πραγµατικοί ήρωες ήταν οι δύο άνδρες που έριξαν τον Λόφνερ στο έδαφος. Η συνταξιούχος βρισκόταν στο τέλος της ουράς των περίπου 30 ατόµων που ήλπιζαν ναακούσουν τη γερουσιαστή Γκίφορντς να µιλά και πρόσεξε τον Λόφνερ µόνο όταν άκουσε τον πρώτο πυροβολισµό. «Υπήρξε ένας πυροβολισµός προφανώς όταν πλησίασε την Γκίφορντς», περιέγραψε στην τηλεόραση, «και µετά άρχισε να πυροβολεί έναν έναν όσους βρίσκονταν στην ουρά. Επρεπε να πάρω γρήγορα µια απόφαση εάν θα τρέξω ή εάν θα πέσω στο έδαφος και αποφάσισα ότι ήταν καλύτερα να πέσω κάτω».

Οι τελευταίες σφαίρες από τον γεµιστήρα του Λόφνερ χτύπησαν τη γυναίκα που βρισκόταν ακριβώς µπροστά από τη Μέιςστην ουρά, µε αποτέλεσµα να την τραυµατίσουν στην πλάτη και στο χέρι καθώς προσπάθησε απεγνωσµένα να καλύψει µε το σώµα της την έφηβη κόρη της.Μετά, καθώς ο ένοπλος σταµάτησε για ναξαναγεµίσει το όπλο του,δύο άνδρες έπεσαν επάνω του και τον έριξαν στο έδαφος. «Βρισκόµουν ακριβώς δίπλα του καθώς έπεσε», αφηγείται η Μέις. «Κάποιοςτότε φώναξε “πάρτε το όπλο”, γονάτισα και προσπάθησα να του το πάρω, αλλά ένας άλλος κύριος πρόλαβε και το πήρε. Τότε ο Λόφνερ,καθώς τραβούσε τον γεµιστήρα από την τσέπη του, του έπεσε και προσπαθήσαµε και οι δύο να τον πιάσουµε – και τα κατάφερα.Οι δύο άνδρες τον κρατούσαν καθηλωµένο και εγώ γονάτισα πάνωστους αστραγάλους του για να βοηθήσω να τον ακινητοποιήσουν. Πρόσεξα ότι ένας από τουςάνδρες αιµορραγούσε στο κεφάλι, γι’ αυτό πήγα στο κατάστηµα και πήρα πετσέτες ώστε να σταµατήσω το αίµα».

Οπως διηγείται, ο Λόφνερ έµεινε αµίλητος για τα πέντε λεπτά που µεσολάβησαν µέχρι να φτάσουν οι πρώτοι αστυνοµικοί.

Ο ένας απότους δύο άνδρες που επιτέθηκαν στον Λόφνερ είναι ο 74χρονος στρατηγός εν αποστρατεία Μπιλ Μπάτζερ, ο οποίος τη στιγµή της επίθεσης στεκόταν δίπλα σε µια σειρά από καρέκλες και κατάλαβε ότι κάτι γίνεται όταν αισθάνθηκε µια σφαίρα να περνά ξυστά από το κεφάλι του. «Γύρισα και είδα τον ένοπλο που έτρεχε.

Κάποιος τον χτύπησε µε µια καρέκλα και σταµάτησε. Τότε του έπιασα το αριστερό χέρι. Κάποιος άρπαξε το δεξί του χέρι και τον ρίξαµε στο έδαφος. Ο άλλος έβαλε το γόνατό του στον αυχένα του και εγώ του άρπαξα τον λαιµό. Τον κρατήσαµε κάτω µέχρι να έρθει η αστυνοµία. Είδα αίµα να τρέχει και µόνο τότε κατάλαβα ότι είχα χτυπηθεί στο πίσω µέρος του λαιµού µου. Οση ώρα τον κρατούσαµε τον ρωτούσα: “Πώς είναι δυνατόν να κάνεις κάτι τέτοιο;”. Αλλάδεν απαντούσε».

προεδρικα ευσημα

Οι επιζώντες του φονικού «είναι το καλύτερο κοµµάτι της κοινωνίας», είπε ο Οµπάµα

Η ρητορική της εξόντωσης
Του Paul krugman , THE NEW YORK TIMES

Οταν ακούσατε τις φρικτές ειδήσεις από την Αριζόνα νιώσατεκατάπληξη ; Ή µήπως ώς ένα βαθµό περιµένατε πως θα συνέβαινε µια τέτοια φρικαλεότητα;

Τοποθετήστε µεστη δεύτερη κατηγορία. Είχα ένασφίξιµο στο στοµάχι από τα τελευταία στάδια της εκστρατείας για τις προεδρικέςεκλογές του 2008.

Θυµήθηκατο αιφνίδιο ξέσπασµα πολιτικού µίσους µετά την εκλογή του Μπιλ Κλίντον το 1992, ένα ξέσπασµα που απέληξε στη βοµβιστική επίθεση [του Τίµοθι Μακ Βέι σεοµοσπονδιακό κτίριο] στην Οκλαχόµα. Και µπορούσε κανείς να δει, παρακολουθώντας απλώς τα πλήθη στις συγκεντρώσεις του Τζον ΜΑΚΚΈΙΝ και της Σάρας Πέιλιν, πως ήταν έτοιµο να ξανασυµβεί. Το υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας κατέληξε στο ίδιο συµπέρασµα: τον Απρίλιο του 2009, µια εσωτερική έκθεση προειδοποιούσε ότι ο δεξιός εξτρεµισµός αυξάνεται, το ίδιο και ο κίνδυνος της βίας.

Οι συντηρητικοίαπέρριψαν την έκθεση αυτή. Ωστόσο, πράγµατι έχει καταγραφεί αύξηση των απειλών και των πράξεων βανδαλισµού µε στόχο εκλεγµένους αξιωµατούχους, συµπεριλαµβανοµένων του δικαστή ΤζονΡολ, που σκοτώθηκε το Σάββατο, καιτης βουλευτού Γκαµπριέλ Γκίφορντς. Μια από αυτές τις µέρες, κάποιος θα περνούσε στο επόµενο επίπεδο. Και τώρα, κάποιος το έκανε.

Είναι αλήθεια, ο δράστης στην Αριζόνα φαίνεται να είναι ψυχολογικά διαταραγµένος. Αυτό όµως δεν σηµαίνει πως η πράξητου µπορεί ή πρέπει να αντιµετωπιστεί ως µεµονωµένο συµβάν, το οποίο δεν έχει καµιά σχέση µε το πανεθνικό κλίµα.

Την περασµένη άνοιξη, ο ιστότοπος Politico.comκατήγγειλε αύξηση του αριθµού των απειλών εις βάροςτων µελών του Κογκρέσου, ο οποίος είχε τριπλασιαστεί. Κάποιοι από τους ανθρώπους που διατυπώνουν τις απειλές αυτές έχουν ιστορικό ψυχολογικών προβληµάτων. Κάτι όµως στη σηµερινή κατάσταση της Αµερικής κάνει όλο και περισσότερους διαταραγµένους ανθρώπους να εκδηλώνουν την ασθένειά τους απειλώντας ή προχωρώντας σε πράξεις πολιτικής βίας.

Και δεν υπάρχουν πολλές αµφιβολίες όσον αφοράτο τι έχει αλλάξει. Οπως λέειο Κλάρενς Ντάπνικ, ο σερίφης που έχει αναλάβει την υπόθεση της επίθεσης στην Αριζόνα, «είναι η βιτριολική ρητορική που ακούµε µέρα νύχτα από ανθρώπους στο ραδιόφωνο και από κάποιους στην τηλεόραση». Οι περισσότεροι από όσους ακούν αυτό τον τοξικό λόγο δεν προβαίνουν σε πράξεις βίας, αναπόφευκτα όµως κάποιοι περνούν την κόκκινη γραµµή.

Είναι σηµαντικόνα είµαστε ξεκάθαροι όσον αφορά τη φύση της ασθένειάς µας. ∆εν είναι µια γενικότερη έλλειψη «ευγενείας» – ο αγαπηµένος όρος των σχολιαστών που προτιµούν να αγνοούν θεµελιώδεις διαµάχες σε θέµατα πολιτικής. Μπορεί η ευγένεια να είναι αρετή, υπάρχει όµως µεγάλη διαφορά ανάµεσαστους κακούς τρόπους και τις κεκαλυµµένες – ή µη – εκκλήσεις για βία· ύβρεις και υποκίνηση σε βία δεν είναι το ίδιο.

Το θέµα είναι πως υπάρχει χώρος σε µια δηµοκρατία γιαανθρώπους που χλευάζουν και καταγγέλλουν όσους διαφωνούν µαζί τους· δεν υπάρχεικαθόλου χώρος για ρητορική της εξόντωσης, για υπαινιγµούς ότι όσοι βρίσκονται στην απέναντι πλευρά µιας συζήτησης πρέπεινα αποκλειστούν από τη συζήτηση αυτή µε κάθε µέσο.

Ο κορεσµός του πολιτικού µας λόγου – και ειδικότερα των ραδιοκυµάτων µας – από αυτή τη ρητορική της εξόντωσης, να τι βρίσκεται πίσω από τηνπαλίρροια της βίας.

Από πού έρχεται αυτό το τοξικό λεξιλόγιο; Ας µην προσποιηθούµε ότι υπάρχει ισορροπία: έρχεται κυρίως από τα δεξιά. ∆ύσκολα φαντάζεται κάποιος ένα δηµοκρατικό µέλος του Κογκρέσου να καλεί τους ψηφοφόρους να είναι «οπλισµένοι και επικίνδυνοι» χωρίς να εξοστρακιστεί. Ωστόσο,η βουλευτής Μισέλ Μπάκµαν που έκανε ακριβώς αυτό, είναι ανερχόµενο αστέρι στο Ρεπουµπλικανικό Κόµµα.

Και υπάρχει µια τεράστια αντίφαση σταµέσαενηµέρωσης.

Ακούστετη Ρέιτσελ Μάντοου (φιλελεύθερη ραδιοφωνικήπαραγωγός και παρουσιάστρια τοκ σόου) ή τον Κιθ Ολµπερµαν [φιλελεύθ εροςτηλεοπτικόςπαρουσιαστής) και θα αντιληφθείτε πολλές καυστικές παρατηρήσεις και κοροϊδία µε στόχο τους Ρεπουµπλικανούς. ∆εν θα ακούσετε όµωςαστειάκια για τον πυροβολισµό κυβερνητικών αξιωµατούχων ή τον απαγχονισµό δηµοσιογράφου της «Washington Post». Παρακολουθήστε τον Γκλεν Μπεκ ή τον Μπιλ Ο’Ράιλι [υπερσυντηρητικοί ραδιοφωνικοί παραγωγοί και τηλεοπτικοί παρουσιαστές] και θα ακούσετε.

Φυσικά, οι κ.κ. Μπεκ, Ράιλι και οι όµοιοί τους ανταποκρίνονται στη λαϊκή ζήτηση.Πολίτες άλλων δηµοκρατιών ίσως να µένουν κατάπληκτοι µε την αµερικανική ψυχή, µε το πώς προσπάθειες ήπια φιλελεύθερωνπροέδρων να επεκτείνουν την ιατροφαρµακευτική κάλυψη πυροδοτούν κραυγές περί τυραννίας και οµιλίες περί ένοπλης αντίστασης. Αυτό όµως συµβαίνει κάθε φορά που ένας ∆ηµοκρατικός καταλαµβάνει τον Λευκό Οίκο – και υπάρχει µια αγορά για οποιονδήποτε θέλει να αναδεύσει αυτή την οργή. Ακόµα όµως και αν το µίσος είναι αυτό που πολλοί θέλουν να ακούσουν, αυτό δεν δικαιολογεί όσους καπηλεύονται την επιθυµία τους. Κάθε αξιοπρεπής άνθρωπος θα έπρεπε να τους αποφεύγει.

∆υστυχώς, αυτό δενσυµβαίνει· οιτροφοδότες του µίσους αντιµετωπίζονται µε σεβασµό, ακόµα και µεευλάβεια, από το ρεπουµπλικ ανικόκατεστηµένο. Οπως λέει ο Ντέιβιντ Φραµ, πρώην λογογράφος τουΜπους, «οι Ρεπουµπλικανοί αρχικά πίστευαν πως το Fox (συντηρητικό δίκτυο) δούλευε για εµάς και τώρα ανακαλύπτουµε πως εµείςδουλεύουµε για το Fox».

Θα κάνει λοιπόν η σφαγή στην Αριζόνα λιγότερο τοξικό τον πολιτικό µαςλόγο; Βασικά, αυτό εξαρτάται από την ηγεσία του Ρεπουµπλικανικού Κόµµατος. Θα αποδεχθεί την πραγµατικότητα όσων συµβαίνουν στην Αµερική, θα πάρει θέση εναντίον της ρητορικής της εξόντωσης; Ή θα προσπαθήσει να απορρίψει τη σφαγή ως µεµονωµένη πράξη ενός διαταραγµένου ατόµου και θα συνεχίσει όπως πριν;

Αν η Αριζόνα φέρει λίγη ενδοσκόπηση, τότε µπορεί να αποδειχθεί σηµείο καµπής. Αν όχι, η θηριωδία του Σαββάτου θα είναι µόνο η αρχή.

Υπάρχει χώρος σε µια δηµοκρατία για ανθρώπους που χλευάζουν και καταγγέλλουν όσους διαφωνούν µαζί τους· δεν υπάρχει καθόλου χώρος για υπαινιγµούς ότι όσοι βρίσκονται στην απέναντι πλευρά µιας συζήτησης πρέπει να αποκλειστούν από τη συζήτηση αυτή µε κάθε µέσο

Οι «κήρυκες» της Δεξιάς και τα κηρύγµατα του µίσους

σαρα ΠΕΙΛΙΝ
Η πρώην κυβερνήτης της Αλάσκας και υποψήφια των Ρεπουµπλικανών για την αντιπροεδρία έχει αναδειχθεί αρχηγός της πιο ακραίας πτέρυγας του κόµµατός της και πρωταγωνίστρια της πόλωσης. Είτε σκοτώνει ταράνδους µπροστά στις κάµερες είτε καλεί µπροστά στο Μνηµείο Λίνκολν δεκάδες χιλιάδες οπαδούς της Ακροδεξιάς να «αποκαταστήσουν την τιµή της Αµερικής» είτε δηλώνει βέβαιη ότι µπορεί να κερδίσει τον Μπαράκ Οµπάµα το 2012, είναι η φιγούρα που προκαλεί ρίγη στους φιλελεύθερους Αµερικανούς.

μισελ μπακμΑΝ
Η Σάρα Πέιλιν άνοιξε τον δρόµο, η Μισέλ Μπάκµαν ακολούθησε. Είναι η πρώτη γυναίκα Ρεπουµπλικανή που εκπροσωπεί τη Μινεσότα στο Κογκρέσο το νέο αστέρι της αµερικανικής (ακρο)∆εξιάς, οπαδός φυσικά του Κινήµατος του Τσαγιού. Βρίζει τον Μπαράκ Οµπάµα αποκαλώντας τον «σοσιαλιστή», έχει ζητήσει να στηθούν «στρατόπεδα επιµόρφωσης» για την αµερικανική νεολαία, δηλώνει «τρελή µε τον Θεό» και είναι από τις τακτικότερες καλεσµένες στο υπερσυντηρητικό τηλεοπτικό δίκτυο Fox News.

ΓΚΛΕΝ μπεκ
Αν η υπερσυντηρητική Αµερική µιλούσε µε µια µόνο φωνή, αυτή θα ήταν η δική του. Ο Μπεκ έχει δική του ραδιοφωνική εκποµπή που µεταδίδεται σε όλη τη χώρα και τηλεοπτική εκποµπή στο δίκτυο Fox. Στο παρελθόν είχε χαρακτηρίσει τον Μπαράκ Οµπάµα «ρατσιστή µε βαθύ µίσος εναντίον των λευκών», θεωρεί τον προοδευτισµό «καρκίνο που κατατρώει το αµερικανικό Σύνταγµα» και δεσµεύεται ότι µε τη βοήθειά του οι ΗΠΑ θα επιστρέψουν σύντοµα στον δρόµο του Θεού.

ρασ λιμποου
Ο δεύτερος έξαλλος κήρυκας του υπερσυντηρητισµού, επίσης µε δική του ραδιοφωνική εκποµπή. Οταν µια εφηµερίδα του ζήτησε να γράψει ένα κοµµάτι 400 λέξεων µε αντικείµενο τις ελπίδες του για την προεδρία Οµπάµα, απάντησε πως χρειάζεται µόνο τρεις λέξεις:

«Ελπίζω να αποτύχει». Θεωρεί τον Μπαράκ Οµπάµα υπεύθυνο για την αύξηση της ανεργίας, ενώ παράλληλα δηλώνει ευθαρσώς πως η δηµόσια ιατροφαρµακευτική περίθαλψη στερεί τους ανέργους από τη βασική τους ελευθερία επιλογής.

μπιλ ο’ραιλι
Παρουσιαστής (στο Fox News πάντα) του «The O’Reilly Factor», ενός από τα δηµοφιλέστερα τοκ σόου στις ΗΠΑ. Λέει τα χειρότερα πράγµατα ως «αστεία». Μια φορά είχε πει πως, αν ο Οµπάµα τον προσλάµβανε ως σύµβουλο, το πρώτο που θα έκανε θα ήταν να διακοσµήσει πλουσιοπάροχα το γραφείο του – µετά θα έβαζε τον διευθυντή της CIA να απαγάγει την ηγεσία των ∆ηµοκρατικών και να υποβάλει σε «εικονικό πνιγµό» την ∆ηµοκρατική τότε πρόεδρο της Βουλής Νάνσι Πελόζι.