Αετοί και φίδια

Κυρία Φοίβη, Τώρα που κόπασε ο σάλος από τις επινίκιες δηλώσεις όλων των αρχηγών και ηµιαρχηγών των κοµµάτων, µπορούµε πιστεύω να επιλέξουµε ό,τι προκάλεσε την έκπληξη, από καλής και κακής πλευράς, για ορισµένες ενέργειες που έγιναν από υποψηφίους δηµάρχους και περιφερειάρχες. Πρέπει, προ όλων, να παραδεχθούµε ότι είµαστε λαός λάτρης των εκλογών, ιδιαίτερα ένεκα των αξιωµάτων. «Ας µε λένε προεδρίνα και ας πεθαίνω από την πείνα», λέει ο λαός.

Μέσα σε αυτόν τον συνωστισµό και το στρίµωγµα των υποψηφίων ξεχώρισα µερικούς που, ενώ έµοιαζαν µε αετούς, αποδείχθηκαν τρυποφράκτες. Αυτοί οι άνθρωποι αληθινά µοιάζουν µε τους αετούς.

Είναι στη ζωή και το επάγγελµά τους επιτυχηµένοι, έχουν πάρα πολλές γνώσεις για τα προβλήµατα της κοινωνίας, τα δικαιώµατα και τις απαιτήσεις του κράτους από τους υπηκόους του.

Εχουν όνοµα και καταξίωση στον λαό και ο λαός ποντάρει σ’ αυτούς και περιµένει πολλά. Τους θέλει µπροστάρηδες στους αγώνες του για κοινωνική δικαιοσύνη και να συµµετέχουν ενεργά στα πολιτειακά δρώµενα.

∆υστυχώς όµως οι ίδιοι έχουν µόνο τη θεωρία του εαυτού. ∆εν έχουν γνώση του εαυτού τους, δεν αντιλαµβάνονται την απήχησή τους στον λαό, υποτιµούν τις δυνατότητές τους, παραγνωρίζουν τη δύναµη των γνώσεών τους και σαν δειλοί και µοιραίοι κατέρχονται στην εκλογική κονίστρα ζητώντας την ψήφο του κόσµου χωρίς αξιώσεις και υπό την αιγίδα πρόσκαιρων, αδόκιµων και ευκαιριακών αρχηγών και αρχηγίσκων χωρίς µέλλον.

Η ιστορία βρίθει παραδειγµάτων. Είναι αληθινοί αετοί και όµως δεν έχουν (κλαπατάρια) φτερά, όπως γράφει ο ποιητής µας Κώστας Κρυστάλλης. ∆εν έχουν το θάρρος να ανέβουν ψηλά, δεν προκαλούν τον κυνηγό και εκείνος δεν τους λογαριάζει, τους προσπερνά αδιάφορα. Χάνονται άδικα από προσωπική τους ανασφάλεια και έλλειψη δυναµικής παρουσίας. Θαρσείν χρη και δεν το έχουν. Χωρίς αυτά τα εφόδια παραµερίζονται από τους καταφερτζήδες και επαγγελµατίες πολιτικούς. Παίζουν παιχνίδι χαµένο προτού στηθούν οι κάλπες και µετά το κλείσιµό τους επιβεβαιώνονται οι αδυναµίες τους.

Και λίγα για τους αετούς: Οταν ένας αετός λαβωµένος θανάσιµα έπεσε σε ένα πλάτωµα δίπλα σε ένα φίδι, το φίδι µόλις τον είδε µέσα στα αίµατα κάγχασε σαρκαστικά και του είπε: «Αυτά παθαίνουν όσοι θέλουν να βλέπουν τον κόσµο από ψηλά». Και οι αετός ρίχνοντας ένα περιφρονητικό βλέµµα απάντησε:

«Φάε το χώµα σου. Εσύ είσαι και θα είσαι υπόδειγµα των χαµερπών και εγώ των περήφανων».

Εβαλε ύστερα όση δύναµη του έµεινε και ρίχτηκε στον γκρεµό. Πέθανε ως αετός. Με σεβασµό και φιλία, Βασίλης Λαρισαίος < Μια και µιλάτε, αγαπητέ Βασίλη, για αετούς και χαµερπείς, ας θυµηθούµε πρώτα ένα άσµα µε άξονα το παράδειγµα της Αθήνας: «Πρώτος ∆ήµαρχος Αθήνας ήτανε φουστανελάς / νοικοκύρευε την πόλη ο απλός Καλλιφρονάς, / γιατί ήταν πόλη µοναδικιά, / γέννηµα – θρέµµα ελληνικιά./ Πιάτσα το Μοναστηράκι, η Αθηνάς και το Ψυρή, / τα Πατήσια περιβόλια, η Κηφισιά ήταν εξοχή», τραγουδούσε ο Γιώργος Μουφλουζέλης. Επειτα ήρθαν κι άλλοι, µέχρι πρόσφατα µε τη δηµαρχάρα που κατέστρεψε ό,τι είχε αποµείνει από την πόλη:

έκοψε δέντρα (εξ ου και δενδροφάγος), ξερίζωσε νεραντζιές στο Κολωνάκι, «έφαγε» πεζοδρόµια υπέρ καφετεριών, άφησε την πόλη να βρωµίσει όσο ποτέ… Να συνεχίσουµε και µε άλλα παραδείγµατα σε άλλες πόλεις; ∆εν θα µας φτάσει ο χώρος. Το µόνο που µένει είναι πλέον να µην ξεχνάµε. Γιατί όλοι οι καταστροφείς επανέρχονται κάποτε σ’ αυτόν τον τόπο ως σωτήρες, θεωρώντας πως όλα τους τα κρίµατα έχουν ξεχαστεί…