[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Οδός Αντιοχείας, αριθµός ένα

Επειτα από τριάντα τόσα χρόνια, η Πέπη Οικονοµοπούλου ξηλώνει το θεατράκι της. Με πήρε τηλέφωνο όταν είχε κιόλας µεταφέρει προβολείς, καθίσµατα και το ξεκούρδιστο µαύρο πιάνο που έπιανε το µισό φουαγιέ. Στην αρχή ήθελα τρέξω µε τις µπιτζάµες, όπως όταν παθαίνει κάτι κάποιος συγγενής µας. Να προλάβω τουλάχιστον την αποκαθήλωση της βιτρίνας µε τις αφίσες, να της ζητήσω τη βιενέζικη καρέκλα που έµπαινε στο σκηνικό όλων των παραστάσεων ή µπορεί και τη γάτα που σουλατσάριζε στη σκηνή µε την ουρά αναπεπταµένη. Εαν αρχειοθετούνταιοι µυρωδιέςκαι τα φαντάσµατα θα της ζήταγα τα αποτυπώµατα από το καπελάκι της µαµάς της πάνω στον πάγκο του ταµείου και τη µυρωδιά µούχλας που έπεφτε στην πλατεία όταν ξεχνούσε να ανάψει τη σόµπα υγραερίου.

Γιατί για µας, της παλιάς κοπής τους θεατρόφιλους, η σχέση µε το θέατρο ήταν και θα είναι σωµατική και οι αναµνήσεις από τη ρουτίνα του θα µας ακολουθούν στον αιώνα τον άπαντα. Ετσι, µαζί µε τον µετανάστη του διπλανού υπογείου που τρύπωνε στις τζενεράλε, κρατώ την εικόνα του ∆ηµήτρη Οικονόµου να µιλάει στην Πέπη µε τα µάτια. Τον Βλάση Μπονάτσο να βάφει µε τηννταβανόβουρτσα την είσοδο, το τρακ της Αρτεµης Ζογγολοπούλου, την ευτυχία του Αλέξανδρου Κοτζιά όταν η Πέπη τού ανέβασε το πρώτο και µοναδικό θεατρικό του έργο. Τη διακριτική παρουσία του Ζυλ Ντασσέν στις πίσω θέσεις κολλητά στο κουβούκλιο µε τα ηλεκτρολογικά, τα θεαµατικά περάσµατα της Μαλβίνας Κάραλη τότε που το θεατράκι λογαριαζόταν must της εναλλακτικής Αθήνας. Τα ιδρωµένα χέρια του Στέλιου Λύτρα όταν όρθιοι κι αγκαλιασµένοι παρακολουθούσαµε µια κοινή µας πρεµιέρα διαβλέποντας πεντακάθαρα, αυτός τον πρώιµο βιολογικό του θάνατο κι εγώ τον άλλο.