Το δικό µας πετραδάκι στην οδική ασφάλεια

Από την 1η Ιανουαρίου αρχίζει µια νέα δεκαετία, ένα από τα κυρίαρχα θέµατα της οποίας θα είναι η οδική ασφάλεια. Ο στόχος που έχει τεθεί από την Ε.Ε. _ και κατά συνέπεια και από τα κράτη-µέλη της _ είναι η µείωση των θυµάτων της ασφάλτου κατά 50% έως το 2020, ενώ παραµένει το µακροπρόθεσµο όραµα Vision Zero, που σηµαίνει µηδενικές απώλειες ζωών σε τροχαία δυστυχήµατα.

Δυστυχώς στη χώρα µας µπαίνουν ανάποδα οι προτεραιότητες και βάζουµε τη ζωή και τη σωµατική ακεραιότητα σε δεύτερη και τρίτη µοίρα. Γι’ αυτό και τις περισσότερες φορές ο Ελληνας πρώτα παθαίνει και µετά µαθαίνει, αν και στην περίπτωση των τροχαίων ατυχηµάτων αυτό γίνεται µε σκληρό τρόπο. Είναι αυτονόητο ότι η οδική ασφάλεια περνά µέσα από συγκροτηµένες και συντονισµένες προσπάθειες των αρµόδιων φορέων και της κοινωνίας, όµως µπορεί να βάλει και ο καθένας µας το δικό του πετραδάκι.

Ο γονιός να στέλνει το παιδί του σε µια σχολή οδήγησης όπου θα εκπαιδευτεί πραγµατικά και όχι να του αγοράζει το δίπλωµα. Ο επαγγελµατίας οδηγός να συµπεριφέρεται στο τιµόνι του λεωφορείου ή του φορτηγού σαν να µεταφέρει αγαπηµένους και όχι άγνωστα πρόσωπα και άψυχα εµπορεύµατα. Ο αστυνοµικός να µην βγαίνει µε συγκεκριµένη αποστολή και να κόβει, για παράδειγµα, κλήσεις µόνο για ζώνες ασφαλείας, παραβλέποντας όσους παραβιάζουν τον κόκκινο σηµατοδότη µπροστά στα µάτια του. Ο δάσκαλος να παίρνει πρωτοβουλίες και να µαθαίνει στα πιτσιρίκια τους βασικούς κανόνες της κυκλοφοριακής αγωγής.

Ας εµπεδώσουµε επιτέλους ότι πολλές, µικρές προσπάθειες µπορούν να πετύχουν ορισµένες φορές καλύτερα αποτελέσµατα από µεγαλεπήβολα σχέδια που µένουν στα χαρτιά.