Στο ψηλότερο βουνό (σκουπιδιών)

Κυρία Φοίβη Τα σκουπίδια πάνω από έναν µήνα είναι στοιβαγµένα µπροστά από ένα φροντιστήριο Αγγλικών.

Ηρθε µια φορά το αυτοκίνητο µε τους εργάτες, µάζεψαν, σαν να διάλεγαν, δυο – τρεις σακούλες και µετά… το βουνό µεγαλώνει. Τι θα γίνει, σας παρακαλώ;

Οπου να ‘ναι θα µαζευτούν τα ποντίκια και οι κατσαρίδες. Πάλι η Ριζούπολη πνιγµένη στα σκουπίδια;

Να ‘στε καλά, ∆. < Και όχι µόνο η Ριζούπολη, αγαπητέ ∆. Ολη η Ελλάδα έχει µια εσάνς εορταστικού σκουπιδιού. Οµως, όπως τραγουδούσε ο Νικόλας Ασιµος στο «Ζελοφάν» του, «Οσο κι αν µε κοµµάτιασαν στο διάβα µου µε νάρκες / Ωσάν της σαύρας την ουρά συχνά, µιλάω σοβάρα, / ανάπλασα τις σάρκες / Κι όσο κι αν µε καθήλωσαν να ζω σαν τα σκουπίδια / η ανθρωπότητα, δεν µπορεί, κι αυτή θα υπονοµευθεί από τη γη την ίδια».