«Μεγάλη γκίνια να ’σαι βουλευτής σήµερα»

Τρεις βουλευτές του ΠΑΣΟΚ πίνουν καφεδάκι στο κυλικείο της Βουλής το απόγευµα της Τρίτης. Εις εξ αυτών σπάει κατά λάθος ένα ποτήρι µε νερό.
«Γούρι, γούρι!» ακούγεται από το βάθος. «Θα περάσει ο προϋπολογισµός!», λένε γελώντας και οι τρεις προκαλώντας τη γενική θυµηδία. Αφού σβήνουν τα γέλια ένας από την παρέα αναρωτιέται χαµηλόφωνα: «Με ή χωρίς απώλειες;».

Φέτος, τόσο οι παλιές καραβάνες του κοινοβουλευτισµού όσο και οι νεώτερες γενιές βουλευτών παραδέχονταν ότι κάτι έχει αλλάξει στην ατµόσφαιρα. Η ρουτίνα βέβαια εκτός του βουλευτηρίουπαρέµεινε σχεδόν απαράλλαχτη. Τα πηγαδάκια στους διαδρόµους, τα ουίσκι «σπέσιαλ» και… η συµπάθεια στο κυλικείο ή το εντευκτήριο των βουλευτών. Οµως το σοκ και τοδέος που έχει προκαλέσει το Μνηµόνιο (και οι διάφορες επικαιροποιήσεις του) ήτανεµφανή.

Μπορεί να είχαν γραφτεί να µιλήσουν 204 εκ των 300 και φυσικά να είχαν τα 15 λεπτά της δηµοσιότητάς τους απόβήµατος βουλευτές που ακόµη και οι έµπειροι κοινοβουλευτικοί συντάκτες παραδέχοντανπως χρειάζονται λίγο χρόνο για να αναγνωρίσουν, όµως στις οµιλίες τους γινόταν σαφές πως ανησυχούν, αν όχι φοβούνται, για τον αναβρασµό που επικρατείστην κοινωνία. Ανεξαρτήτως κόµµατος έχουν πια στο πίσω µέρος του µυαλού τους το σύνθηµα «να καεί, να καεί το µπουρδέλο η Βουλή». Κάποιοι, όπως ο βουλευτής ∆ωδεκανήσου του ΠΑΣΟΚ ∆ηµήτρης Κρεµαστινός, το ξεστόµισαν κιόλας στα µικρόφωνα, µε αποσιωπητικά φυσικά. Στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις πολλοί ήταν αυτοί που δεν έκρυβαν πωςφοβούνται µετά την επίθεση στον Κωστή Χατζηδάκη. Αρκετοί δε εκ της επαρχίας ορµώµενοι έλεγαν πως νιώθουν ανεπιθύµητα πρόσωπα στον τόπο τους, µόνο και µόνο λόγω της ιδιότητάς τους.

Η πλειονότητα αντιλαµβάνεται πλέον πως «the game is over». Μόνο που δυσκολεύεται να ανακαλύψει νέους τρόπους να κάνει τη «δουλειά» στην Ελλάδα του Μνηµονίου. «Ξέρουνότι ήρθε ηώρα να κάνουµε reboot. Οχι όµως και πώς θα το κάνουν» έλεγε στο καφενείοµέλος της κυβέρνησης το βραδάκι της ∆ευτέρας. «Μέχρι και τον περσινό προϋπολογισµό κανείς δεν είχε καταλάβει τι µας περιµένει.

Υπήρχε κλίµα ελπίδας.Γι’ αυτό και σχεδόν όλοι ήθελαν να µιλήσουναπό βήµατος. Φέτος, κανείς δεν θέλει να συσχετιστεί στο µυαλότων ψηφοφόρων µετον προϋπολογισµό του 2011» παραδεχόταν µε παράπονο στον συνοµιλητή του (η παρέµβαση της Βάσως Παπανδρέου την επόµενη ηµέρα ήταν η πιο ηχηρή επιβεβαίωση των λεγοµένωντου). Λίγο αργότερα, ορισµένοι από τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ που πέρασαν από το καφενείο για να δώσουν το «παρών» δεν χαιρέτησαν καν τον υφυπουργό Οικονοµικών Φίλιππο Σαχινίδη που καθόταν σε ένα τραπεζάκι µαζί µε έναν συνεργάτη του.

Τι κι αν µιλούσαν για τον κρισιµότερο προϋπολογισµό στην ιστορία του ελληνικού κράτους; Μιαµατιά στον χώροεπιβεβαίωνε τα λεγόµενα του κυβερνητικού στελέχους. Βουλευτέςέρχονταν, µιλούσαν στην Ολοµέλεια, περνούσανγια πέντε λεπτά στα όρθια από το καφενείο και αποχωρούσαν. Τα βουλευτικά αυτοκίνητα ήταν παρατεταγµένα στοπίσω προαύλιο του Κοινοβουλίου. Μερικοί οδηγοί περπατούσαν πάνω- κάτω καπνίζοντας, οι περισσότεροι ήταν όµωςµπροστά από το τιµόνι µετη µηχανή αναµµένη και έτοιµοι προς αποχώρηση.Ιδια εικόνα και στο καφενείο. Στα τραπέζια της πλευράς των καπνιστών που άλλοτε ήταν γεµάτα (σε αντίθεση µε αυτήν των µη καπνιστών) ήταν ζήτηµα να κάθονταν πάνω από τρεις βουλευτές. Το εντευκτήριο των βουλευτών είχε κόσµο µόνο κατά τη διάρκεια των ειδήσεων των οκτώ. Από την άλλη βέβαια όλοι οι παροικούντες τη Βουλή ξέρουν ότι το αδιαχώρητο επικρατεί µόνο την ηµέρα της ψηφοφορίας που θεωρείται κάτι σαν… prime time.

Η µόνη ευχάριστη νότα σε ολόκληρο το κτίριο ήταν το στολισµένο καράβι στο κυλικείο. Μια υπάλληλος του καφενείου που έχει βγει για ένα τσιγάρο δεν κρατιέται και λέει στον Γρηγόρη Ψαριανό, βουλευτή της ∆ηµοκρατικής Αριστεράς: «Είναι ο 20ός προϋπολογισµός µου. ∆εν θυµάµαι ποτέ ξανά τέτοιο πράγµα…». Αυτός είχε «το νούµερο 167». Την ώρα που µπήκε στο καφενείο µιλούσε ο 150ός. Είχε χρόνο για ένα πουράκι µετά ποτού. Στην ερώτηση πώς βλέπει τα πράγµατα στη Βουλή, απαντά χωρίς δισταγµό. «Γκίνια, έγινα βουλευτής τηχειρότερη περίοδο της ιστορίας του Κοινοβουλίου».

Οι περισσότεροι από τους 300 περιµένουν τη σειρά τους, µιλούν και απέρχονται