[ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ] Αλχηµιστές της ύφεσης

Στη ΣΥΖΗΤΗΣΗ επί του προϋπολογισµού στη Βουλή, σε δηµόσιες τοποθετήσεις και συνεντεύξεις, τόσο ο Πρωθυπουργός όσο και οι υπουργοί του επαναλαµβάνουν ότι οι κοινωνικές συναινέσεις είναι µονόδροµος.

Το πρόβληµα είναι ότι η κυβέρνηση δεν έχει δείξει την ίδια ζέση για την επίτευξη της κοινωνικής συναίνεσης µε αυτήν που επιδεικνύει στο κυνήγι των αριθµών που επιθυµεί να δει η τρόικα. Αυτό δεν θα είχε καµιά πολιτική σηµασία – ίσως µόνο ηθική – αν οι απαιτούµενες µεταρρυθµίσεις µπορούσαν να περάσουν ερήµην της κοινωνίας.

∆ιότι, πέρα από την προκλητική υπεραπλούστευση του Θ. Πάγκαλου ότι «όλοι µαζί τα φάγαµε», δεν έχει εξηγηθεί επαρκώς ούτε το γιατί ούτε το πώς φτάσαµε µέχρι εδώ ούτε το πότε θα βγούµε, αλλά κυρίως τι θα συµβείστο ενδιάµεσο, που είναι και το σηµαντικότερο, προκειµένου να πετύχει η προσπάθεια. Κανένας δεν γνωρίζει τις περίφηµες αντοχές τής ενδεχοµένως κακοµαθηµένης ελληνικής κοινωνίας. Αλλά αυτός δεν είναι λόγος για να τις φτάνει κανείς στα όριά τους…

Χρειάζεται µια αφήγηση για το τι θα βγει από αυτή την κρίση, πώς θα είναι η χώρα και κυρίως οι πολίτες την επόµενη µέρα.

Αντ’ αυτού, το µόνο που ακούει η κοινωνία είναι αριθµοί και νέα µέτρα, χωρίς να εξηγείται επαρκώς γιατί αυτά είναι απαραίτητα και τους αφορούν.

Η κρίση είναι πρωτόγνωρη για την Ελλάδα και για την Ευρώπη. Ούτε η δεύτερη έχει ευρωπαϊκή αφήγηση, γι’ αυτό προς το παρόν υποµένει στωικά τη γερµανική εθνική αφήγηση. Στην ελληνική περίπτωση, η αφήγηση της ισχυρής Ελλάδας και της τεχνητής ευµάρειας διεκόπη βίαια από την οδυνηρή πραγµατικότητα της οικονοµικής κρίσης. Τη θέση της δεν έχει πάρει µία άλλη εθνική αφήγηση, της κρίσης. Πέρα από τον πόνο και τις θυσίες, το υπόλοιπο ρεπερτόριο µοιάζει αποσπασµατικό και ανίκανο να εµπνεύσει συνοχή στην κοινωνία.

Οι υπουργοί της κυβέρνησης, ζαλισµένοι κι οι ίδιοι, µοιάζουν συχνά µε αλχηµιστές της ύφεσης που αναζητούν τη δική τους πανάκεια για την ύφεση και το ελιξίριο για την ανάκαµψη που θα θεραπεύσει όλα τα κακά της ελληνικής οικονοµίας και θα παρατείνει τη ζωή επ’ αόριστον. Οµως ελιξίριο δεν υπάρχει. Οσο πιο γρήγορα περάσει αυτό στην κοινωνία τόσο το καλύτερο για όλους.