«Κάντε µας λιγάκι γκρρρρρρρ, παναγ(ρ)ιώτατε, είναι φωτογενές»

Να τα! Αρχισαν τα όργανα. Μην και αφήσει ευκαιρία και δεν προβάλλει τις (πάντοτε ακραίες, πάντοτε προκλητικές, πάντοτε απαγορευτικές) θέσεις του ο παναγ(ρ)ιώτατος Θεσσαλονίκης.Φαίνεται πως κάθε χώρα τον έχει τον αγιατολάχ της και εκείνος έχει βαλθεί να είναι ο εγχώριος ντεµέκ θεµατοφύλακας των «ηθικών» και «χριστιανικών αξιών».

Οπως τις φαντάζεται εκείνος και µόνον εκείνος, βεβαίως βεβαίως. Και όπως (θέλει να) τις επιβάλλει στους άλλους, κραδαίνοντας κάτι σε κεραυνό του ∆ία, κάτι σε θεία µήνιν, κάτι σε φωτιά για τα Σόδοµα και τα Γόµορρα που βλέπει γύρω του.

Των δηµοσίων (κατα)σχέσεων και της υπερβολικής δηµόσιας προβολής και εκείνος – πάντα – σαν τον µακαριστό Αθηνών…

Μέχρι σήµερα τα ‘βαζε µε τους Σκοπιανούς, µε µια τάση µακεδονοφαγική – να την πούµε; (να την πούµεεεεεε!) – και µε τους υποψήφιους δηµάρχους που η κατά την άποψή του αντιπροσωπεία του Υψίστου επί της Γης δεν τον βοήθησε και πολύ, όπως αποδείχθηκε, να τους κατατροπώσει.

Τώρα είπε να βγει εντελώς από τα νερά του και να βάλει χέρι (χερούκλα δηλαδή) και σε ξένα χωρικά ύδατα. Στον Αγιο Παντελεήµονα Αχαρνών.

Από άµβωνος κατακεραύνωσε τώρα ο παναγ(ρ)ιώτατος και τη συναυλία στον ναό, που είχε στόχονα ενώσει µετά µουσικής και τέχνης τους κατοίκους της περιοχής µε τους πάµπολλους οικονοµικούς µετανάστες.

∆εν του έκανε το µήνυµα ειρήνης και αδελφοσύνης – γιατί αυτή ήταν η πρόθεση και του Μεγάρου Μουσικής Αθηνών και της Αρχιεπισκοπής – και βγήκε να το ψέξει. ∆ιότι, λέει, έγινε στον ναό και δεν του κάθεται.

Να οργανωθεί καµιά συναυλιούλα στη Ροτόντα, που στο κάτω κάτω είναι πλέον µουσείο, για να το φχαριστηθεί καλύτερα (και να κάνει και το εφέ του, το γκρρρρ του, τέλος πάντων, να έρθει να δείξει);