«Θα βγω να το τσιρίξω µε λαγνεία»

Αγαπητή Φοίβη, Ηθελα να µοιραστώ µαζί σου ένα πάθηµά µου που το φυσάω και δεν κρυώνει. Πάνω που έκανα ζάπινγκ τις προάλλες, έπεσα πάνω σε ένα µεσηµεριανάδικο «µες στην καλή χαρά» µε µια τραγουδίστρια (αργότερα έµαθα πως τη λένε Φωτεινή ∆άρρα) µε κατακόκκινα βαµµένα χείλη τα οποία προέβαλλε περιπαθέστατα στην κάµερα, προσπαθώντας να µιµηθεί δυστυχώς χωρίς καθόλου ψυχή την Τζένη Βάνου στο αγαπηµένο τραγούδι «Αν είναι η αγάπη αµαρτία». Τι λαγνεία ήταν αυτή µπροστά στον φακό! Τι προσποίηση! Και από ουσία µηδέν.Το καλύτερο ήταν ότι είδα τις παραµορφωµένες από επεµβάσεις και αντίστοιχο µακιγιάζ παρουσιάστριες της εν λόγω εκποµπής να την επαινούν, µε τέτοια υπερβολή, ανάµεσα σε διαφηµίσεις για τυριά, αρωµατικά χώρου και καφέδες αδυνατίσµατος. «Πώς ζεις µε τόσο ταλέντο;», αναρωτιόταν µία. «Μα τι φωνή. Μπορείς µε αυτή να γίνεις παρουσιάστρια, ας πούµε;», έλεγε άλλη.Πού είσαι Τζένη Βάνου να τις δεις και να τις ακούσεις, σκεφτόµουν.

Λίγη συστολή και κυρίως λίγη ουσία στο τραγούδι δεν έβλαψε ποτέ κανέναν. Ή κάνω λάθος, Φοίβη µου;

Με εκτίµηση, Αλεξάνδρα Πολιτάκη < Εκεί έχουµε φτάσει, αγαπητή Αλεξάνδρα. Με ένα ζευγάρι κατακόκκινα χείλια που τα βγάζεις σε κοινή θέα και τα προβάλλεις περιπαθέστατα µε νόηµα στον τηλεοπτικό φακό, να θεωρείσαι τραγουδίστρια. Και µε µιµήσεις. Αν ήταν η Τζένη Βάνου στην ακµή της, θα µου πείτε, στις µεσηµεριανατζούδες θα έβγαινε; Ή θα ποντάριζε στα χείλια της και στην οµορφιά της (α, αυτό να λέγεται για την εν λόγω); Τι να την κάνει κανείς την ψυχή σε τέτοιο περιβάλλον κοµµωτηρίου; Τι τη χρειάζεται; Για να απαντήσει, φερ’ ειπείν, στις απορούσες για το «πώς ζεις µε τόσο ταλέντο» µεσηµεριανατζούδες «όπως ζεις εσύ µε την έλλειψη ταλέντου»; Ή για να αποκτήσει τηλεοπτική… αυτογνωσία: «Με τέτοια φωνή µπορείς, λοιπόν, να γίνεις παρουσιάστρια». Αντε κι εις ανώτερα!