[ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ] Μία ελλιπής µερίδα

Η συνάδελφος από τα παλιά, εκπαιδευτικός, συνταξιούχος πλέον, µού τηλεφώνησε στο γραφείο και µού έβαλε φωτιά µεγάλη. «Και πώς δεν είσαι σπίτι τέτοιαν ώρα;», άρχισε την πλάκα και λόγο στον λόγο ξεκινήσαµε µια κολοκυθιά που µε έστειλε στα τάρταρα.

– Σπίτι; Από τώρα; Πλάκα µου κάνεις;

– Καλά εσείς πότε κλείνετε για διακοπές;

– Τι διακοπές;

– Χριστουγέννων. Το ξέχασες, µου φαίνεται, το σχολείο…

Οχι δεν το ξέχασα. Μια χαρά το θυµάµαι κι ας πηγαίνουν αιώνες από τότε που παραιτήθηκα λόγω υπερβολικής δόσης αδειών από τη σηµαία. Αδεια για τα γενέθλια, άδεια για την ονοµαστική γιορτή, άδεια και για τα µεθεόρτια.

Καλά, αυτήν την τελευταία την έπαιρνε πάντα η γυναίκα διότι ποιος θα κατέβαζε τα σκουπίδια την άλλη µέρα;

Το καλύτερό µου όµως ήταν η άδεια για «επαπειλούµενη κύηση» η οποία άρχιζε το επόµενο πρωί από τη σύλληψη. Τέζα η συνάδελφος στο κρεβάτι, ανάστατο το σχολείο και τα παιδιά ξεσελωµένα στο προαύλιο. Είχαν λέει «κενό» λόγω του ότι «η κυρία είναι έγκυος». Οποία σύσφιγξη σχέσεων και οποία αλληλεγγύη! «Σας διαβεβαιώ ότι δεν αισθάνοµαι καθόλου άρρωστη», αντιµίλησα κάποτε σε έναν γυµνασιάρχη όταν µε πληροφόρησε διακριτικά πως σε περίπτωση δυσµηνόρροιας δικαιούµαι κάθε µήνα τριήµερη άδεια.

∆εν ξέρω αν βάστηξαν για πολύ αυτού του τύπου οι διευκολύνσεις, εµένα πάντως µε έστειλαν στον αγύριστο. Κι αν τώρα τρέµει το φυλλοκάρδι µου στον ιδιωτικό τοµέα, τουλάχιστον όσο έχω τη δουλειά µου έχω και το προνόµιο να δουλεύω την ηµέρα της γιορτής µου. Τι γιατί; Γιατί µου αρέσει.