Αντί για κινηµατογραφική παραγωγή κλείναµε σουιτάρες

Οποία ευκολία. Με την οποία έσπευσαν κάποιοι παρατρεχάµενοι του ελληνικού κινηµατογράφου – γιατί οι «κανονικοί» δηµιουργοί έχουν δουλειά, δεν έχουν χρόνο να βυσσοδοµούν… – να προαναγγείλουν το τέλος του Φεστιβάλ Κινηµατογράφου Θεσσαλονίκης.

Με το που κόπηκαν τα παχυλά πακέτα για φιλοξενίες (1.500 και ατόµων!) και τσιµπούσια και δώρα ακριβά και άλλα άχρηστα τελικά έξοδα, χρήσιµα µόνο για δηµόσιες σχέσεις των αρµοδίων, ξαφνικά είδαν το Φεστιβάλ να τελειώνει. Λες και µόνο µε 9, 10, 11 εκατ. ευρώ γίνεται φεστιβάλ. Με δύο δεν γίνεται. Λες και αν χάσουν οι συνδικαλιστάρες του χώρου τις σουιτάρες τους στο «Ηλέκτρα Παλλάς», τελειώνει και η κινηµατογραφική διοργάνωση.

Τους ίδιους (συνδικαλιστάρες και λοιπούς που έχασαν τις σουιτάρες)

αποκλείει και ο νέος κινηµατογραφικός νόµος από τη διαδικασία, στρεφόµενος στους πραγµατικούς παραγωγούς τέχνης του σινεµά.

Γι’ αυτό τα έβαλαν λυσσαλέα µε τον νόµο οι ίδιοι που προφήτευσαν το τέλος – και τους οποίους κατονόµασε ως «αυλές» και «αυλοκόλακες» που πολύ δυσαρεστήθηκαν στην οµιλία του στο Φεστιβάλ ο υπουργός Πολιτισµού Παύλος Γερουλάνος.

Καθώς γνωρίζει καλά πως µε όλους αυτούς «λιγότερο από ένα στα πέντε ευρώ που δίνουµε στον κινηµατογράφο φτάνουν στους ανθρώπους που δηµιουργούν σήµερα αυτή την τέχνη και αυτή την επιχειρηµατική δραστηριότητα στην Ελλάδα». Τα υπόλοιπα, όπως επιβεβαίωσε, πήγαιναν σε σουίτες ξενοδοχείων!

Στους ίδιους έστρεψε και τα βέλη του από τη Βουλή, όπου ψηφίστηκε το νοµοσχέδιο: «Στην πλάτη του έλληνα φορολογούµενου γινόταν µια συναλλαγή που είχε λιγότερο να κάνει µε επιβράβευση της ποιότητας και περισσότερο µε αλληλοϋποχρεώσεις που µέσα στα χρόνια ανδρώθηκαν. Επρεπε να βάλουµε τέλος σε αυτή τη συναλλαγή. Τα χρήµατα που διαχειρίζονται οι φορείς είναι κυρίως χρήµατα του έλληνα φορολογούµενου.

Και, ως γνωστόν, για αυτά τα χρήµατα λογοδοτεί ή θα έπρεπε να λογοδοτεί ο εκάστοτε υπουργός. ∆εν γινόταν όµως αυτό. Μέσα από ένα περίπλοκο σχήµα υπουργών, γενικών συνελεύσεων, προεδρείων, διοικητικών συµβουλίων κ.λπ. η ευθύνη χανόταν. Αν ρωτήσεις σήµερα ποιος ευθύνεται που το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης οφείλει εκατοµµύρια, κανείς δεν θα σηκώσει το χέρι του. Ολοι θα δείχνουν ο ένας τον άλλον. Συνευθύνη στα εύκολα και ανευθυνότητα στα δύσκολα είναι η φόρµουλα που εξασφαλίζει την αδιαφάνεια και την απουσία λογοδοσίας».

Φοίβη