«Τράβα µου µια φωτογραφία»

Αγαπηµένη µου Φοίβη, Θέλησα να σου γράψω µετά την τελευταία µου επίσκεψη σε µεγάλη πίστα της Ιεράς Οδού. Αλήθεια, τι κακό κι αυτό; Να ανεβαίνει το κοινό στην πίστα δίπλα στον καλλιτέχνη και να φωτογραφίζεται αδιάκοπα µε κινητά, ψηφιακές φωτογραφικές µηχανές, µικροκάµερες, iPhone µε τους ταλαιπωρηµένους τραγουδιστές;

Φαντάσου τώρα, Φοίβη µου, να είσαι καλλιτέχνης µε πορεία τριάντα, σαράντα ετών και να σε τραβολογάνε τα 17χρονα, που παρεµπιπτόντως κάνουν τις εκπαιδευτικές τους εκδροµές στα µαγαζιά της Ιεράς Οδού…

Τι σόι βίτσιο, τι σόι έθιµο είναι και τούτο;

Βλάσης Κασσαβέτης < Αν δεν έχεις στο κινητό σου µια φωτογραφία του Notis, φέρ’ ειπείν, τι νόηµα έχει η ζωή; Τι νόηµα έχει η εκπαιδευτική εκδροµή; Αν δεν έχεις έναν Μητροπάνο να σου τραγουδάει προσωπικώς (ή έτσι να νοµίζεις µε το ενσταντανέ) το – κατάλληλο για την περίσταση – «Σου σκίζω τις φωτογραφίες / κοµµάτια στις γωνιές και στις πλατείAες / και βάφω τις κουρτίνες στο χρώµα που µισούσες», τι θα έχεις; Ο Νεοελληναράς τη θέλει τη φωτογραφία του µε τον σταρ. Τον ανεβάζει. Ειδικά όταν διασκεδάζει σε ναούς όπου κυρίως ανθεί το µαύρο χρήµα (από την πλευρά των θαµώνων εννοείται – γιατί αν δεν «καίνε» µαύρο, αδήλωτο, αφορολόγητο και φοροδιαφεύγον χρήµα, πώς αλλιώς µπορούν όοοοολοι αυτοί µε τις µειώσεις µισθών και συντάξεων, την ακρίβεια και τα άλλα µέτρα να το ρίχνουν έξω και να κάνουν και τέτοιες «ζηµιές» µε τα λουλούδια;)