Οι άλλοι πρωταγωνιστές «Εχω πιει βενζίνη. Εχω πιει και νέφτι»

Μια φίλη αλκοολική µού είχε πει κάποτε, ότι ένα βράδυ τις µέρες που έπινε πολύ,
είχε βάλει το παιδί της πάνω στο ράφι. «Μαζί µε τα άλλα αρκουδάκια». Μου ορκίστηκε
ότι το είχε κάνει αλλά εγώ δεν την πίστεψα. Τις τελευταίες µέρες όµως που καταγράφω
ιστορίες αλκοολικών στο 18 Ανω στο ∆αφνί και στους Ανώνυµους Αλκοολικούς κατάλαβα ότι µου έλεγε αλήθεια.
Είµαι η Ιωάννα, είµαι αλκοολική και είµαι άπιωτη και σήµερα
ΙΩΑΝΝΑ (Ανώνυµοι Αλκοολικοί)
«Η ανωνυµία είναι το θεµέλιο όλων των παραδόσεών µας», µου ξεκαθαρίζουν από την πρώτη στιγµή που περνάω την πόρτα των Ανώνυµων Αλκοολικών. Οχι γιατί φοβούνται, αλλά γιατί «η ανωνυµία µάς υπενθυµίζει να βάζουµε τις αρχές πάνω από τα πρόσωπα». Οι Ανώνυµοι Αλκοολικοί είναι «µια αδελφότητα ανδρών και γυναικών που µοιράζονται µεταξύ τους τις εµπειρίες, τη δύναµη και την ελπίδα για επίλυση του κοινού τους προβλήµατος, του αλκοόλ». Τα µέλη δεν πληρώνουν εγγραφή. Οχι λεφτά δηλαδή, όχι φάρµακα, όχι ψέµατα, όχι ονόµατα.

Ο Γιάννης, ο συντονιστής της συνάντησης ανακοινώνει: «Οποιος έχει πιει σήµερα, παρακαλείται να µη µιλήσει κατά τη διάρκεια της συγκέντρωσης». Το κινητό µου τηλέφωνο είναι κλειστό όπως και των υπόλοιπων µελών.

Μένω σιωπηλός. «Ενός λεπτού σιγή για τους αλκοολικούς αδελφούς µας που ακόµα πίνουν και υποφέρουν», προσθέτει ο Γιάννης. Ακολουθεί η προσευχή της γαλήνης: «Θεέ µου, δώσε µου τη γαλήνη να δέχοµαι ταπράγµατα που δεν µπορώνα αλλάξω, το κουράγιο να αλλάζω αυτά που µπορώ και τη σοφία να γνωρίζω τη διαφορά».

«Γεια σας, είµαι η Ιωάννα, είµαι αλκοολική και είµαι άπιωτη και σήµερα». Ηταν οι πρώτες κουβέντες που άκουσα. Μια γυναίκα µεγαλωµένη σε καλό σπίτι, που της άρεσαν οι ανατροπές και οι επαναστάσεις, ώσπου έπεσε στο ποτό.

Εκεί έχασε 20 χρόνια από τη ζωή της. Τα κερδίζει όµως καλπάζοντας τους τελευταίους µήνες. Πότε ξεκίνησες να πίνεις;
Αργά. Οταν ήµουν περίπου 20 χρονών. Και εξαρχής έπινα για να µεθύσω.

Με φίλους δηλαδή έπινες;
Τα πρώτα χρόνια, ναι. Εβγαινα τα βράδια, επιδίωκα να βγαίνω δηλαδή, και έπινα µέχρι να µεθύσω. Ετσι διήνυσα τη δηµιουργική δεκαετία, όπως τη λέµε εµείς εδώ.

Και όλα τα υπόλοιπα στη ζωή σου κυλούσαν κανονικά;

Μα ναι. Και πίστευα ότι τα κάνω όλα τέλεια. Οτι είµαι η τέλεια φίλη, η τέλεια επαγγελµατίας, κι αργότερα, η τέλεια σύζυγος, η τέλεια µητέρα. Ως µητέρα συνέχισες τα µεθύσια;
Επινα τα βράδια για να χαλαρώσω. Αυτή ήταν η δικαιολογία µου. Ελεγα ότι «έπειτα από µια κουραστική µέρα θα πιεις κι ένα ποτό». Βέβαια, αυτό το «ένα» ποτό, για µένα, έγινε γρήγορα ένα µπουκάλι.

Κι ο άντρας σου;
Εκρυβα τα ποτήρια για να µην το καταλάβει. στην αρχή δηλαδή έκρυβα τα ποτήρια, µετά σε κάθε δωµάτιο, σε κάθε ντουλάπι, είχα και ένα µπουκάλι.

Και παραδεχόσουν ότι ήσουν αλκοολική;
Οχι. Θεωρούσα ότι αλκοολικός είναι αυτός που κοιµάται στα παγκάκια, όχι αυτός που πίνει για να χαλαρώσει. Και η πλάκα είναι ότι είχα φίλο στους Ανώνυµους Αλκοολικούς και δεν τον έκανα παρέα γιατί ήταν αλκοολικός.

Ναι, αλλά πώς το ποτήρι γίνεται µπουκάλι; Πώς χάνεις τον έλεγχο δηλαδή;

Επινα για να καλύψω το πόσο λίγη αισθανόµουν, έπινα για να καλύψω τη µοναξιά µου. Είχα µια τεράστια τρύπα µέσα µου. Προσπαθούσα να την καλύψω µε τη δουλειά, µε την οικογένεια, µε shopping therapy, µε αλκοόλ. Η τρύπα όµωςδεν καλυπτόταν,άνοιγε. σιγά σιγά άρχισα να χάνω τον έλεγχο της ζωής µου. Χώρισα. σταµάτησα να βγαίνω κι άρχισα να πίνω µέσα στοσπίτι και να ξεφτιλίζοµαι µπροστά στα παιδιά µου.

Τα παιδιά καταλάβαιναν ότι κάτι δεν πήγαινε καλά µε τη µητέρα τους;

Βέβαια. Μου ζητούσαν να σταµατήσω να πίνω και εγώ τους έδινα υπόσχεση, ενώ από µέσα µου έλεγα: «Παιδιά είναι. Αύριο θα το έχουν ξεχάσει». Οι άνθρωποι που σε αγαπούσαν, οι φίλοι σου, οι συνάδελφοί σου;

Κανείς δεν ήξερε τι συµβαίνει µέσα στο σπίτι µου. Είχα φτιάξει µια πολύ ωραία εικόνα για τους έξω, ένα πολύ ωραίο περιτύλιγµα. Και πώς παίρνεις την απόφαση να το κόψεις;
Θα σας πω. Τα πρωινά κοιτούσα τη µεγάλη µου κόρη στα µάτια και προσπαθούσα να καταλάβω τι είχα κάνει το προηγούµενο βράδυ. Ενα πρωί όµως η κόρη µου γύρισε και µουείπε:

«Μαµά, δεν µπορώ να είµαι άλλο η “µαµά” σου. Είµαι 18 χρονώνκαι δεν µπορώ να βγω µια βόλτα το βράδυ, γιατί πρέπει να σε βάζω για ύπνο, να σε προσέχω και να φροντίζω και τη µικρή». Ηταν σαν να έφαγα το πιο δυνατό χαστούκι και την επόµενη µέρα ζήτησα βοήθεια. Από τους Ανώνυµους;
Ναι. Κι από τότε δεν έχω ξαναπιεί. Η οµάδα µού έµαθε να ζω. Γιατί εγώ τα έκανα όλα υπό την επήρεια αλκοόλ. Με το αλκοόλ γινόµουν κοινωνική, γινόµουν φιλική, γινόµουν εργατική.

Και ξαφνικά, χωρίς αλκοόλ, δεν ήξερα να ζω.

Πόσο καιρό είσαι «καθαρή»;
Τρία χρόνια. Κι έχω κερδίσει την αξιοπρέπειά µου, την αυτοεκτίµησή µου και, πιστεύω, και την εµπιστοσύνη των παιδιών µου.

Τώρα αποφεύγεις τους φίλους που πίνουν;

Οι φίλοι µου είναι κοινωνικοί πότες. Δεν ξεπερνούν το όριο.

Τα παιδιά σου;
Η κόρη µου η µεγάλη, όταν βγει µε µια παρέα, θα πιει ένα ποτηράκι.

∆εν της το απαγορεύεις;
Καθόλου. Η απαγόρευση δενβοηθάει κανέναν. Κι έµενα, όταν µουλέγανε «σταµάτα», προσπαθούσα ναυπερασπιστώ το ποτό. Οπότε δεν νοµίζωπως οι απαγορεύσεις πιάνουν. Αλλά δεν πιστεύω ότι θα αρρωστήσει ποτέ. Εχει ζήσει, άλλωστε, τη δική µου αρρώστια και ξέρει.

Επινα για να καλύψω το πόσο λίγη αισθανόµουν, έπινα για να καλύψω τη µοναξιά µου. Είχα µια τεράστια τρύπα µέσα µου

ΧΑΡΗΣ ΜΑΡΑΜΕΝΙΔΗΣ
(Μονάδα Απεξάρτησης 18 Ανω Αλκοολικών στο ΨΝΑ – Δαφνί)
«Τον αλκοολικό για να τον βοηθήσεις πρέπει να του κλείσεις την πόρτα»
Στο κτίριο 18 του Ψυχιατρικού Νοσοκοµείου Αττικής στο Δαφνί στεγάζεται το πιο σκληρό ίσως πρόγραµµα απεξάρτησης αλκοολικών στην Ελλάδα. Το 18 Ανω Αλκοολικών. Από την αρχή του χρόνου 500 άνθρωποι έχουν περάσει την πόρτα του.

Συµβουλές, ανοιχτά προγράµµατα, αλλά γι’ αυτόν που δεν τα καταφέρνει υπάρχει και το«κλειστό». Θα τον παρακολουθήσουν έναν µήνα µε ψυχολογική υποστήριξη, αλκοτέστ και εξετάσεις ούρων καιµετά θαυπογράψεικαι θακλειστείστο Δαφνί. Θα αφήσει κινητάκαι χρήµατακαι δεν θα έχει καµιά επαφή µε τον έξω κόσµο, έως ότου κριθεί από τους νοσηλευτές ότι έχει σταθεροποιηθεί η κατάστασήτου. Η κλειστή αυτήφάση της ψυχολογικής απεξάρτησης – χωρίςφάρµακα βέβαια – διαρκεί 10 µήνες. Στον πάνω όροφο του κτιρίου 18 – µε ένα σαλόνι, τραπεζαρία, κουζίνα, 8 δωµάτια ασθενών και 2 γραφεία νοσηλευτικού προσωπικού – οι ασθενείς ζουν σαν σε κοινόβιο. Μαγειρεύουν, φροντίζουν την καθαριότητα,αλλά είναιυποχρεωµένοι νααποφεύγουν οποιουδήποτε είδους λεκτική ή σωµατική βία καθώς καιτις σεξουαλικές σχέσεις µεταξύ τους.Η τελευταίαφάση της κοινωνικής επανένταξης διαρκεί περίπου 1½ χρόνο. Οταν και αυτή τελειώσει, οι αλκοολικοί – κάποιος που έχει αρρωστήσει από το αλκοόλ δεν παύει ποτέ να αποκαλείται αλκοολικός – µπορούν να παρακολουθήσουν την Οµάδα 18.

Ο Χάρης µεγάλωσε στοΑιγάλεω. Υπήρχαν µέρες – χρόνιαολόκληρα – που περιφερόταν τρικλίζοντας στη δυτικήΑθήνα. Οι φίλοιτον απέφευγαν. Το βράδυόµως που τον συνάντησα, το τηλέφωνό του χτυπούσε συνέχειακαι ο Χάρηςτο χαιρόταν σαν παιδί.

Πόσα χρόνια έπινες;
Τριάντα ένα χρόνια, µέχρι τις 20 Μαΐου του 2008, λίγες µέρες πριν κλειστώ στο 18 Ανω Αλκοολικών. Από πόσο χρονών ξεκίνησες δηλαδή;
Από 8 χρονών. Με έναν θείο µου, ο οποίος µου έδινε και δοκίµαζα.Μου άρεσε, αλλά πιο πολύ ευχαριστιόµουν το ότιήµουν µαζί του. Ενιωθα και εγώ µεγάλος.

Σήµεραπου ξέρεις, είσαι θυµωµένοςµε τον θείο σου;

Οχι. Γιατίπιστεύω ότι µ’ αγαπούσε πραγµατικά, δεν ήθελε το κακό µου, αλλά ήταν λάθος ο τρόπος που µου έδειχνε την αγάπη του.

Πολλές φορές είµαστεεγκληµατικάεπιπόλαιοι µε τα παιδιά.

Το δύσκολοκοµµάτι µετο αλκοόλείναι ότιείναι κοινωνικά αποδεκτό. Ενώ, αν παίρνεις ναρκωτικά, ξέρεις ότι κάνειςµια παράνοµη πράξη.

Σε τι κατάσταση είχες φτάσει;
Στον πάτο. Τον τελευταίο καιρό ήµουν σε ένα κρεβάτι µόνος, χωρίς φαΐ, χωρίς δουλειά, χωρίς χρήµατα, χωρίς επικοινωνία µε κανέναν, περιτριγυρισµένος από µπουκάλια. Ενας άνθρωπος χαµένος.

Και όλα αυτά που λένε για ευτυχισµένουςαλκοολικούς;

Δεν υπάρχουνευτυχισµένοι αλκοολικοί. Οιαλκοολικοί νοµίζουν ότι είναι ευτυχισµένοι στα πρώτα χρόνια τηςχρήσης, όταν για λίγο καιρό περνάνε καλά. Μετά πίνειςγιατί πονάς.

Τι έπινες;
Ο,τι υπήρχε. Ειδικά τα τελευταία χρόνια της χρήσης δεν είχεσηµασία. Εχω πιει και βενζίνη.Εχω πιει και νέφτι. Δεν είχα αλκοόλ και ήπιανέφτι.

Νέφτι, αυτό που αραιώνουµε τα χρώµατα;
Ναι. Και παραλίγο να πεθάνω από αιµορραγία. Τρύπησε το στοµάχι µου.

Τελείωσαν τώρα αυτά.
Τελείωσανκαι είναιωραία ηζωή χωρίςαλκοόλ. Ωρες ώρεςλέω: «Τιγίνεται; Εσύ είσαι; Μπας και κοιµάσαι;». Δεν µπορώ να πιστέψω δηλαδή ότι άλλαξε τόσο πολύ η ζωή µου.

Η µέρα που πέρασες την πόρτα του 18 Ανω;
Εγώ άργησα. Τα κατάφερα µε την τρίτη φορά. Ηµουν πάρα πολύ αρνητικός για τη θεραπεία. Εφταιγε ο εγωισµός µου, έλεγα ότι θα τα καταφέρω µόνος µου. Είχες προσπαθήσει και µόνος σου να κόψεις το αλκοόλ;

Προσπαθούσα από το 2000 µε κάποιους ψυχιάτρους ιδιωτικών κλινικών,αλλά δεν ήταναποτελεσµατικό, δεν µπορείς µόνος σου.

Γιατί στο 18 Ανωµπόρεσες;
Η θεραπεία εκεί βασίζεται στην οµάδα. Μόνο αυτός ο δρόµος υπάρχει. Είκοσιµήνες στοκλειστό πρόγραµµα. Μόνο οι άνθρωποι µε το ίδιο πρόβληµα µπορούν να σεβοηθήσουν.

Τώρα κάθε πότε πηγαίνεις στην οµάδα;
Τώρα πηγαίνω κάθε Τετάρτη. Είναι φοβερό να έχεις µια οµάδα ανθρώπων και ναλες όσα σουσυµβαίνουν. Δυστυχώς, στη σηµερινή εποχή δύσκολα βρίσκεις άνθρωπο νατου µιλήσεις ανοιχτά, νατου πεις την αλήθεια.

∆εν θα µπορούσες να αντικαταστήσεις την οµάδα µε µια άλλη παρέα, µε έναν φίλο;

Εχω φίλους και καλούς φίλους. Με κάποιους από αυτούς προσπαθώ να ξαναφτιάξω τησχέση µου, µε κάποιους την έχω φτιάξει.Είναι φοβερό πράγµα να χτυπάει το τηλέφωνο και να σε παίρνει ένας φίλος να σε ρωτάει τικάνεις. Αυτόείναι το µεγαλύτερο δώρο.

Στενοχώρησεςπολλούς ανθρώπους τηνπερίοδο που έπινες;

Και στενοχώρησα και έβλαψα. Και πρώτα από όλα τους δικούς µου ανθρώπους, τους γονείς µου, την αδερφή µου.

Γινόσουν και βίαιος;
Τους χρησιµοποιούσα, γινόµουν και βίαιος… πολλά ψέµατα. Αλλά και µια άσχηµη αντιµετώπιση του εαυτού µου. Αυτά πάνε µαζί. Οταν δεν αγαπάς τον εαυτό σου, δεν µπορείς να αγαπήσεις κανέναν.

Ενας που έχει έναν αλκοολικό στο σπίτι του τι πρέπει να κάνει;

Θα σ’ το πω ξεκάθαρα. Νατου κλείσει την πόρτα, έτσι τον αγαπάς.Είναι αυστηρό, είναι δύσκολο, πονάειπολύ! Είναι όµως οµόνος τρόπος για να τον βοηθήσεις.

Σχέδια κάνεις;
Οταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια, ο Θεός χαµογελάει. Και εγώ έχωµάθει και από το 18 Ανω να µην κάνω πολλάσχέδια, ναείµαι προσγειωµένος. Θα ήθελα πολύ πάντως να αποκτήσω µια δική µου οικογένεια.

Παιδί δηλαδή.
Ναι, παιδί. Θέλω πολύ να δώσω σε ένα παιδί πράγµατα που εµένα µου έλειπαν. Και αυτό που µε ενδιαφέρει περισσότερο είναι να του δώσω φροντίδα, αγάπη, προστασία και το πιο σηµαντικό να στηρίζω τις επιλογές του.

Τις µετράς τις µέρες που είσαι καθαρός;
Βέβαια. Δύο χρόνια, έξι µήνες και 20 µέρες σήµερα.

Δύο χρόνια, έξι µήνες και 20 µέρες σήµερα. Μετράω τις µέρες που είµαι καθαρός

[ INFO ]

n Ανώνυµοι Αλκοολικοί Τηλέφωνο επικοινωνίας: 210-5220.416
www.aa-greece.gr

n 18 Ανω Αλκοολικών Τηλέφωνο επικοινωνίας: 210-3617.089
www.18ano.gr