[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Σαν την καλοσύνη πριν από το µπουρίνι

Τις προάλλες πήγα στο πατρικό µου κι είδα τις νεραντζιές φουντωτές φουντωτές, τίγκα στο νεράντζι κι ένιωσα εκείνη την ωραία ζαλάδα που µου φέρνει ο δρόµος όταν µπαίνει η άνοιξη. Λέω δεν είναι δυνατόν. Η ιδέα µου θα είναι. Ανάβουν τα χριστουγεννιάτικα στην Αθήνα κι ακόµη και η φύση µάς έχει στο περίπου, λες και τα έχει κάνει πλακάκια µε τη γενικότερη θολούρα. Σκουπιδίλα απ’ τη µια και νεράντζια από την άλλη. Ζέστη και χριστουγεννιάτικα δέντρα. Και κάτι πρωινά λαµπερά, µε πεντακάθαρο ορίζοντα, για να το νιώσεις καλά, στο πετσί σου, ότι η δυσωδία γίνεται ακόµη πιο βαριά όταν οι µέρες είναι γιορτινές. Κι αυτή η αναίτια ευφορία που αισθάνεσαι όταν περπατάς µε κοντοµάνικο στην Ερµού, κι αυτό ύποπτο σου µοιάζει. Γιατί όλο αυτό το φως, το λαµπερό, που τις περισσότερες φορές το νιώθεις από τις αντανακλάσεις του πάνω στα τζάµια (γιατί συνήθως είσαι στο γραφείο και δουλεύεις) έχει κάτι από το twilight zone, µια εν δυνάµει καταστροφική διάθεση που σου εµφανίζεται µε έναν δήθεν εγκάρδιο τρόπο. Ναι, όλη αυτή η εγκαρδιότητα του καιρού, αντί να µε χαροποιεί µού γεννάει καχυποψία. Σαν την καλοσύνη πριν το µπουρίνι. Σαν το χαµόγελο ενός ευγενέστατου κυρίου, που σου λέει «η πρόοδός σου είναι εµφανής, τα πας καλά, αλλά θα µείνεις µετεξεταστέος γιατί µπορείς καλύτερα». Κι αυτό το καλύτερα ισοδυναµεί µε µισό, τουλάχιστον, από τον αντίχειρά σου κάτω απ’ τον µπαλτά (τη στιγµή που σου έχει ξυρίσει και µερικά δαχτυλάκια ακόµα). Αυτά τα Χριστούγεννα σκέφτοµαι θα είναι διαφορετικά – σίγουρα. Και θα είναι διαφορετικά γιατί όσες λιακάδες κι αν κάνει, όσο ζεστά και ωραία φωτισµένα να είναι τα σπίτια, θα υποβόσκει ένα κενό και µια καχυποψία που ώρες ώρες θα γίνεται βεβαιότητα. «Η πρόοδος είναι εµφανής, αλλά χρειάζονται µερικές θυσίες ακόµα». Να µην ξεχνιόµαστε. Γιατί η ωραία ζαλάδα της άνοιξης είναι κοντά – µόνο που πολύ φοβάµαι ότι θα είναι τόσο µεγάλη που θα κάνουµε χρόνια να συνέλθουµε.