ΓΡΑΜΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΜΑΤΙΕΣ Στα τάρταρα

Ο λόγος στους αναγνώστες.

Ο Μιχ. Γκρίλλας, Γαρέφη 3, Λάρισα, γράφει:

«Το 1970 το δηµόσιο χρέος ήταν στο 20% του ΑΕΠ (300 εκατ. ευρώ), το 1981 στο 29,5% (2 δισ. ευρώ) και το 1989 στο 68% (28 δισ. ευρώ), το 1990 στο 75% (30 δισ. ευρώ), το 1993 στο 104% (70 δισ.

ευρώ), το 1996 στο 110% (100 δισ. ευρώ), το 2004 στο 108% (187 δισ. ευρώ)

και το 2009 στο 126% (298 δισ. ευρώ).

Εκτιµάται ότι το δηµόσιο χρέος θα ανέλθει στο τέλος του 2010 στα 340 δισ. ευρώ, τουτέστιν στο 144% του ΑΕΠ και το 2011 στα 360 δισ. ευρώ και ως ποσοστό επί του ΑΕΠ στο 155%. Ο υπουργός Οικονοµικών έχει δεσµεύσει για τον προϋπολογισµό του 2011, το 6,8% του ΑΕΠ, για πληρωµή τόκων στο πρωτοφανές ύψος των 16 δισ. ευρώ.

Βλέπουµε συνεπώς το δηµόσιο χρέος, µέσα σε 40 χρόνια σκαρφάλωσε αδικαιολόγητα στα 340 δισ. ευρώ, µε προοπτική το 2013 να ξεπεράσει τα 400 δισ. ευρώ. Φτάσαµε σε αυτήν την κατάντια και σε αυτόν τον διασυρµό, γιατί όλες διαδοχικά οι κυβερνήσεις µετά το 1981 εφάρµοσαν, µε απερισκεψία, µια ξέφρενη επεκτατική δηµοσιονοµική πολιτική, δηµιούργησαν στον Ελληνα µια επίπλαστη ευηµερία, µε δανεικά και από άδεια ταµεία, ενώ παράλληλα είχε στηθεί γύρω από το ∆ηµόσιο και τον ευρύτερο δηµόσιο τοµέα, ένα µεγάλο φαγοπότι και ένα µεγάλο πάρτι σπατάλης, κακοδιαχείρισης και διαφθοράς. Ολοι οι Νεοέλληνες επιδίδονταν µε ιδιαίτερη µαεστρία και µαγκιά θα έλεγα, στο αγαπηµένο τους εθνικό σπορ της φοροδιαφυγής, της φοροκλοπής, της φοροαποφυγής και της εισφοροδιαφυγής.

Αποτέλεσµα όλων αυτών ήταν να πέσουµε ως χώρα, στις δαγκάνες και στη µέγγενη της τρόικας (Ε.Ε. – ΕΚΤ – ∆ΝΤ)

και ο Θεός να βάλει το χέρι του.

Μια γενιά καλοπέρασε, µε επίπλαστη ευηµερία και µε δανεικά. Και η επόµενη γενιά δυστυχώς, καλείται να πληρώσει τη νύφη και το µάρµαρο και τελικά και τον λογαριασµό της πτώχευσης.

Φτάσαµε σε αυτό το χάλι, γιατί δυστυχώς όλα αυτά τα χρόνια έχουµε εγκαθιδρύσει στην πατρίδα µας ένα κράτος πελατειακό, ρουσφετολογικό, ανίκανο και διεφθαρµένο, για τον απλούστατο λόγο ότι αυτό το σύστηµα συντηρεί και βολεύει όλους τους πολιτικούς µας.

Γιατί συνήθως του εξασφαλίζει την επανεκλογή τους και συνεπώς τη διατήρησή τους στις θέσεις τους, ως βουλευτές ή ως υπουργοί. Και όσο υπάρχει και συντηρείται αυτό το σύστηµα, η Ελλάδα θα βιώνει συνέχεια τη µιζέρια, τη φτώχεια, την υπανάπτυξη, την καθυστέρηση, τη διαπλοκή και τη διαφθορά.

Ο κόµπος έχει φτάσει προ πολλού στο χτένι. Θα πρέπει εποµένως, λαός και πολιτικοί, κυβερνώντες και κυβερνώµενοι, διοικούντες και διοικούµενοι, να το συνειδητοποιήσουµε ότι, ο υπέρτατος Νόµος είναι η σωτηρία της πατρίδας µας. Και αυτό αφορά όλους µας, από τον Πρόεδρο της ∆ηµοκρατίας, µέχρι και τον τελευταίο πολίτη αυτής της χώρας.

Κύριοι Παπανδρέου και Σαµαρά, και λοιποί αρχηγοί των άλλων πολιτικών κοµµάτων, η χώρα δεν είναι στο χείλος του γκρεµού αλλά µέσα σε αυτόν. Και εσείς µε τη στάση σας και τη συµπεριφορά σας, τη σπρώχνετε ακόµα πιο βαθιά, στα τάρταρα. Συνέλθετε και συνεννοηθείτε µεταξύ σας, γιατί η πατρίδα µας βρίσκεται σε µεγάλο κίνδυνο, µε απρόβλεπτες περιπέτειες και οφείλετε ως ταγοί του τόπου να την προστατέψετε.

Συνεπώς “οι καιροί ου µενετοί”»