[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Ασσύµετροι ζυγοί

Την είχα βοηθήσει σε κάτι γραφειοκρατικά αλλά πού να το φανταστώ ότι θα αισθανόταν τόσο, µα τόσο, υπόχρεη;

Εκτοτε η Νατάλια, η γαλανοµάτα Ρωσίδα του γυµναστηρίου της γειτονιάς µου, όταν µε βλέπει να σκάω µε τη φόρµα στην αίθουσα των βασανιστηρίων σπεύδει να µου αλλάξει τα φώτα. Πέφτει απάνω µου µε περισσή φιλοτιµία και για να ανταποδώσει το καλό που της έκανα µου διδάσκει µε υπερβάλλοντα ζήλο ασκήσεις που θα ζήλευε και η Νάντια Κοµανέτσι. Αντε τώρα να της δώσω να καταλάβει ότι επίτηδες κλέβω στα βάρη και ηθεληµένα βάζω τον διάδροµο στην κατηφόρα. Αυτή ατάραχη, έτοιµη πάντα να µου δείξει το σωστό κι ας υπερβαίνει το ωράριό της. Πιέζει τη σπονδυλική µου στήλη όταν κάνω στέπερ καµπουριαστή σαν κάµπια και σπρώχνει τους ώµους µου προς τα κάτω την ώρα που µε τη σπάλα πασχίζω να βοηθήσω τους δικεφάλους.

Το χειρότερο είναι όταν µε τσακώνει να τον έχω ψιλοπάρει επάνω στον πάγκο. «Μην κοιµάσαι» µου ψιθυρίζει διακριτικά στ’ αυτί κι εγώ που καµώνοµαι ότι κάνω διάλειµµα ανάµεσα σε δύο σετ επιστρέφω στο µαρτύριο των ραχιαίων βλαστηµώντας από µέσα µου.

Αν ήταν µία από µας, αν καταλάβαινε τι πάει να πει «λουφάρω», θα είχα αρχίσει να την αποφεύγω κανονικά. Γι’ αυτήν όµως την τόσο ενδιαφέρουσα ασυνεννοησία ήµουν πρόθυµη να τραβήξω τα πάνδεινα. Ολα αυτά µέχρι προχτές που είχα την απρονοησία να εµφανιστώ στην αίθουσα οργάνων µε φανελάκι vintage που έγραφε πάνω Aeroflot. Συγκινήθηκε; Το πήρε σαν νεύµα αβροφροσύνης; Γεγονός πάντως είναι ότι σήµερα είναι η τρίτη µέρα που κυκλοφορώ µε παυσίπονα και έµπλαστρο Λέοντος.