Ανέβηκαν από την κούνια στο σανίδι

Παράλληλα με το Ρlaystation παίζουν ρόλους στο θέατρο κι εμφανίζονται στο πλευρό βετεράνων, όπως ο Γ. Βογιατζής. Αλλοι, πάλι, θυμούνται τους κινηματογραφικούς ρόλους με δοκιμασμένους σκηνοθέτες. Πώς ζουν οι νεαροί πρωταγωνιστές του θεάματος; Και τι λένε γι΄ αυτούς οι δικοί τους άνθρωποι;
Ο εντεκάχρονος Γιάννης Μπαριάμης και ο δεκάχρονος Αλέξανδρος Βουτυράς δεν είναι φίλοι. Ούτε και συμμαθητές. Είναι όμως αυτό που λέμε καλοί συνεργάτες, αφού φέτος υποδύονται εναλλάξ τις ημέρες των παραστάσεων τον ρόλο του παιδιού στη «Φρεναπάτη» του Πιερ Κορνέιγ. Για τον Δημήτρη Μαυρίκιο, σκηνοθέτη της παράστασης, η επιλογή των παιδιών είναι λεπτή και πολύ ιδιαίτερη διαδικασία που δεν περιλαμβάνει οντισιόν. «Προσπαθώ πρώτα να μάθω τι ενδιαφέρει τους υποψήφιους μικρούς συνεργάτες, μιλώντας με τους δασκάλους, τους γονείς τους ή με συναδέλφους μου που μπορεί να συνεργάστηκαν πρόσφατα ώστε να μη χρειασθεί να “απορριφθεί” κανένα παιδί. Ετσι έγινε και με τη “Φρεναπάτη”». Το θέατρο για τον Γιάννη και τον Αλέξανδρο δεν είναι όμως πρωτόγνωρη εμπειρία. Το αντίθετο μάλιστα. Ο Αλέξανδρος το καλοκαίρι του 2009 συμμετείχε στην παράσταση «Αλκηστη» που περιόδευσε στην Επίδαυρο, τους Δελφούς και σε άλλα αρχαία θέατρα της χώρας και ο Γιάννης συμμετείχε μεταξύ άλλων στο «Τρίτο στεφάνι» και στο «Τερατώδες αριστούργημα» του Γιάννη Ρίτσου, επίσης στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου.

Η συμμετοχή τους στη φετινή παράσταση, αν και δεν ήταν διόλου τυχαία αφού και οι δυο τους έχουν αφήσει εξαιρετικές εντυπώσεις στους ανθρώπους του Εθνικού, δεν ήταν αυτονόητη. Αυτήν τη φορά όμως τους «όρους» έβαζαν οι μικροί πρωταγωνιστές. «Τον Αλέξανδρο τον είχαν ζητήσει και πέρυσι στο “Τρίτο στεφάνι”. Αρνήθηκα όμως γιατί θεωρούσα πως μετά την Επίδαυρο δεν έπρεπε όλο αυτό να έχει συνέχεια» λέει η μητέρα του Βίκυ Βουτυρά. «Επειδή όμως αντέδρασε και μας έλεγε “γιατί μου το κάνετε αυτό”, φέτος δεν τον αποκλείσαμε διότι καταλάβαμε ότι η παράσταση είναι πιο κοντά στις ανάγκες του. Η “Φρεναπάτη” για παράδειγμα κρατάει μία, μιάμιση ώρα ενώ το “Τρίτο στεφάνι” διαρκούσε τέσσερις. Φέτος βέβαια σημασία είχε ότι εναλλάσσεται στον ρόλο με το άλλο παιδί και δεν είναι τόσο κουραστικό». Στην περίπτωση του Γιάννη τον τελικό λόγο για τη συμμετοχή του έχει ο ίδιος. «Εφόσον έχουμε συζητήσει με το παιδί και μας έχει πει πως θέλει να το κάνει, και με την προϋπόθεση βεβαίως ότι οι υποχρεώσεις της παράστασης δεν συγκρούονται με τις σχολικές του υποχρεώσεις, δεν έχουμε κανένα πρόβλημα. Δεν θα γυρίσουμε δηλαδή να του πούμε ξανασκέψου το» διευκρινίζει ο πατέρας τού Γιάννη, Γιώργος Μπα ριάμης, ο οποίος θεωρούσε παλαιότερα ότι το παιδί του έπρεπε να μάθει μπάλα ή καράτε. Να γίνει, με άλλα λόγια, ένα σκληρό αρσενικό. Στην πορεία βέβαια τα πράγματα άλλαξαν. «Αφού είδα ότι ο Γιάννης έχει έφεση στο θέατρο, αποφάσισα να σταθώ δίπλα του χωρίς δεύτερη κουβέντα».

Στις περιπτώσεις και των δύο οικογενειών τα οφέλη που θεωρούν ότι έχουν τα παιδιά από τη συμμετοχή τους στην παράσταση είναι κάτι παραπάνω από μοναδική εμπειρία. Το βασικότερο μάθημα που παίρνουν λέγεται συνεργασία, αφού μέσα από αυτήν τη διαδικασία κατανοούν τι σημαίνει να εργάζεσαι με άλλους ανθρώπους για να επιτευχθεί κοινό αποτέλεσμα. «Οταν ρωτάω τον Αλέξανδρο μετά την παράσταση πώς τα πήγε και μου απαντάει “όλοι πήγαμε καλά”, για μένα αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος. Μου δείχνει πως ανησυχεί για την παράσταση και όχι για τον εαυτό του» υποστηρίζει η μητέρα του. Επειδή όμως το νόμισμα έχει πάντα δύο πλευρές, οι δυσκολίες που πρέπει να διαχειριστούν οι γονείς δεν είναι και λίγες. Παραδείγματος χάριν, για τη Μαρίζα και τον Γιώργο Μπαριάμη που έχουν και μια μεγαλύτερη κόρη θα έμοιαζε αδύνατο να αφιερώσουν τόσες ώρες από τον χρόνο τους αν δεν είχαν δική τους δουλειά. Και αυτό γιατί τρεις φορές την εβδομάδα κατεβάζουν τον Γιάννη στο Εθνικό από τα Σπάτα όπου μένουν και στέκονται στο πλάι της σκηνής κατά τη διάρκεια της παράστασης. Από την πλευρά του σκηνοθέτη δυσκολίες στη συνεργασία του με τα παιδιά δεν υπάρχουν. «Οταν έχεις να κάνεις με συνεργάσιμα και ευγενικά παιδιά σαν τον Γιάννη και τον Αλέξανδρο δικαιούσαι να δηλώσεις ότι δυσκολίες δεν υπάρχουν· ίσως μόνο εκείνες που η συνείδησή σου μπορεί να θέτει, όπως για παράδειγμα ότι τα κουράζεις στις πολύωρες γενικές δοκιμές. Μα και εκεί συνήθως σε αποστομώνουν τα ίδια με τις αντοχές τους».

Το σχολείο ωστόσο είναι ακόμα ένα σημαντικό κεφάλαιο στη ζωή τους. «Είναι αυτονόητο πως με το που θα γυρίσω από το σχολείο, θα φάω και θα διαβάσω για να πάω μετά στην παράσταση» μου λέει με πειθαρχία μικρού στρατιώτη ο Γιάννης. Ωστόσο παραδέχεται πως μερικές φορές είναι κουρασμένος ή βαριέται να πάει στο θέατρο. «Πάω όμως» συμπληρώνει σχεδόν αμέσως για να μη δημιουργηθούν άσκοπες παρεξηγήσεις. Και πώς να μην πάει όταν με ειλικρίνεια παραδέχεται πως το καλύτερο μέρος της παράστασης είναι το χειροκρότημα και η υπόκλιση μπροστά στο κοινό. Και για τον Αλέξανδρο όμως τα πράγματα δεν είναι διαφορετικά. Το σχολείο είναι πάνω από όλα. Το θέατρο άλλωστε είναι σαν τις άλλες δραστηριότητές του. «Αν τον ρωτήσεις θα σου πει “Δευτέρα και Τρίτη πάω Αγγλικά, Πέμπτη και Σάββατο ή Κυριακή πάω στο θέατρο”» λέει η μητέρα του. Προσθέτει δε πως ο Αλέξανδρος γνώριζε από την αρχή πως άλλο καλοκαιρινή περιοδεία και άλλο κανονική παράσταση τον χειμώνα.

Στην ερώτηση αν η συμμετοχή στη «Φρεναπάτη» αποτελεί την αρχή μιας καριέρας, οι γονείς των παιδιών είναι τόσο κατηγορηματικοί όσο και τα ίδια τα παιδιά. «Θέλω να γίνω αστροφυσικός και στον ελεύθερό μου χρόνο να παίζω θέατρο» λέει με φυσικότητα ο Γιάννης όταν τον ρωτάω τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει, ενώ ο Αλέξανδρος που δηλώνει ότι είναι ευφυΐα στα Μαθηματικά θα γίνει μηχανολόγος διαστημόπλοιων. Και για τους γονείς όμως ουδέποτε υπήρξε θέμα καριέρας, αφού κανένας τους δεν βλέπει το θέατρο ως δουλειά. Ολοι τους θεωρούν πως τα παιδιά έχουν όλο τον καιρό μπροστά τους να αποφασίσουν τι θα κάνουν τελικά.