Ο σκληρός του Μετρό

Οποτε υπάρχει µία σηµαντική πολιτική εξέλιξη δεν είναι λίγοι εκείνοι που αναρωτιούνται: Πώς θα αντιµετώπιζε την κατάσταση ο Ανδρέας Παπανδρέου; Γιατονχώρο τωνσυγκοινωνιών, «Ανδρέας» είναι το αταίριαστο δίδυµο Κολλά –
Σταµούλου, που είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στις µεγάλες κινητοποιήσεις των εργαζοµένων στα λεωφορεία της Αθήνας, το καλοκαίρι του 1992, όταν ηκυβέρνηση Μητσοτάκη αποφάσισενα τα δώσει στους «νοικοκυραίους» των ΣΕΠ.

Ο Ανδρέας Κολλάς ήταν ΠΑΣΟΚ, ο Χρήστος Σταµούλος ΚΚΕ. Σε µία περίοδο όπου οι σχέσεις των δύο κοµµάτων ήταν υπό το µηδέν – λόγω της παραποµπής του Ανδρέα Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο – κατάφεραν να συνεργαστούν και να φέρουν τα πάνω – κάτω στην υπόθεση. Ο Σταµούλος δεν είναι σήµερα στη ζωή, ενώ ο Κολλάς είναι πλέον µέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΓΣΕΕ.

Στα χρόνια που πέρασαν από τότε, τη σκυτάλη στον συνδικαλιστικό χώρο των αστικών συγκοινωνιών πήραν αρκετοί νεώτεροι συνδικαλιστές. Ωστόσο, κανείς απ’ όλους αυτούς δεν χρειάστηκε να αναλάβει ευθύνες παρόµοιες µε εκείνες του διδύµου Κολλά – Σταµούλου.

Δεκαοκτώ χρόνια αργότερα, η κυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου επιχειρεί ριζικές ανατροπές στο εργασιακό καθεστώς, στην οργάνωση και τη λειτουργία των αστικών συγκοινωνιών. Οι εργαζόµενοι στις εταιρείες του Οργανισµού Αστικών Συγκοινωνιών της Αθήνας (ΟΑΣΑ) άρχισαν ήδη να φέρνουν στον νου τις κινητοποιήσεις του 1992 – και ετοιµάζονται για µία µεγάλη αναµέτρηση.

Ανάµεσά τους και ο 62χρονος συνδικαλιστής του Μετρό Αντώνης Σταµατόπουλος. Θεωρείται από τους πιο «σκληρούς» στον χώρο: συστήθηκε συνδικαλιστικά στο επιβατικό κοινό το περασµένο καλοκαίρι, όταν τα τρένα σταµάτησαν για αρκετές ηµέρες τα δροµολόγιά τους. Αιτία για τις κινητοποιήσεις εκείνες ήταν η απόλυση από το Μετρό, µε βάση το πόρισµα του επιθεωρητή Δηµόσιας Διοίκησης, 250 εργαζοµένων. Για την κυβέρνηση, τα πράγµατα ήταν απλά – έληξαν οι συµβάσεις που είχαν συναφθεί προεκλογικά, το 2009. Αρα, η έξοδος ήταν µονόδροµος.

Ο κ. Σταµατόπουλος το βλέπει και σήµερα µε διαφορετικό µάτι: επρόκειτο για εργαζοµένους που είχαν προσληφθεί µε µονοετή σύµβαση ορισµένου χρόνου, όπως ακριβώς γίνεται όλα τα χρόνια λειτουργίας του Μετρό. Οι εργαζόµενοι αυτοί εκπαιδεύτηκαν για κάποιους µήνες, τοποθετήθηκαν σε θέσεις εργασίας, καλύπτοντας ανάγκες σε σταθµούς, κεντρικές υπηρεσίες ή τεχνικά συνεργεία. Και ξαφνικά, ενώ περίµεναν τη µετατροπή της σύµβασής τους σε αορίστου χρόνου, έµαθαν ότι είναι υπεράριθµοι και απολύονται.

Επιχειρήµατα είχεαρκετά: το Μετρό είναι ένας οργανισµός που ακόµα δεν έχει οργανόγραµµα, που λειτουργεί σαν Α.Ε. ενώ είναι δηµόσια υπηρεσία, που πάντα έκανε προσλήψεις εκτός ΑΣΕΠ και που χρησιµοποίησε το πόρισµα µιας ανεξάρτητης αρχής για να χτυπήσει εργατικά δικαιώµατα. Τα τρένα σταµάτησαν, αλλά οι συµβασιούχοι αποχώρησαν… Και στον δρόµο. Γεννηµένος στη Μικροµάνη Μεσσηνίας, σήµερα ζει στο Κερατσίνι, όπου έχει διατελέσει και δηµοτικός σύµβουλος. Η κοµµατική ταυτότητα του ΠΑΣΟΚ δεν τον εµπόδισε να στραφεί κατά της σηµερινής πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Μεταφορών, κηρύσσοντας 24ωρες απεργίες στο Μετρό, ορισµένες από τις οποίες πραγµατοποιήθηκαν παρ’ ότι είχαν χαρακτηριστεί παράνοµες από τα δικαστήρια.

Για τους ανθρώπους που τον ξέρουν καλά, αυτό ήταν αναµενόµενο καθώς, όπως λένε, «από τη νεανική του ηλικία συµµετέχει στους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες». Αρχίζοντας µε τον αγώνα κατά της χούντας, συνέχισε τη διαδροµή του ως συνδικαλιστής στο συνδικάτο των οικοδόµων. Εργάζεται στο Μετρό από την κατασκευή του, ενώ έγινε συνδικαλιστής στον ίδιο χώρο από το 2004, έχοντας περάσει από όλες τις θέσεις.

Σήµερα, είναι πρόεδρος στο επιχειρησιακό σωµατείο ΣΕΛΜΑ, καθώς δεν έχει αποδεχθεί τις αναβαθµίσεις που ιεραρχικά του αναλογούσαν, σε ένδειξη διαµαρτυρίας για την έλλειψη θεσµικού πλαισίου στην εταιρεία. Εκλέχθηκε γραµµατέας της ΠΑΣΚΕ – Μετρό, αλλά αποχώρησε διαχωρίζοντας τη θέση του µετά την εφαρµογή των σκληρών µέτρων από την κυβέρνηση. Παραµένει ανυποχώρητος και σταθερός στη θέση του «για απεργία διαρκείας µέχρι δικαίωσης των αιτηµάτων των εργαζοµένων».

Συνεπής προς τη στάση του αυτή µόλις πριν από λίγες µέρες έδειξε «κίτρινη κάρτα» στον πρόεδρο της ΓΣΕΕ Γιάννη Παναγόπουλο, αρνούµενος να µετάσχει σε σύσκεψη της Συνοµοσπονδίας µε θέµα την απεργία της 15ης Δεκεµβρίου. Στην επιστολή του προς τον πρόεδρο της Συνοµοσπονδίας, ο κ. Σταµατόπουλος επικρίνει τη ΓΣΕΕ ότι κώφευσε όταν η διοίκηση του Μετρό απέλυσε τους 250 εργαζοµένους το περασµένο καλοκαίρι. Μάλιστα απαριθµεί 7 επιστολές µε τις οποίες ζητήθηκε η συµπαράσταση της Συνοµοσπονδίας «χωρίς να πάρει καµία απάντηση».

Λίγες µέρες νωρίτερα, απευθυνόµενος µε επιστολή του προς όλους τους εργαζοµένους στις αστικές συγκοινωνίες, τους καλούσε σε αγώνα διαρκείας. Το πύρινό του κάλεσµα δεν περιοριζόταν στα κλισέ της αντιµνηµονιακής ρητορικής. Πήγαινε πολύ παραπέρα: «Βρισκόµαστε πλέον στο χείλος του γκρεµού», έλεγε στους εργαζοµένους. «Οι εργασιακές µας σχέσεις βάλλονται ανεπανόρθωτα και οι θεσµοί κινδυνεύουν ουσιαστικά να καταργηθούν. Ο διοικούµενος από άνωθεν ολοκληρωτισµός, που εντελώς πρόστυχα βρίσκει και συµπαραστάτες µέσα από τον χώρο του συνδικαλισµού, θα θυσιάσει για πάντα τα εργασιακά µας δικαιώµατα στον βωµό των πελατειακών σχέσεων και πρέπει τώρα να επιλέξουµε:

Ή θα υποταχθούµε σε αυτό ή θα δώσουµε µάχη σκληρή, τυφλή από ρουσφέτια και απαλλαγµένη από νταβατζήδες. Οι παλαιότεροι από εµάς βιώσαµε το πραξικόπηµα της χούντας, τώρα βιώνουµε το πραξικόπηµα των δήθεν συνδικαλιστών, τους οποίους το µόνο που τους ενδιαφέρει είναι η προσωπική τους προβολή και το προσωπικό τους συµφέρον. Οσον αφορά τους “σοσιαλιστές” ακολουθούν τη γραµµή που τους δόθηκε άνωθεν. Εσένα “ανεξάρτητε” τι σου έταξαν;

Προσωπικά έχω δώσει σκληρή µάχη, αλλά σήµερα αισθάνοµαι µόνος µου γιατί κάποιοι µου προσάπτουν λάθη. Επειδή πιστεύω πως η Δηµοκρατία ξεκινάει από τον καθένα µας, θα αφήσω εσάς να κρίνετε αν είναι ή όχι σοσιαλισµός να αγωνίζεσαι για τον απολυµένο οικογενειάρχη εν µέσω κρίσης και για τις µειώσεις στους µισθούς των εργαζοµένων…».

Η επόµενη κρίσιµη αναµέτρηση για τον κ. Σταµατόπουλο θα είναι την ερχόµενη Πέµπτη: στην απολογιστική Γενική Συνέλευση των εργαζοµένων του Μετρό θα συζητηθεί και πρόταση µοµφής κατά του προεδρείου του ΣΕΛΜΑ…

ΕΙΠΕ

Επειδή πιστεύω πως η Δηµοκρατία ξεκινάει από τον καθένα µας, θα αφήσω εσάς να κρίνετε αν είναι ή όχι σοσιαλισµός να αγωνίζεσαι για τον απολυµένο οικογενειάρχη εν µέσω κρίσης και για τις µειώσεις στους µισθούς των εργαζοµένων