[ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ] Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι

Συνήθιζα να ετοιµάζω τον πρώτο µου, πρωινό καφέ βλέποντας ενηµερωτικές εκποµπές. Oσο έβραζε το νερό, έκανα ζάπινγκ. ∆υο κουταλιές καφέ, µια ζάχαρη. Στην οθόνη µου – µήνες τώρα – πάνελ πολιτικών και δηµοσιογράφων µιλούσαν για το ∆ΝΤ. Γκρίνια, ερωτήσεις, απαντήσεις, φωνές. Ανακάτεµα. Τόσο στο φλιτζάνι µου όσο και στην τηλεοπτική συζήτηση. Αλλαζα κανάλι. Η µοναδική µου εναλλακτική επιλογή – µήνες τώρα επίσης –, το ακριβώς αντίθετο. Κάτι «ελαφρύ». Πολύ ελαφρύ, όπου δεν συζητούν για πολιτική, ούτε καν για οικονοµία, αλλά αναπαράγουν άλλες τηλεοπτικές εκποµπές.

«Τι να διαλέξει κανείς; Το βάρος ή την ελαφρότητα;» αναρωτιόταν το 1984 ο τσέχος συγγραφέας Μίλαν Κούντερα στο βιβλίο του «Η αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι», που αφηγείται την ιστορία δύο ανδρών, δύο γυναικών και ενός σκύλου στην περίοδο του τέλους του κοµµουνιστικού καθεστώτος στην Τσεχοσλοβακία. «Πρόκειται για το ερώτηµα που έθεσε ο Παρµενίδης τον 6ο αιώνα π.Χ.» συνεχίζει ο Κούντερα. «Κατ’ αυτόν, το Σύµπαν είναι χωρισµένο σε ζεύγη αντιθέτων: το φως – το σκοτάδι, το παχύ – το λεπτό, το ζεστό – το κρύο, το είναι – το µη είναι. Ο Παρµενίδης απαντούσε: το ελαφρύ είναι θετικό, το βαρύ είναι αρνητικό».

Είτε είχε δίκιο είτε όχι ο Παρµενίδης – σχολιάζει ο Κούντερα –, ένα πράγµα είναι βέβαιο: η αντίφαση βαρύ – ελαφρύ είναι η πιο µυστηριώδης και η πιο διφορούµενη από όλες. Κοιτώντας το θολό µείγµα καφεΐνης, γάλακτος και ενηµέρωσης που έχω µπροστά µου αναρωτιέµαι το ίδιο. Ποια στάση ζωής – το βάρος ή η ελαφρότητα – ανταποκρίνεται καλύτερα στην πραγµατικότητα που βιώνουµε τους τελευταίους µήνες; Και πότε αυτή η πραγµατικότητα γίνεται αβάσταχτη; Οταν προβληµατιζόµαστε για το αύριο ή όταν το αγνοούµε επιδεικτικά;