«Ασκητική» µε ορθοπεταλιές

«Ερχόµαστε από µια σκοτεινή άβυσσο· καταλήγουµε σε µια σκοτεινή άβυσσο· το µεταξύ φωτεινό διάστηµα το λέµε Ζωή.

Ευτύς ως γεννηθούµε, αρχίζει κι η επιστροφή· ταυτόχρονα το ξεκίνηµα κι ο γυρισµός· κάθε στιγµή πεθαίνουµε. Γι’ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος.

Μα κι ευτύς ως γεννηθούµε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δηµιουργήσουµε, να συνθέσουµε, να κάµουµε την ύλη ζωή· κάθε στιγµή γεννιούµαστε. Γι’ αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήµερης ζωής είναι η αθανασία…».

Τι κι αν έχει θεωρηθεί όχι απλώς ένα από τα σηµαντικότερα _ και πλέον µεταφυσικά _ έργα του Νίκου Καζαντζάκη, δοκίµιο – µανιφέστο, στο οποίο ο συγγραφέας «καταθέτει τις οδύνες και τις ελπίδες του προσωπικού του αγώνα για την ανεύρεση και την κατανόηση του Θεού, του δικού του Θεού».

Η «Ασκητική» δεν βλέπει συχνά τα φώτα της θεατρικής σκηνής.

Ο ηθοποιός Βασίλης Βασιλάκης, απόφοιτος της σχολής του Κουν, αναµετρήθηκε από τον Φεβρουάριο µε το κείµενο – κραυγή, που φαντάζει εντυπωσιακά επίκαιρο σε δύσκολες εποχές. Μήνες ολόκληρους πάνω στο ποδήλατό του σχηµατοποιούσε το κείµενο σε έναν θεατρικό µονόλογο, το απήγγειλε δυνατά, το βίωνε κάνοντας τον γύρο της Αίγινας.

«Με ένα παλιό ποδήλατο», λέει ο Βασίλης Βασιλάκης, «αποµακρυνόµουν από την πόλη και απάγκιαζα στις αυλές των µικρών εκκλησιών, σε ερηµικές παραλίες ή στα βουνά της Αίγινας προσπαθώντας να κατανοήσω τα πυκνά σε νόηµα και ανάγκη λόγια του Καζαντζάκη. ∆ύσκολος, φοβερός, ατέλειωτος ανήφορος».

Το καλοκαίρι σχηµατοποίησε οριστικά τον θεατρικό του µονόλογο σε έναν εναλλακτικό αίθριο χώρο στην Αίγινα και για περιορισµένο αριθµό παραστάσεων µε πολύ καλή υποδοχή από το κοινό. Και τώρα τον µεταφέρει… αυτοσκηνοθετηµένο στη Μουσική Θεατρική Σκηνή «Αθηναΐς», κάθε ∆ευτέρα και Τρίτη (από χτες).

Ο ηθοποιός – που τα τελευταία χρόνια έχει αφοσιωθεί στη διδασκαλία υποκριτικής για τη θεατρική οµάδα της Αίγινας, στο παιδικό θέατρο και σε παραστάσεις µαριονέτας – µέσα από τις κινησιολογικές και υφολογικές µεταλλαγές, θα αφηγείται, θα βιώνει και θα αναπλάθει τη µεταφυσική αγωνία Νίκου Καζαντζάκη και την πορεία του προς το Φως. Ή, όπως η «Ασκητική» αναφέρει: «Μια Φλόγα είναι η ψυχή του ανθρώπου· ένα πύρινο πουλί, πηδάει από κλαρί σε κλαρί, από κεφάλι σε κεφάλι, και φωνάζει: “∆εν µπορώ να σταθώ, δενµπορώ να καώ,κανένας δεν µπορεί να µε σβήσει!” ∆έντρο φωτιά γίνεται ολοµεµιάς το Σύµπαντο. Ανάµεσα από τους καπνούς κι από τις φλόγες, αναπαµένος στην κορυφή της πυρκαγιάς, κρατώ αµόλευτο, δροσερό, γαλήνιο, τον καρπό της φωτιάς, το Φως…».

< INFO

Στη Μουσική Θεατρική Σκηνή «Αθηναΐς» (Καστοριάς 34-26, Βοτανικός, τηλ.
210-3480.080) κάθε ∆ευτέρα και Τρίτη στις 21.00. Είσοδος:
20 ευρώ, φοιτητικό 15