Το «ταξίδι» δεν σταµατούσε, ήταν σαν να σε ακολουθούσε

Είχες την αίσθηση ότι ταξίδεψες, πως έζησες µια περιπέτεια, ότι συνάντησες πράγµατα συναρπαστικά, βγαίνοντας από το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στην πρεµιέρα της Ελένης Καραΐνδρου.

Ακόµη και µετά το πολύ και έντονο χειροκρότηµα, η µουσική δηµιουργούσε την εντύπωση ότι το «ταξίδι» δεν σταµατούσε στην αίθουσα. Ηταν σαν να σε ακολουθούσε. Οι µουσικές της Καραΐνδρου, οι γνωστές της συνθέσεις αλλά και οι πιο φρέσκες στα αυτιά, το δηµιούργησαν και πάλι αυτό. Είναι σαν να «δουλεύουν» πάντα για την επόµενη «σεκάνς».

Εικόνα πρώτη: Στην άκρη της σκηνής, η Ελένη Καραΐνδρου στέκεται διακριτικά, καλώντας κοντά της τους σολίστες, τους µουσικούς, τους συνεργάτες της, τους συνταξιδιώτες της, µε τη διάθεση να µοιραστεί µαζί τους – και µε το κοινό – στιγµές και εµπειρίες.

Το πρώτο µέρος της συναυλίας ανήκε στον «∆αβίδ». Σκηνική καντάτα για µετζοσοπράνο, βαρύτονο, βιόλα, όµποε, ορχήστρα εγχόρδων και αφηγητή – σε ποίηση άγνωστου χίου ποιητή του 18ου αιώνα. Κείµενο λυρικό, µε χιούµορ και ιδιαίτερη γλώσσα, που µε τη µουσική της Ελένης Καραΐνδρου το «παρακολούθησα» σαν ταινία δράσης. Ο ∆ηµήτρης Καταλειφός, αφηγητής, ο βαρύτονος Τάσης Χριστογιαννόπουλος και η µετζοσοπράνο Ειρήνη Καραγιάννη, ο Βαγγέλης Χριστόπουλος στο όµποε και η Κιµ Κασκάσιαν στη βιόλα. Με την Καµεράτα – Ορχήστρα Φίλων της Μουσικής – ο Αλέξανδρος Μυράτ είχε τη µουσική διεύθυνση – και τη συµµετοχή της Χορωδίας της ΕΡΤ (σε διεύθυνση Αντώνη Κοντογεωργίου).

Ο Γιαν Γκαρµπάρεκ – σταθερός συνεργάτης της Ελένης Καραΐνδρου ο Νορβηγός – µε το σαξόφωνό του και πάλι ήταν από τους πρωταγωνιστές της συναυλίας, όπως είναι άλλωστε και σε όλο αυτό το ιδιαίτερο ταξίδι µέσα από εικόνες, ιστορίες και συναίσθηµα.

Συνθέσεις από θεατρικές παραστάσεις («Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;», «Γυάλινος κόσµος» κ.ά.) και ταινίες – από τις συνεργασίες της µε τον Θόδωρο Αγγελόπουλο («Ταξίδι στα Κύθηρα», «Τοπίο στην οµίχλη», «Το βλέµµα του Οδυσσέα», «Ο µελισσοκόµος» κ.ά.) – παρέσυραν το κοινό στον κόσµο της Ελένης Καραΐνδρου. Ο Αντώνης Αντύπας είχε φροντίσει τη σκηνοθεσία και ο µίστερ ECM, ο Μάνφρεντ Αϊχερ, είχε την καλλιτεχνική επιµέλεια.