Στοχασµοί και νταλαβέρια

Αξιότιµη κυρία Αθηναίου, Επειδή µας σφίγγει ολοένα αυτή η εποχή, σας διαβιβάζω έναν µικρό ποιητικό στοχασµό.

Μοιάζουµε µε υπερπλήρεις υδραυλικούς σωλήνες, που ένας διακόπτης µονάχα ανακόπτει το ξέσπασµα του υγρού, την ξαφνική του έκρηξη – βολίδα που θα το εκτινάξει πάνω στα σπαρτά και στα σώµατα.

Εχουµε γεµίσει τις υδρίες µας µε σκέψεις, µε αναµνήσεις, µε ενοχές, µε επιχειρήµατα, µε συνθήµατα, µε σύµβολα, µε πεθαµένες εικόνες, µε αµίλητες ελπίδες, µε βάσανα από τους κόπους της σκέψης, της ψυχής, της σιωπής.

Μας έχουν προετοιµάσει για την επόµενη µέρα, για την τροµερή έκρηξη και ήδη ταξιδεύουµε νοερά σε οδύνες του απώτερου µέλλοντος.

Εάν ζούσαµε στο παραµύθι, ένας µοχθηρός βασιλιάς θα µας οδηγούσε στην αποθήκη και θα µας ζητούσε να µετατρέψουµε εν µια νυκτί όλα τα άχυρα σε χρυσά φορέµατα και κοσµήµατα. Από το «τίποτε δεν είναι ανέφικτο» περάσαµε στο «είναι ολοφάνερα δύσκολο».

Το αίµα µουρµουράει βρισιές µέσα στα αυλάκια του και η ευχή πολλών θα είναι να τους σηκώσει ένας στρόβιλος και να τους ρίξει σε κενό µνήµης.

Απλώνουµε τα χέρια, τεντώνουµε το σώµα και δεν φτάνουµε.

Περιµένουµε τον δήµιο να µας πάρει.

Στα δέκα βήµατα, τα τυφέκια ακίνητα, πυρ και τέλος.

Σχεδόν θα παρακαλούµε να ‘λθει γρηγορότερα ο θάνατος γιατί εν ζωή λύσεις δεν αναπνέουν.

Πρέπει να είναι η σκηνή όπου το καράβι πλησιάζει στον βράχο και η απόσταση, παρά το µη συµβεβηκός, δεν αφήνει περιθώριο σωτηρίας.

Σαν τους κλέφτες, που κουρασµένοι πια δεν µπορούν να σκαρφιστούν κανένα άλλο κόλπο και κλείνοντας τα χέρια είναι έτοιµοι να παραδοθούν. Ο χρόνος στέκει σαν σκιά γίγαντας.

Ας γράψει ο καθένας µια διαθήκη, ένα υστερόγραφο, ας προλάβει να αφήσει ένα SOS, έτσι για την ιστορία του πράγµατος. Να το βρουν οι επόµενοι και να κάνουν τις αναλύσεις τους.

Φουσκώνουν τα σύννεφα, οι κοιλίες ανυποψίαστων εγκύων, ασκείται κάποια πίεσις µέρα µε τη µέρα και ζουζουνίζουν όλο και περισσότερο οι σφήκες του κινδύνου.

Μετά την έκρηξη θα περάσουµε αλλού. Μα θα χαθούν πολλοί σύντροφοι. Είναι ώρα να πάρουµε τα φιλιά τους για πολλήν ώρα, να µας σφραγίσει η βούλα του αποχαιρετισµού. Θα πέσω πρώτος µες στη φωτιά και στον πόνο.

Καίγοµαι να τον δοκιµάσω, να προσαρµοστώ νωρίτερα από άλλους στο νέο καθεστώς.

∆εν µπορώ να περιµένω άλλο. Ανοίξτε τον διακόπτη να φύγουµε στο ∆ιάστηµα, στην άλλη ζωή. Να µουλιάσουµε µέσα στο νερό της καταστροφής, το ξεθυµασµένο. Να πάψει το µυστήριο του «µετά».

Ας πει κάποιος τη λύση του αινίγµατος να λυτρωθούµε. Γιατί τα παιδιά ολοένα και ρωτούν: «Πού πάµε;».

Μετά τιµής, ο καθηµερινός αναγνώστης της εφηµερίδας σας Πέτρος Χριστοφιλίδης < «Καλό το νταλαβέρι και βρώµικο παιχνίδι / µε δύσκολους κανόνες και µυστήριο / θα πάρω ονειροδάνειο να φύγω σε ταξίδι / αφού περάσω απ’ της ζωής το λογιστήριο» που λένε, αγαπητέ Πέτρο, και οι Active Member.