Μόνο η κακία του έµεινε

Κυρία Φοίβη Ο πολυπράγµων κ. Ανθιµος, επίσκοπος Θεσσαλονίκης, ασφαλώς θα γνωρίζει αφού είναι και πολύξερος το πιο κάτω τραγουδάκι: «Στου Παραδείσου την πόρτα πήγα κι έσπειρα δυο χόρτα, αυτά έβγαλαν λουλούδια και τα τα φάγαν τ’ αγγελούδια και αφήσαν τα Βαγγέλια και χορεύαν τσιφτετέλια».

∆εν πιστεύω βέβαια πως ο σεβασµιότατος έχει κάποια σχέση µε το πιο πάνω, αλλά οι πέραν των καθηκόντων του αναµείξεις είναι άτοπες και απαράδεκτες. «Ανθρωπον υπότυπον πίστιν» αναφέρεται στα εκκλησιαστικά κείµενα και το εννοεί σαν δούλον του Θεού, όχι δούλον του εκάστοτε επισκόπου Θεσσαλονίκης. Ο κ. Ανθιµος και κάθε επίσκοπος είναι ανώτερος υπάλληλος της Ορθόδοξης Εκκλησίας και απαρεγκλίτως πρέπει να τηρεί τους κανόνες της.

Ουδέν λοιπόν πέραν του θείου λόγου. Αν ίσως η θέση φέρει κάποιους τίτλους από αυτοκράτορες του Βυζαντίου ως ανταπόδοση περιστασιακής εκδούλευσης δεν είναι σήµερα παρά κιτρινισµένα χαρτιά για ιστορικούς και αρχαιολόγους. Την ίδια τύχη δε πρέπει να έχουν και τα προτασσόµενα χρυσόβουλα φιρµάνια ως παραστατικά κτήσης γαιών και δασών.

∆εν παραδέχοµαι το «παναγιώτατος» για τους επισκόπους. Πιστεύω σε έναν και µόνον Πανάγιον και αυτός είναι ο Θεός. Οσοι επιθυµούν δε να αναµειγνύεται στα κοινά, όπως επιχειρεί, ο κ. Ανθιµος πρέπει να γνωρίζουν πως θα είναι ευάλωτοι στη σάτιρα και στο κοινώς λεγόµενο κουτσοµπολιό. Ή παπάς ή ζευγάς. Βασίλης Λαρισαίος < Και τι κατάφερε ο «παναγ(ρ)ιώτατος», αγαπητέ Βασίλη; Στην τρίχα παίχτηκε το αν θα βγει ή όχι ο – πολιτικά – εκλεκτός του. Μήπως πρέπει να την ξανασκεφτεί την υποτιθέµενη παντοδυναµία του;