[ΤΡΙΤΗ ΑΠΟΨΗ] Οι έχοντες και οι απέχοντες

«Αυτοί» µπορούν να συνεχίσουννα λένε τα δικά τους. Δικαιούνται να χαίρονται γιατί κέρδισαν 1,45 µονάδα στα µισά των δύο τρίτων και να λογαριάζουν πώς θα φτάσουν τη 1,5.

Δικαιούνται, γιατί έτσι νοµίζουν, να βγάζει ο καθένας τους «τα δικά τουσυµπεράσµατα από την κάλπη», συµπεράσµατα που δεν αξίζουν παραπάνω από εκείνο το περίφηµο «µαχαίρι που θα πάει βαθιά στο κόκαλο». Τα προϊόντα της πολιτικής ξυλογλυπτικής όλο και λιγότεροι ενδιαφέρονται να τα αγοράσουν, όµως έχει αποδειχθεί ότι οι άνθρωποι δεν κατέχουν άλλη τέχνη.

Εχουν την έξωθεν καλή µαρτυρία. Εκτων πραγµάτων, που λένε.Αρθρώνουν δηµόσιο λόγο και διαθέτουν χρόνο. Οταν µιλάς στον κλειστόχώρο ενός στούντιο έχεις το προνόµιο να µην ξέρεις ούτε ποιοι και πόσοι σε ακούν ούτε ποια έκφραση έχει το πρόσωπο όσων σε ακούν.

Ξέρουν να κάνουν εκλογές. Αυτό κανείς δεν δικαιούται να τους τοαρνηθεί. Είτε είναι στην κυβέρνηση είτε ασκούν αντιπολίτευση, όπου και αν στέκουν, βρίσκονται σε συνεχή εκλογική ετοιµότητα. Το θέµα είναι αν ξέρουν να κάνουν και τίποτε άλλο εκτός από εκλογές, όµως αυτό είναι ένα άλλο θέµα. Και στενοχωριούνται όταν διαπιστώνουν πως όλο και λιγότερα εισιτήρια κόβονται για το έργο που ξέρουν να παίζουν τόσο καλά. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις διαρρηγνύουν τα ιµάτιά τους για την αδιαφορία των πολιτών, για τους κινδύνους που απειλούντη δηµοκρατία. Το κοινό έχει πάντα δίκιο, εκτός από τις περιπτώσεις που έχει άδικο.

Την Κυριακή το βράδυ σύσσωµη η πολιτική τάξη της χώρας διαπίστωνε πως το µείζον πρόβληµα των εκλογών ήταν ηαποχή. Κι αφού το διαπίστωνε – κάτι είναι κι αυτό – συνέχιζε ακάθεκτη τον δρόµο της. Το αποτέλεσµα είναι να µην υπάρξει αποτέλεσµα και οι περιφερειακές εκλογές να θυµίζουν φοιτητικές, όπου η κάθε παράταξη έβγαζε το δικό της αποτέλεσµα από την κάλπη.

Εχουν τόσες πολλέςαπόψεις ώστε δεν µπορούν πια να ξεχωρίσουν το γεγονός από την άποψή τους. «Αυτοί» τα πολιτικά συµπεράσµατα του αποτελέσµατος τα θεωρούν σηµαντικότερα και από το ίδιο το αποτέλεσµα. Εκτός όµως από«αυτούς» υπάρχουµε κι «εµείς» – καλόείναι να το θυµόµαστε πού και πού. «Εµείς» που διαπιστώνουµε κάθε µέρα ότι τα χρήµατα που µας λείπουν είναι περισσότερα από αυτά που έχουµε. «Εµείς» που πέφτουµε να κοιµηθούµε κάθε βράδυ και ξυπνάµε κάθε πρωί µε το φάσµα της καταστροφής µπροστά στα µάτια µας. Μια καταστροφή που θα φέρει φτώχεια, µια φτώχεια που θα φέρει αναξιοπρέπεια.

Το αποτέλεσµα που θα βγάλουν οι κάλπες την Κυριακή, ασχέτως «πολιτικών» συµπερασµάτων, µπορεί να µη θεραπεύσει τους φόβους µας και σίγουρα δεν θα µας θωρακίσει απέναντι στην επερχόµενη φτώχεια. Μπορεί όµως να µας δώσει τα όπλα γιανα αντιµετωπίσουµε τη λαίλαπα της αναξιοπρέπειας που µας κατακλύζει απόπαντού. Η Αθήνα, όπως και οιπερισσότερες µεγάλεςπόλεις µας, είναι µια πόληπου καταρρακώνει την αξιοπρέπεια των κατοίκων της. Είναι ένας χώρος που σε ταπεινώνει, και σε ταπεινώνει ακόµη περισσότερο αν την έχεις αγαπήσει, αν έχεις καταθέσει τη ζωήσου «εντός των τειχών».

Είναι ταπεινωτικό να µην µπορείς να περπατήσεις, να αναπνέεις σκουπιδαριό και να σκοντάφτεις κάθε τόσο στον ζωντανό νεκρό που ζητάει τη δόση του. Είναι ταπεινωτικό, για τον χώρο που ζεις, να βλέπεις τη στρατιά των µικροπωλητών που έχουν καταλάβει τον χώρο µπροστά στην περίφηµη αρχιτεκτονική τριλογία του 19ου αιώνα, τη Βιβλιοθήκη, το Πανεπιστήµιο και την Ακαδηµία.

Αν µη τι άλλο, αυτό, είτε µε το Μνηµόνιο είτε χωρίς, µπορούµε να το αλλάξουµε. Και η ψήφος µας την επόµενη Κυριακή θα αποδείξει αν όντως έχουµε τη διάθεση, και τη δύναµη, να το αλλάξουµε ή αν έχουµε παραδοθεί, «δειλοί, µοιραίοι κι άβουλοιαντάµα» στις συνθήκες της αναξιοπρέπειας που µας έχουν επιβληθεί. Γιατί «εµείς» θα ζήσουµε σ’ αυτήν την πόληκαι µετά τις εκλογές, όπως ζούσαµε και πριν.

Η Αθήνα πρέπει να αλλάξει. Καιµαζί µε την Αθήνα πρέπει να αλλάξουν και οι άρχοντές της. Είναι ζήτηµα αξιοπρέπειας.

Και κάτι τελευταίο. Η αποχή δεν είναι ιδεολογία. Η αποχή είναιστάση που αναθεωρείται, προσαρµόζεται και αναπροσαρµόζεται ανάλογα µε τις συνθήκες, ταδιλήµµατα και τις απαντήσεις που ο καθέναςπιστεύει ότι πρέπει να δώσει.

Και η απάντηση στοδίληµµα αυτής της Κυριακής είναι ότι η Αθήνα πρέπει να αλλάξει. Και µαζί µε την Αθήναπρέπει να αλλάξουν και οι άρχοντές της. Είναι ζήτηµα αξιοπρέπειας.

ΖΗΤΗΜΑ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ

Η Αθήνα πρέπει να αλλάξει. Και µαζί µε την Αθήνα πρέπει να αλλάξουν και οι άρχοντές της. Είναι ζήτηµα αξιοπρέπειας