[ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ] Η γειτόνισσα που δεν ψήφισε

Τη συνάντησα ύστερα από πολύ καιρό. Στα σκαλιά της πολυκατοικίας της, Κυριακή µεσηµέρι. Επέστρεφε στο σπίτι βιαστική. «Είχα βγει για να πάρω λίγο αέρα», µου είπε, χαµογελώντας. Κοίταξε το ρολόι και άρχισε να ψάχνει για τα κλειδιά στην τεράστια τσάντα της. Είχε µια εργασία να τελειώσει για το πανεπιστήµιο, είπε. Την παρέδιδε σε τρεις µέρες και είχε αγχωθεί. Οχι µε τον χρόνο παράδοσης, αλλά για τον βαθµό, είπε. Δεν είχε πάει καν να ψηφίσει. Ούτε πρόκειται να πάει αυτήν την Κυριακή. Δεν ήταν θυµωµένη ούτε αδιάφορη για τις εκλογές. Στα 23 της, η γειτόνισσά µου είχε πολλά περισσότερα να την απασχολούν. Ζητήµατα πολύ πιο σηµαντικά από την εκλογή δηµάρχου και δηµοτικών συµβούλων. «Πνίγοµαι», αναστέναξε. Οχι από το πολιτικό σύστηµα, αλλά από τις υποχρεώσεις. Την Τρίτη αγγλικά, την Τετάρτη κοµπιούτερ, τις καθηµερινές σχολή και τα Σαββατοκύριακα κάνει αιτήσεις για µεταπτυχιακά στο εξωτερικό. «Δεν είναι και εύκολη υπόθεση οι αιτήσεις. Πολλή χαρτούρα. Αλλά αν όλα πάνε καλά θα φύγω και θα τους γράψω», είπε. Αριστη φοιτήτρια. Κυνηγά υψηλούς βαθµούς για µια υποτροφία – εισιτήριο για το εξωτερικό. Το πρόγραµµά της είναι επίτηδες τόσο φορτωµένο, µου εξηγεί. Πρέπει να αποκτήσει φέτος τα προσόντα, που θα τη βάλουν µπροστά από τον ανταγωνισµό για µια θέση σε κάποιο µεταπτυχιακό. «Ντρέποµαι που τα πληρώνουν ακόµα όλα οι γονείς µου», είπε. Πέρσι έκανε πρακτική σε ιδιωτική εταιρεία. Δεν κατάφερε να παραµείνει για να εργαστεί και έναν χρόνο τώρα ψάχνει µάταια για δουλειά. «Δεν πρόλαβα να ενηµερωθώ για τις εκλογές», µου είπε πριν επιστρέψει στο ψάξιµο των κλειδιών. «Δεν ξέρω καν ποιοι κατεβαίνουν». Το κινητό στο χέρι της δονείται. Η «Μαµά» και µια γυναικεία φωτογραφία εµφανίζονται στην οθόνη. Κλειδιά στο χέρι. Δεν αµέλησε να πάει να ψηφίσει. Δεν το ξέχασε. Απλά αποφάσισε ότι για αυτό δεν είχε τον ελεύθερο χρόνο.