[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Παράλογα και αστοχίες

«ΑΠΟ τΟτΕ που εξελέγη ο Γιώργος Παπανδρέου αγωνίζεται για να ικανοποιήσει δύο δύσκολους και, όπως φαίνεται, αντικρουόµενους παράγοντες: τις διεθνείς αγορές και τους Ελληνες.

Την Κυριακή, κήρυξε νίκη και στα δύο µέτωπα». Το έγραψαν οι «Νιου Γιορκ Τάιµς» τη ∆ευτέρα, αποτιµώντας τις κάλπες της Κυριακής.

∆εν ανέµενε κανείς ορθή αποτίµηση της ελληνικής πραγµατικότητας από την έγκριτη εφηµερίδα, αλλά η πραγµατικότητα των ποσοστών του ΠΑΣΟΚ, που σηµειώνουν σηµαντική υποχώρηση, δείχνει ότι η κυβέρνηση δεν κήρυξε καµία νίκη απέναντι στους Ελληνες. Αντεξε, αφού υπέστη πλήγµα οκτώ ποσοστιαίων µονάδων, πληρώνοντας το τίµηµα της πρώτης µετά Μνηµονίου κάλπης, αλλά και κάποιες αστοχίες της.

Ισως η δυσαρέσκεια των πολιτών – µεγάλο µέρος της οποίας εκφράστηκε µε την αποχή και το λευκό ή το άκυρο – να ήταν µικρότερη αν η κυβέρνηση είχε καταφέρει να εξηγήσει στους πολίτες γιατί κάνει ό,τι κάνει και γιατί πρέπει να στηριχθεί για να συνεχίσει να το κάνει. Αν το είχε κάνει συντονισµένα και συντεταγµένα και όχι µε αλληλοσυγκρουόµενες δηλώσεις στελεχών της, ίσως η αντιµνηµονιακή ρητορική να µην έβρισκε τόσους υποστηρικτές.

Ολα αυτά θα µπορούσαν ενδεχοµένως να είχαν συµβεί, αν οι αρµόδιοι υπουργοί δούλευαν περισσότερο και µιλούσαν λιγότερο. Αν αντί να γράφουν χιλιόµετρα στα τηλεπαράθυρα και στα µίντια, εξηγούσαν στον Ελληνα της µεσαίας τάξης – δηµόσιο υπάλληλο και µη – γιατί υφίσταται αυτά που υφίσταται. Θα µπορούσαν, για παράδειγµα, να του εξηγήσουν γιατί την ώρα που γίνεται φτωχότερος µε περικοπές, φορολογία και ΦΠΑ, οι ζηµιογόνες ∆ΕΚΟ – ανδρωµένες εδώ και δεκαετίες από τα κόµµατα εξουσίας – µένουν ανέγγιχτες. Ή, γιατί οι υπάλληλοι της Βουλής εξακολουθούν να απολαµβάνουν σκανδαλωδών προνοµίων.

Αν είχαν επιµείνει περισσότερο σε αυτά, ίσως να µη χρειαζόταν να αντιµετωπίζουν το εκλογικό σώµα σαν πλαστελίνη, που τη µια Κυριακή ψηφίζει για τη σωτηρία της χώρας και την άλλη επιλέγει απλώς τα πρόσωπα που θα διοικήσουν την τοπική κοινωνία.

Η γραµµή που χωρίζει το λογικό από το παράλογο δεν είναι πάντα ευκρινής, ούτε εύκολο να χαραχτεί. Η κυβέρνηση οφείλει να τη χαράξει κα να το αποδείξει µε περισσότερη και πιο τολµηρή δουλειά στον τοµέα των µεταρρυθµίσεων.