[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] Μια σχεδόν φυσιολογική οικογένεια

Δανείζοµαι τον τίτλο από το βιβλίο του αγαπηµένου µου Ντέιβιντ Σεντάρις γιατί τώρα που το ξανασκέφτοµαι, και η δική µου οικογένεια υπήρξε «σχεδόν» φυσιολογική, ιδίως σε εκλογικές περιόδους σαν κι αυτήν που διανύουµε.

Ο,τι διέθετα τότε σε θείους, θείες και τα συµφραζόµενά τους, ήταν ολόκληρη η χρωµατική παλέτα της Αριστεράς και της Δεξιάς µε µια ανεπαίσθητη πύκνωση στον χώρο του Κέντρου. Προτού να πέσει πάνω µας η δικτατορία του ‘67, οπότε κήρυξαν µονοµερώς εθνική συµφιλίωση πάνω από τις ραδιοσυχνότητες του ΒΒC και της Ντόιτσε Βέλε, το σπίτι µας ήταν η επιτοµή του Εµφυλίου σε µιούζικαλ.

Οι δεξιοί µπαρµπάδες µού έφερναν δώρο στη γιορτή µου δισκάκια του Ελβις και οι αριστεροί L.Ρ. µε την Παιδική Χορωδία της Βιέννης. Στις οικογενειακές βεγγέρες οι µεν ξελαρυγγιάζονταν στην καντάδα, οι δε στον Θεοδωράκη κι όλοι µαζί στην Παπαλάµπραινα. Οι δεξιοί ήταν άσοι του σουίνγκ, οι αριστεροί µανούλες στο «αντικρυστό – καθιστό» σε καρέκλα. Οι πρώτοι προσπάθησαν να µε µυήσουν στη χαρά της ζωής, οι δεύτεροι στην ηθική της δουλειάς και της δηµιουργίας. Απέτυχαν παταγωδώς και οι δύο. Κι αν τους ευγνωµονώ για κάτι είναι, πρώτον για τα γέλια που έκανα και δεύτερον που, άθελά τους, µε οδήγησαν να αντιλαµβάνοµαι την πολιτική µε όρους ψυχολογικούς ή σχεδόν.