ΕΠΙΔΕΙΞΗ ΩΡΙΜΟΤΗΤΑΣ

Το ερώτηµα δεν είναι θεωρητικό – αντίθετα, το αντιµετωπίζουν καθηµερινά όλο και περισσότεροι συνδικαλιστικοί φορείς στον ιδιωτικό τοµέα:

– Τι πρέπει να κάνει ένα συνδικάτο όταν έρχεται αντιµέτωπο µε τις πραγµατικές συνέπειες της κρίσης;

Μια απάντηση είναι αυτή που συναντούµε συχνά, ιδίως από οργανώσεις που κινούνται σε ένα συγκεκριµένο ιδεολογικό πλαίσιο.

Συνοψίζεται σε συνθήµατα του τύπου «την κρίση να πληρώσει η πλουτοκρατία» και συνοδεύεται από συµπεριφορές οι οποίες κατά κανόνα οδηγούν σε αδιέξοδο.

Αυτό το αδιέξοδο συχνά συνοδεύεται από κλείσιµο µιας επιχείρησης και πρακτικά σηµαίνει ότι οι εργαζόµενοι εκεί χάνουν τη δουλειά τους σε περίοδο που είναι πολύ δύσκολο να βρουν άλλη.

Μια δεύτερη απάντηση είναι να αντιµετωπίσει το πρόβληµα µε ρεαλισµό, µε συναίσθηση των πραγµατικών παραµέτρων του και µε στόχο να διασωθούν αυτές καθαυτές οι θέσεις απασχόλησης.

Αυτή την απάντηση επιλέγουν όλο και περισσότερες συνδικαλιστικές οργανώσεις, σύµφωνα µε το σηµερινό ρεπορτάζ των «ΝΕΩΝ» (λεπτοµέρειες στη σελ. 7).

Δηλαδή κάθονται στο τραπέζι των διαπραγµατεύσεων µε την εργοδοτική πλευρά και, αντί για στείρα αντιπαράθεση, θέτουν λογικούς όρους και προβάλλουν εφικτά αιτήµατα. Παράδειγµα: παραιτούνται από την αξίωση της αύξησης µισθών – ηµεροµισθίων ή δέχονται ακόµη και ηµιαπασχόληση, µε αντάλλαγµα να µην προχωρήσει ο εργοδότης σε απολύσεις και να µη θιγούν οι επιπλέον µισθοί. Δεν πρόκειται για πρωτοτυπία. Το έχουν κάνει τα πανίσχυρα συνδικάτα στη Γερµανία και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες.

Για τα ελληνικά δεδοµένα είναι όµως πρωτοποριακό. Κατά κάποιον τρόπο το ελληνικό συνδικαλιστικό κίνηµα είχε εθιστεί για πολλά χρόνια στη στείρα άρνηση και τις µαξιµαλιστικές επιδιώξεις.

Στο παρελθόν υπήρξαν πολλές περιπτώσεις στις οποίες η συνδικαλιστική ακαµψία απέληξε εις βάρος των εργαζοµένων.

Γι’ αυτό είναι αξιοσηµείωτη η διαπραγµατευτική ελαστικότητα, αλλά ταυτόχρονα και η προνοητικότητα που δείχνουν αρκετές συνδικαλιστικές οργανώσεις.

Φυσικά δεν είναι ευχάριστο να περικόπτονται ώρες και µέρες εργασίας µε αντίστοιχη περικοπή αµοιβών.

Αλλά θα ήταν εντελώς δυσάρεστο να κλείσει µια επιχείρηση και να χαθούν τα πάντα. Κατά συνέπεια, και εφόσον η αδυναµία που προβάλλει ο εργοδότης δεν είναι τεχνητή και υστερόβουλη, η ωριµότητα που µπορεί να δείξει ένα συνδικάτο είναι µια αναγκαία ζώνη άµυνας.

Στους δύσκολους καιρούς της κρίσης αυτή η στάση συµβάλλει στη δηµιουργία των προϋποθέσεων που θα απαιτηθούν για να αρχίσει κάποια στιγµή η αντίστροφη µέτρηση. Και αυτό θα καταξιώσει τον συνδικαλισµό ως φορέα ευθύνης και διεκδικήσεων µε βάση την πραγµατικότητα και το πραγµατικό συµφέρον των εργαζοµένων.