[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Ποτέ δεν ξέρεις

ΜΑΚΑΡΙ ΝΑ οφείλεται µόνο στο κλίµα των ηµερών. Στην ανέκαθεν ταυτισµένη µε υποσχέσεις προεκλογική ατµόσφαιρα, που δεν αφήνει περιθώριο βεβαιότητας για την υλοποίηση των «θα». Αν όµως η δυσπιστία εδράζεται στη γενικευµένη έλλειψη εµπιστοσύνης έναντι του πολιτικού συστήµατος, το πρόσφατο κρούσµα πρέπει να προβληµατίσει σοβαρά τους αρµόδιους παράγοντες. Πρόκειται για το ζήτηµα που εγείρουν οι δικαστικοί υπάλληλοι και ιδιαίτερα οι επιτυχόντες στον πρόσφατο διαγωνισµό, οι οποίοι περιµένουν τον διορισµό τους από την πρώτη του νέου χρόνου. Παρά λοιπόν τις διαβεβαιώσεις του υπουργού Δικαιοσύνης πως η πρόσληψή τους είναι επί θύραις και ότι από 1ης Ιανουαρίου 2011 θα διοριστούν, οι ίδιοι όχι µόνο δεν πείθονται, αλλά οργανώνουν κινητοποιήσεις συνεχίζοντας τον αγώνα που άρχισαν όταν ακόµη το τοπίο ήταν εξαιρετικά θολό. Η καχυποψία τους δεν είναι αδικαιολόγητη.

Ποτέ δεν ξέρεις… Εδώ ακριβώς όµως εντοπίζεται και η παθογένεια της σχέσης πολίτη – κράτους, όπως έχει διαµορφωθεί επί µακρά σειρά ετών. Ποτέ δεν ξέρεις… Η ανακολουθία των αρµοδίων όσον αφορά τις κατά καιρούς δεσµεύσεις τους, έχει χαράξει την ψυχολογία του έλληνα πολίτη τόσο βαθιά, ώστε να εκλαµβάνει ως εξαίρεση τη συνέπεια µεταξύ λόγων και έργων. Ελπίζει µεν, αλλά δεν πιστεύει.

Στην περίπτωση των δικαστικών υπαλλήλων, η αλήθεια είναι ότι αν ήταν στο χέρι του κ. Καστανίδη δεν θα διόριζε µόνο τους 148, αλλά άλλους τόσους και άλλους τόσους, έως ότου καλυφθούν οι κενές οργανικές θέσεις που υπερβαίνουν τις 2.500! Οι καιροί όµως είναι χαλεποί και η ικανοποίηση τέτοιων απαιτήσεων θεωρείται πολυτέλεια. Εστω και αν τα δικαστήρια στενάζουν, έστω και αν άλλες υπηρεσίες του Δηµοσίου διαθέτουν πληθώρα προσωπικού, ενδεχοµένως και χωρίς αντικείµενο. Η προσωρινή κάλυψη των αναγκών από ασκούµενους δικηγόρους – µε καθεστώς εξάµηνης πρακτικής εξάσκησης – που επινοήθηκε ως λύση από τον υπουργό Δικαιοσύνης, βρίσκει αντίθετους τους δικαστικούς υπαλλήλους.

Εκτιµώντας ότι υπονοµεύεται ο κλάδος, βλέπουν τις θέσεις εργασίας τους να αλώνονται από… βαρβάρους. Ξέρουν ότι η Δικαιοσύνη θέλει «χέρια» για να κινηθεί. Ναι, αλλά να είναι τα δικά τους. Οι διαβεβαιώσεις είναι καθησυχαστικές. «Οι θέσεις σάς ανήκουν». Γιατί δεν εφησυχάζουν; Υπερβάλλουν; Ποιος ξέρει…