Εκμετάλλευση του τρόμου και του πανικού

«Κλείνουν τα ΚΑΠΗ, κλείνουν τα ΚΑΠΗ» φώναζε με εκείνο το ανυπέρβλητο πάθος του λαϊκού αγωνιστή πρωί πρωί της περασμένης Τετάρτης ο Γιώργος Αυτιάς (φωτογραφία). Το κοινό του στην πλειονότητά του οι πιο ευάλωτες ηλικίες και κοινωνικές κατηγορίες. Τρομοκρατημένο ήδη από τον κυνισμό οικονομικών μέτρων που βρήκαν στη δική του πενιχρή τσέπη την εύκολη λύση για να κλείσουν «μαύρες τρύπες» για τις οποίες δεν ευθύνεται. Είναι βέβαιο ότι θα πάγωσε από τη σιγουριά και μόνο της φωνής με την οποία αναγγελλόταν η κατάργηση του ύστατου καταφυγίου χαράς και συνάθροισης των ανθρώπων της τρίτης ηλικίας. Οχι τόσο γιατί αφορούν τους οικονομικά αδύναμους ηλικιωμένους, αλλά περισσότερο γιατί δίνουν λύση στο πρόβλημα της μοναξιάς.

Μέχρι το βράδυ της ίδιας ημέρας είχε διευκρινιστεί ότι η εν λόγω έκθεση αναφερόταν με τον κυνισμό, είναι αλήθεια, που έχουν πάντα οι οικονομικές εκθέσεις, μόνο σε μία δραστηριότητα, τις εκδρομές. Και αυτές γιατί την κρατική επιδότηση εκμεταλλεύονται τα συνήθη «πατριωτικά κοράκια» της αθάνατης ελληνικής λαμογιάς. Πάντα όμως κάνει καλύτερη τηλεόραση ο πανικός. Γιατί δύσκολα θα αρνηθεί κανείς ότι η «πολυτέλεια» της εκδρομής είναι σημαντικότερη από λίγα ψίχουλα στη σύνταξη. Ωστόσο, εξίσου πολύτιμος είναι ο σεβασμός στο δικαίωμα του μικροσυνταξιούχου να ενημερώνεται χωρίς να πανικοβάλλεται. Ακριβώς επειδή «κουβάλησε μια ζωή τον κουβά στην πλάτη, έγιναν τα πνευμόνια του τσιμέντο στην οικοδομή» (χρησιμοποιούμε τα ίδια τα λόγια του παρουσιαστή). Αν μία φορά τον συνθλίβουν τα οικονομικά μέτρα, αν δεύτερη φορά εκμεταλλεύονται την ανάγκη του για εκδρομικές αποδράσεις από τους επιτήδειους ψηφοθήρες (έσπευσαν υποψήφιοι να στήσουν τις δικές τους παραστάσεις αντίστασης στα πάνελ) μέχρι τους τουριστικούς πράκτορες, η χαριστική βολή είναι η ταπείνωση του διαρκούς τρόμου μπροστά σε μια τηλεόραση που τον ωθεί στη μιζέρια της απόγνωσης και της εξάρτησης από κακόηχες σειρήνες της καταστροφολογίας.