[ ΣΕ ΠΡΩΤΟ ΕΝΙΚΟ ] «Χορός του Ζαλόγγου» α λα νεοελληνικά

Πήγαµε µε την καλή φίλη να πιούµε τον καθιερωµένο καπουτσίνο της Παρασκευής σε γνωστό καφέ του κέντρου, που πηγαίναµε χρόνια, και βρήκαµε τα πάντα κλειστά, έρηµα και εγκαταλελειµµένα. Μάθαµε ότι χρώσταγαν το νοίκι για δέκα µήνες και έφυγαν εν µια νυκτί.

Λίγες µέρες µετά, χρειάστηκε να αλλάξουµε µερικές πέτρες στον τοίχο που είχαµε φτιάξει το καλοκαίρι στο εξοχικό. Επαιρνα, ξανάπαιρνα το τηλέφωνο της µεγάλης µάντρας στον Μαραθώνα – έδειχνε χαλασµένο. Το κινητό του ιδιοκτήτη δεν απαντούσε. Εµαθα ότι η µάντρα έκλεισε και ο άνθρωπος δεν σηκώνει το τηλέφωνo γιατί τον κυνηγούν για χρέη.

Και ο νεαρός ηλεκτρολόγος που µας έφτιαχνε τα φωτιστικά µάς εκµυστηρεύτηκε τα βάσανά του: µεγάλη φίρµα (που απασχόλησε χθες τα πρωτοσέλιδα) τού έβαλε φέσι εβδοµήντα χιλιάδες ευρώ και – µε τη γυναίκα του να µπαινοβγαίνει στα νοσοκοµεία µε καρκίνο µαστού – δεν ξέρει πώς να τα βγάλει πέρα.

Στο e-mail µου, έρχονται συνεχώς, µε αργό αλλά σταθερό ρυθµό µηνύµατα του τύπου «έληξε (ή ολοκληρώθηκε – sic!) η συνεργασία µας µε το τάδε γραφείο δηµοσίων σχέσεων ή την τάδε εταιρεία», που είναι η κοµψή διατύπωση του «απολυθήκαµε κι έχετε γεια». Πίσω από κάθε τυπική τέτοια φράση και µια πονεµένη προσωπική ιστορία.

Και στην αγαπηµένη κρητική κωµόπολη όπου µας έφερε η βάπτιση της ανιψούλας, µετρήσαµε είκοσι έξι σφραγισµένα µαγαζιά στη µικρή παραδοσιακή αγορά.

Μπορεί εµείς να µη ζήσαµε το άγριο πλιάτσικο της Αργεντινής, αλλά σιγά σιγά η νεοελληνική κοινωνία (του Χρηµατιστηρίου, της µεζονέτας και των τζιπ) µεταµορφώνεται σε κάτι άλλο – µέλλει να δείξει σε τι. Και αν εκείνοι είχαν το υπέροχο τάνγκο να συνοδεύει τη θλίψη τους, εµείς τι θα χορέψουµε – τον χορό του Ζαλόγγου;