Η πένα πίσω από «Το νησί»

Χρειάστηκε να γράψει έξι φορές το σενάριο.
Εξοντώθηκε κυνηγώντας την τελειότητα µε 800 σκηνές πρόζας, οι καβγάδες µε τον σκηνοθέτη Θοδωρή Παπαδουλάκη και τη συγγραφέα Βικτόρια Χίσλοπ, που βρέθηκε συχνά
στη µέση, λένε πως υπήρξαν οµηρικοί, αλλά το αποτέλεσµα δικαιώνει τον κόπο και την ένταση. Η Μιρέλλα Παπαοικονόµου είναι η σεναριογράφος που απογειώνει τηλεοπτικά το βιβλίο της Βικτόριας Χίσλοπ «Το νησί»
Δαιµόνια. Ικανή. Αποφασισµένη να πετύχει σε ό,τι και να κάνει. Επίµονη. Εργασιοµανής.

Εξαιρετικά ευαίσθητη και ευσυγκίνητη. Είναι χαρακτηριστικά που της αποδίδουν µε τις πρώτες κουβέντες τους φίλοι και συνεργάτες. Αλλωστε κάθε συνεργασία της σφραγίζεται από πολύ στενές φιλίες, που γίνονται κάτι σαν σχέσεις συγγενικές, κάθε καινούργιο σίριαλ και µια οικογένεια που σιγά σιγά πρόσθετε τα µέλη της στην προηγούµενη. Σχεδόν «συγγενική» και η σχέση της µε το Μega.

Αυτή η δουλειά είναι ταυτοχρόνως και η «επιστροφή» της στο κανάλι µετά την ολιγόχρονη αποχώρησή της για να συνεργαστεί µε τον Αnt1. Θριαµβευτική. Καλύτερη ευκαιρία δεν θα µπορούσε να υπάρξει ύστερα από την περίοδο ψυχρότητας στις σχέσεις τους. Ερχεται η στιγµή που οι επαγγελµατικές σχέσεις, ακριβώς όπως και οι προσωπικές, γνωρίζουν τη φυσική κόπωση – ιδίως όταν έχουν περάσει από στιγµές θριάµβου. Κάτι ο ανταγωνισµός που εξωθούσε τις καναλικές επιχειρήσεις να αναζητήσουν φαντεζί προγράµµατα, κάτι οι επαγγελµατικές ανησυχίες και το οικονοµικό δέλεαρ για τη Μιρέλλα Παπαοικονόµου, η προσχώρησή της στο δυναµικό του Αnt1 πήρε τη χροιά µιας σχεδόν «ερωτικής προδοσίας», τουλάχιστον ως προς τις αντιδράσεις. Ηταν µετά την επιτυχία τού «Ετσι ξαφνικά» µε τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη και τον Αιµίλιο Χειλάκη, το 2005, που βρέθηκε στον Αnt1. Είχαν περάσει σχεδόν 15 χρόνια λαµπρής πορείας στο Μega. Από τις «Γυναίκες» το 1991, µε την Πέµυ Ζούνη (όπου πρωτοεµφανίστηκε σε έναν µικρό ρόλο και ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης), ακολούθησε η «Αναστασία» του ερωτικού τριγώνου µετά πατρός και υιού (Μυρτώ Αλικάκη, Αλκης Κούρκουλος, Μηνάς Χατζησάββας) µε την τηλεθέαση ρεκόρ εκείνης της εποχής.

Μεσολάβησε µια φωτεινή συνεργασία µε την κρατική τηλεόραση, που τότε έκανε ακόµη παραγωγές σίριαλ, το εξαιρετικό «Παράθυρο στον ήλιο» µε την Κατερίνα Λέχου στα πρώτα της βήµατα. Κατόπιν και πάλι στο Μega, το «Μη φοβάσαι τη φωτιά» µε τον Νινιό και το «Λόγω τιµής», που υπήρξε η πρώτη «νεανική σειρά» στην εγχώρια τηλεόραση. Αργότερα έρχεται «Η ζωή που δεν έζησα» µε τους Αιµίλιο Χειλάκη και Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη στον ρόλο του γιου της Ταµίλα Κουλίεβα.

Τα πράγµατα στον Αnt1 απείχαν από τις υποσχέσεις, όπως συµβαίνει συχνά άλλωστε, µε το κυνήγι του καλύτερου που δεν έχει σχέση τόσο µε την αντικειµενική πραγµατικότητα όσο µε την προσωπική ανάγκη για αλλαγή. Πάντως, το «Ροζ – Μοβ» δεν είχε την υποδοχή που είχε συνηθίσει η Μιρέλλα Παπαοικονόµου, αν και η «Ιωάννα της καρδιάς» που ακολουθεί γνωρίζει µεγαλύτερη επιτυχία. Οι συνθήκες όµως ήταν πολύ διαφορετικές από αυτές που είχε συνηθίσει. Η συνεργασία µε τον Αnt1 δεν αντέχει.

Εκείνη αναζητούσε την ευκαιρία της επιστροφής. Το Μega αναζητούσε σεναριογράφο που θα µπορούσε να αποδώσει τη συγκίνηση, την ατµόσφαιρα, αλλά και τις βαθιές ανθρώπινες πτυχές της ιστορίας του «Νησιού». Της έδωσαν να διαβάσει το βιβλίο. Αυτό ήταν. Οι σχέσεις επανήλθαν εκεί όπου τις είχαν αφήσει και η µακρά περιπέτεια της µεγαλύτερης τηλεοπτικής παραγωγής όλων των εποχών είχε αρχίσει. Λένε πως δεν είναι εύκολος άνθρωπος. Χαρακτήρας κλειστός και δύσκολος στις πρώτες επαφές. Τελειοµανής. Βγάζει το λάδι στον εαυτό της και τους άλλους. Η φήµη που την ακολουθεί είναι ότι επιλέγει πάντα συνεργάτες στους οποίους µπορεί να επιβληθεί γιατί θέλει να έχει τον έλεγχο σε ολόκληρη την παραγωγή. Ωστόσο, εκείνοι που έχουν συνεργαστεί µαζί της το πρώτο που θα πουν και το θεωρούν προσόν στο οποίο οφείλει την επιτυχία της, είναι ότι ακούει. Δεν διστάζει να υιοθετήσει τη γνώµη των άλλων, ακούει τις παρατηρήσεις τους, διορθώνει σκηνές και ρόλους. «Μπαίνει στη θέση του άλλου». Γι’ αυτό γράφει µε την ίδια ευαισθησία γυναικείους και ανδρικούς ρόλους – «γράφει σαν άνδρας» θα πει ο Μαρκουλάκης.

Ολα άρχισαν έτσι, ξαφνικά. Τίποτε δεν προµήνυε ότι θα γράψει σενάρια. Σπουδές Αγγλικής Φιλολογίας στην Αγγλία, µαθήµατα διακόσµησης στη Βακαλό, µια µικρή πλην επιτυχηµένη καριέρα στη διαφήµιση. Η προσωπική της σχέση µε τον Θανάση Παπαγεωργίου την φέρνει κοντά στο θέατρο, όπου κάνει σκηνικά και κοστούµια (Στοά και Εθνικό), αλλά και στη συγγραφή σεναρίων αφού χωρίς να έχει ασχοληθεί µέχρι τότε, αναλαµβάνει τα σενάρια της σειράς «Μικροί – Μεγάλοι» (1984) για να σώσει την κατάσταση καθώς ο Θανάσης Παπαγεωργίου που είχε αναλάβει τη σειρά δεν ενέκρινε εκείνα που είχαν παραδοθεί. Οπως κι αν έχει, έγραψε τότε 90 επεισόδια. Μεγάλη θητεία.

Προηγούµενη εµπειρία; «Καλές εκθέσεις στο σχολείο», λέει συχνά γελώντας, αλλά και µια µανία να λύνει τις ερωτικές της διαφορές γραπτώς, κάτι που το πλήρωσε πολλές φορές καθώς άφηνε πίσω της ντοκουµέντα. Πλην όµως, όπως αποδείχθηκε, ιδανική εξάσκηση στο να βυθίζεται και να διερευνά τις µύχιες δονήσεις της ψυχής.

Στο «Νησί» βρήκε τον µάστορά της στο πρόσωπο του Θοδωρή Παπαδουλάκη, ίσως και εκείνος τον δικό του στη Μιρέλλα Παπαοικονόµου. Εκείνη δεν φοβάται τη συγκίνηση, το µελό.

Τα επιδιώκει. Ο σκηνοθέτης επιµένει ότι δεν πρέπει να χαθεί η ιστορία στο δάκρυ. Μέχρι που χαρακτηρίστηκαν άλλες σκηνές «µιρελλίσιες» και άλλες «θοδωρίσιες». Στη µέση, η συγγραφέας Βικτόρια Χίσλοπ να θαυµάζει τον έναν, να εκτιµά τον άλλον και στο τέλος να βρίσκεται η ισορροπία σε ένα έξοχο αποτέλεσµα, που αποδεικνύει ότι σεναριογράφος και σκηνοθέτης µπορεί να µη µοιάζουν, αλλά αλληλοσυµπληρώνονται.

Ποιος είπε ότι η επιτυχία είναι «µαγικές συνταγές» ή συµπτώσεις; Είναι σκληρή δουλειά. Πλήθος οι επιµέρους ιστορίες που γράφτηκαν για να συµπληρωθεί µε όρους τηλεόρασης ο καµβάς του βιβλίου. Είκοσι χρόνια στο σενάριο, 15 σειρές ήδη, η πρώτη διασκευή βιβλίου. Πλεονέκτηµα κάθε δουλειάς της, η ισορροπία µεταξύ εµπορικών τηλεοπτικών όρων και του βάθους σε χαρακτήρες, και ιστορίες που συνήθως θυσιάζονται στην τηλεόραση. Τέχνη; Η καλή τηλεόραση είναι και αυτό. Αυτό που χαρακτηρίζει τη γραφή της και ήταν πολύτιµο στοιχείο για την τηλεοπτική µεταφορά του βιβλίου της Χίσλοπ είναι ένα χρώµα ελληνικής πραγµατικότητας. Εκείνη η πολύ λεπτή, σχεδόν αδιόρατη πλην σαφής ιδιαιτερότητα που έχει σχέση µε το φως και τις σκιάσεις των συµπεριφορών αλλά και των τόπων, που η ίδια επέλεγε πάντα να µην είναι µόνο το αθηναϊκό κέντρο αλλά να αποδίδουν και τη φύση της περιφέρειας.

Αστή, µεγαλωµένη σε περιβάλλον που µάλλον αποστειρωµένο θα περίµενε κανείς να είναι από τις λαϊκές αγωνίες, εντυπωσιάζει η δυνατότητά της να αποδίδει τη λαϊκότητα. Οσο χρειάζεται και αντέχει η τηλεόραση. Αλλωστε, την έχει τιµήσει το κοινό και µε το παραπάνω.

ΕΙΠΕ

Ελπίζω και εύχοµαι «Το νησί» να γίνει η αιτία να επιστρέψουν γρήγορα και πάλι στους δέκτες µας ελληνικές σειρές που να µην υποτιµούν ούτε τη νοηµοσύνη µας ούτε την αισθητική µας

ΕΙΠΑΝ ΓΙ’ ΑΥΤΗΝ

Είναι από τους ανθρώπους που ενδιαφέρονται για όλα όσα συµβαίνουν γύρω τους, δεν ζει αδιάφορα τη ζωή της και εµένα αυτοί οι άνθρωποι µε συγκινούν

Κατερίνα Λέχου