«Η Ελλάδα ήταν για µένα φως στο κινεζικό σκοτάδι»

Στον σηµαντικό κινέζο αντικαθεστωτικό συγγραφέα Μα Γιαν (φωτογραφία) για το βιβλίο του «Πεκίνο σε κώµα» (Εκδ. Πάπυρος) απονεµήθηκε το Βραβείο Ξένου Μυθιστορήµατος 2010 του «Τhe Αthens Ρrize for Literature» που θεσµοθετήθηκε, εδώ και τέσσερα χρόνια (µε χορηγία των εργαλείων γραφής Μont Βlanc), από το περιοδικό «(δε)κατα». Το Βραβείο Ελληνικού Μυθιστορήµατος απονεµήθηκε στον συγγραφέα της νεώτερης γενιάς Δηµήτρη Σωτάκη για το βιβλίο του «Το θαύµα της αναπνοής» (Κέδρος). Συνυποψήφιοι στις «µικρές λίστες» ήταν: στο ξένο µυθιστόρηµα οι Τζούνο Ντίαζ, Κάρεν Κόνελι, Βλαντιµίρ Μακάνιν, Κέτιλ Μπγιόρνστατ, Σαντιάγο Ρονκαλιόλο, Τζόναθαν Σάφραν Φόερ και Ράουι Χαζ και στο ελληνικό µυθιστόρηµα οι Ερση Σωτηροπούλου, Τηλέµαχος Κώτσιας, Αντζελα Δηµητρακάκη, Νίκος Δαββέτας, Βασίλης Γκουρογιάννης και Στυλιάνα Γκαλινίκη.

«Οταν ήµουν νέος, η Κίνα ήταν για µένα το σκοτάδι, ο φόβος, ένα απροσπέλαστο κόκκινο τείχος, µια φυλακή του πνεύµατος· και τότε έβλεπα την Ελλάδα σαν σύµβολο ελευθερίας και διαφάνειας, αντιπροσώπευε την ευγένεια της αδέσµευτης σκέψης, το φως», έγραψε ο Μα Γιαν – δεν µπόρεσε να παρευρεθεί – στο µήνυµά του για τη βράβευση. Και συνέχισε: «Με τα χρόνια, οι στίχοι των ελλήνων ποιητών, από τον Οµηρο ώς τον Οδυσσέα Ελύτη, στάθηκαν για µένα πηγή έµπνευσης· και ύστερα από ένα ταξίδι µου στην Αθήνα και τους Παξούς πριν από λίγα χρόνια, οι εικόνες των σπουδαίων µνηµείων, η θέα της γαλάζιας θάλασσας και ο ήχος της αύρας που περνά µέσα από τους αρχαίους ελαιώνες αποτυπώθηκαν ανεξίτηλα στη µνήµη µου».

Ο Μα Γιαν, τα βιβλία του οποίου ενόχλησαν τις κινεζικές αρχές και απαγορεύτηκαν στην Κίνα, αυτοεξορίστηκε πρώτα στο Χονγκ Κονγκ και αργότερα στο Δυτικό Λονδίνο. Το «Πεκίνο σε κώµα» είναι το µυθιστόρηµα της γενιάς της Τιενανµέν, την οποία ο συγγραφέας τίµησε µε πνευµατικότητα και ποιητικότητα. «Αν και γράφω για τη βεβήλωση και την απόγνωση, πάντα προσπαθώ να αναζητώ την οµορφιά και την ελπίδα.

Η λογοτεχνία µπορεί να κάνει θαύµατα. Μπορεί να κάνει να ξαναφυτρώσουν ο κορµός, τα κλαδιά και τα φύλλα από τις ρίζες ενός πελεκηµένου και λησµονηµένου παρελθόντος. Και ίσως στο θρόισµα των δέντρων του παρελθόντος, στα άλση της λογοτεχνίας και της µνήµης, να µπορούµε µε τον καλύτερο τρόπο να ανακαλύψουµε εκ νέου την κοινή ανθρώπινη φύση µας», σηµείωσε.