[ ΠΡΟΒΟΛΕΙΣ ] Υποκρισίες Βρυξελλών

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ αµφιβολία ότι η Ελλάδα είναι από τις πιο προβληµατικές για το κοινοτικό κατεστηµένο χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Από την είσπραξη επιδοτήσεων για ανύπαρκτες καλλιέργειες ώς την αδυναµία επιβολής ουσιαστικής δηµοσιονοµικής πειθαρχίας και το φούσκωµα των ελλειµµάτων της διακρίθηκε πολλές φορές αρνητικά στις Βρυξέλλες.

Οι αυστηροί εταίροι της ωστόσο δεν δικαιούνται να παριστάνουν µονίµως τις αθώες περιστερές, γιατί σε αρκετές περιπτώσεις κρύβουν και αυτοί σκελετούς στις ντουλάπες τους. Τον τελευταίο καιρό, µάλιστα, η υποκρισία έχει περισσέψει στις Βρυξέλλες. Αίφνης η Εurostat, για παράδειγµα, ανακάλυψε τη µεγάλη τρύπα των ζηµιογόνων ΔΕΚΟ και δεν λέει να σταµατήσει να αναθεωρεί το ύψος του ελλείµµατος. Λες και τα προηγούµενα χρόνια δεν υπήρχαν ζηµιές στις ΔΕΚΟ και δεν τις γνώριζε η Εurostat. Αλλά τώρα εξαντλεί την αυστηρότητά της και ίσως µάλιστα, όπως λένε οι κακές γλώσσες στις Βρυξέλλες, να υπερεκτιµά τα µεγέθη για… καλό και για κακό! Μόνο που τώρα οι περιστάσεις για την Ελλάδα είναι κρίσιµες και οι αποφάσεις της µπορεί να κοστίσουν επιπλέον µερικά δισ. ευρώ σε θυσίες για τους Ελληνες.

Αλλο παράδειγµα υποκρισίας, η πρόταση της Γερµανίας και άλλων για την αυτοµατοποίηση των ποινών στους δηµοσιονοµικά απείθαρχους. Το επιχείρηµά τους είναι ότι η πολιτική διαπραγµάτευση που µεσολαβεί σήµερα πριν επιβληθούν κυρώσεις οδήγησε δήθεν σε φαινόµενα όπως της Ελλάδας. Κάνουν πως ξεχνούν οι Γερµανοί ότι οι πρώτοι που έδωσαν το κακό παράδειγµα, περιφρονώντας τους προβλεπόµενους κανόνες πειθαρχίας της Συνθήκης, ήταν οι ίδιοι. Το 2003, όταν η Γαλλία και η Γερµανία είχαν υπερβολικά ελλείµµατα και η Κοµισιόν, εφαρµόζοντας τη Συνθήκη, εισηγήθηκε την επιβολή κυρώσεων, οι δύο κοινοτικές υπερδυνάµεις έριξαν όλο το πολιτικό τους βάρος, εξασφαλίζοντας µια εξώφθαλµα αντικανονική απορριπτική απόφαση, σε µια θυελλώδη συνεδρίαση του Εcofin.

Αλλά και οι δηλώσεις Γιούνκερ που ήξερε – λέει – από το 2008 το πρόβληµα της Ελλάδας, αλλά δεν το έλεγε, σε ποιο συµπέρασµα οδηγούν; Φυσικά και το ήξερε, όλοι το ήξεραν στις Βρυξέλλες και όλοι εµείς εδώ απορούσαµε γιατί δεν έλεγαν τίποτα.

Ολα αυτά δεν αναιρούν – όπως προαναφέρθηκε – τις δικές µας «αµαρτίες» που είναι δεδοµένες και µεγάλες. Απλώς βάζουν κάποια πράγµατα στις πραγµατικές τους διαστάσεις.