«Δεν είµαστε εµείς οι ήρωες, αλλά εκείνοι»

«Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία. Χάρη σε αυτή τη φράση που πιστεύαµε τα καταφέραµε» είπε σε άπταιστα ελληνικά ο Ρενάτο Ναβάρο Γκέντα, ένας από τους πέντε επικεφαλής συντονιστές της οµάδας διάσωσης των 33 χιλιανών µεταλλωρύχων και διοικητής υποβρυχίων του Ναυτικού της Χιλής.

Από το απόγευµα της Τρίτης ο κ. Ναβάρο βρίσκεται στην Αθήνα έπειτα από πρόσκληση της Ρropeller Club ενώ η αναχώρησή του αναµένεται αύριο το µεσηµέρι.

Στο πλαίσιο της βράβευσης του µε το Rescue Αwards από τον Νικόλα Παπαδάκη, πρόεδρο της Ιnternational Ρropeller Club, ο κ. Ναβάρο επισήµανε ότι η συλλογική προσπάθεια ήταν το µυστικό της επιτυχηµένης αποστολής. «Πόσα άτοµα πήραν µέρος; Ολος ο κόσµος» απάντησε σε σχετική ερώτηση υπογραµµίζοντας ότι στη Χιλή όλοι βρίσκονταν σε διαρκή εγρήγορση. «Μία αποστολή πετυχαίνει όταν κάνεις περισσότερα απ’ όσα απαιτούνται. Ολοι δουλεύαµε για να τους απεγκλωβίσουµε. Ναυτικό, στρατός και εναέριες δυνάµεις, ώστε να µεταφέρουν έναν έναν τους µεταλλωρύχους που έβγαιναν, ήταν στο πλευρό µας».

Οι πιο επικίνδυνες στιγµές
Τόνισε ότι όσο οξύµωρο κι αν ακούγεται, η πιο δύσκολη περίοδος της διάσωσης ήταν όταν όλα πήγαιναν καλά. «Τότε τα µέλη της οµάδας χαλάρωναν, µιλούσαν στα κινητά τους ή έπιαναν την κουβέντα µεταξύ τους, µε αποτέλεσµα να µην είναι απόλυτα συγκεντρωµένοι και να αγωνιώ µήπως κάτι χαλάσει. Αυτές ήταν οι πιο επικίνδυνες στιγµές, εποµένως και οι πιο δύσκολες της αποστολής µας» υποστήριξε ο κ. Ναβάρο. Οπως εξήγησε, ακόµα µία κρίσιµη στιγµή της διάσωσης, καθοριστικής µάλιστα σηµασίας, ήταν η επιλογή του «Πλάνου Β».

«Συνειδητοποιήσαµε ότι το “Πλάνο Α” και “Γ” δεν ήταν εφικτό, λόγω φόβου µήπως καταρρεύσει ο βράχος. Αποφασίσαµε λοιπόν ότι το δεύτερο σχέδιο διάσωσης θα έσωζε τους µεταλλωρύχους το γρηγορότερο δυνατό. Κι έτσι έγινε».

Ηταν µία διάσωση του 21ου αιώνα. Οπως παραδέχθηκε ο κ. Ναβάρο, στην αποστολή διάσωσης χρησιµοποιήθηκε όλη η τεχνολογία που διαθέτει ο αιώνας µας.

«Είχαµε τη δυνατότητα αν χαλούσε ένα µηχάνηµα, να το αντικαταστήσουµε µε άλλο» είπε χαρακτηριστικά, τονίζοντας ότι η αποστολή διέθετε µία από τις καλύτερες οµάδας ερευνητών, ενώ η συµµετοχή της ΝΑSΑ στην όλη προσπάθεια είχε ιδιαίτερη σηµασία. «Η ΝΑSΑ µας έδινε πληροφορίες και συµβουλές σε ιατρικά και φαρµακευτικά θέµατα. Από το πόση βιταµίνη C θα έχει ανάγκη κάθε µεταλλωρύχος µέχρι και για την πίεση που ασκείται εντός των ορυχείων». «Το πάλεψαν πραγµατικά»
Τι ακριβώς όµως αισθάνονταν οι µεταλλωρύχοι; «Αισθάνονταν ακριβώς όπως ένας εργαζόµενος που είναι στο γραφείο του και δεν µπορεί να βγει για δύο µήνες» εξήγησε ο κ. Ναβάρο. «Δεν είµαστε εµείς οι ήρωες, αλλά εκείνοι». Καθ’ όλη τη διάρκεια της επιχείρησης, πρόσθεσε, οι 33 µεταλλωρύχοι βοηθούσαν τα µέλη των συνεργείων διάσωσης και συµµετείχαν ενεργά στην προσπάθεια απεγκλωβισµού τους. «Σχεδόν κανένας από αυτούς, αν όχι όλοι, δεν ήταν προετοιµασµένος να πεθάνει. Οταν έρχεσαι αντιµέτωπος µε τον θάνατο όµως, παλεύεις. Κι εκείνοι το πάλεψαν πραγµατικά».

Ψυχολογική υποστήριξη
Σε ό, τι αφορά την ψυχολογική υποστήριξη που έχουν ανάγκη οι 33 µεταλλωρύχοι, ο κ. Ναβάρο υπογράµµισε ότι θα πρέπει να είναι σε διάρκεια διπλάσια της παραµονής τους στο ορυχείο. «Τουλάχιστον έξι µήνες» είπε χαρακτηριστικά, ενώ δεν παρέλειψε να αναφερθεί στον «άπιστο» µεταλλωρύχο µε τις δύο γυναίκες. «Ισως και να σκεφτόταν ότι θα ήταν καλύτερα να µην ανέβει…» σχολίασε χαριτολογώντας, αν και όπως είπε δεν ήταν ο µόνος µε δυο γυναίκες. «Εγώ, ευτυχώς, έχω µία γυναίκα και τέσσερα παιδιά.

Είναι καλύτερα να έχεις µία µόνο οικογένεια!».

Η ΔΙΑΣΩΣΗ ΤΟΥ 21ου ΑΙΩΝΑ

Στη διάσωση των µεταλλωρύχων χρησιµοποιήθηκε όλη η τεχνολογία που διαθέτει ο αιώνας µας