«Είναι δύσκολο να γράψεις καλά για το σεξ»

Το πρώτο του µυθιστόρηµα ήταν για έναν νεαρό που είχε ψύχωση µε το σεξ. Το πιο πρόσφατο _ ένα αυτοβιογραφικό flash back στην εποχή της σεξουαλικής επανάστασης _ έχει «αφρίζουσες» σκηνές soft porn. Οπότε δεν είναι περίεργη η έκπληξή µας όταν ακούµε τον Μάρτιν Εϊµις να ακολουθεί αυτό που έλεγε και ο πατέρας του, Κίνγκσλεϊ, «ότι είναι αδύνατον να γράψεις καλά για το σεξ».

«Ελάχιστοι συγγραφείς το έχουν καταφέρει» έλεγε σε διάλεξη που έδωσε σε φεστιβάλ λογοτεχνίας στο Λονδίνο. «Ο πατέρας µου έλεγε ότι µπορείς να αναφερθείς στο σεξ, αλλά όχι και να το περιγράψεις. Είναι σύµφυτο µε το θέµα. Δεν είναι ότι όποιος το προσπαθήσει µπορεί και να βρει τον τρόπο, είναι ότι δεν υπάρχει ο σωστός τρόπος».

Παρ’ όλα αυτά το σεξ έχει εξέχουσα θέση σε κάθε συζήτηση που µπορεί να γίνει γύρω απ’ τη δουλειά του, µια που συχνά – πυκνά τα µυθιστορήµατά του διανθίζονται από πορνογραφία και σαδοµαζοχισµό. Μεταξύ του «Τhe Rachel Ρapers» του 1973 και του «Ρregnant Widow» του 2010, ο Εϊµις έγραφε για το σεξ διαρκώς και ακαταπαύστως και στο «Dead Βabies» και στο «Μoney: Α Suicide Νote» («Χρήµα» Εκδ. Πατάκη)

και στο «London Fields».

Οσο για το «Ρregnant Widow», όπου υπάρχει µια αρκετά λεπτοµερής και µακριά σκηνή σεξ, ο ίδιος είπε «α, αυτό ήταν εύκολο γιατί ήταν µια πορνογραφική σκηνή, µια αναχρονιστικά πορνογραφική σκηνή, για λόγους που είχαν σχέση µε την πλοκή. Δεν υπήρχε ίχνος αισθήµατος».

Τα δύσκολα έρχονται όταν το σεξ συναντιέται µε το συναίσθηµα που «γίνεται ανέφικτο για τον συγγραφέα και ενοχλητικό για τον αναγνώστη», έλεγε. Και το πρόβληµα έγκειται στο ότι ο συγγραφέας, αντίθετα µε τον ποιητή, πρέπει να είναι παγκόσµιος, ενώ οι σεξουαλικές µας ανάγκες δεν έχουν καµιά παγκοσµιότητα.

Το 2007 στη διάρκεια των µαθηµάτων δηµιουργικής γραφής που έδινε στο Πανεπιστήµιο του Μάντσεστερ, αποφάσισε ότι το µέγα θέµα του αγγλικού µυθιστορήµατος, από το «Clarissa» του Σάµιουελ Ρίτσαρντσον (1747) έως το «Ο εραστής της λαίδης Τσάτερλι», του D. Η Lawrens, ήταν «αν θα κατάφερνε το αρσενικό να ρίξει τη γυναίκα».

Αναφερόµενος στον D. Η Lawrens, λέει ότι στον «Εραστή της λαίδης Τσάτερλι» δεν είναι πια θέµα αν θα «πέσει» η γυναίκα ή όχι, γιατί απλά αυτό είναι κοµµάτι της ενήλικης ζωής. «Δεν νοµίζω όµως ότι ο Λόρενς κατάφερε να περιγράψει επιτυχώς τη συγκεκριµένη πράξη». Μετά αναφέρθηκε στον Απντάικ που είχε έναν ενθουσιασµό γύρω από το σεξ (και στη ζωή του) και είπε ότι στα µυθιστορήµατά του οι σκηνές σεξ συγγενεύουν «µε το να στείλεις ένα κινηµατογραφικό συνεργείο Γιαπωνέζων σε µια κρεβατοκάµαρα για να κινηµατογραφήσουν κάθε λεπτοµέρεια, αλλά τελικά να µη συµβαίνει τίποτα».