[ ΞΕΝΗ ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ ] Η δικαίωση της συλλογικής ελπίδας

ΗΤΑΝ ΚΑΤΙ περισσότερο από ένας θρίαµβος της τεχνολογίας και της οργάνωσης. Η διάσωση των µεταλλωρύχων της Χιλής ήταν µια δικαίωση της συλλογικής ελπίδας επί της αντιξοότητας. Αποτελεί λοιπόν µια ωραία µεταφορά για την κατάσταση του έθνους και της ηπείρου. Μια γενιά πριν, η Λατινική Αµερική ήταν µια ήπειρος στρατιωτικών δικτατοριών. Σχεδόν όλες έχουν πια εκλείψει. Η Χιλή είναι µια καλοδιοικούµενη συνταγµατική δηµοκρατία. Δύο δεκαετίες µετά το δηµοψήφισµα που ανέτρεψε τον δικτάτορα Πινοτσέτ, είναι µια χώρα µε habeas corpus, ελεύθερες εκλογές και ελεύθερο Τύπο. Επί 20 χρόνια, στην πολιτική ζωή κυριαρχούσε η κεντροαριστερή συµµαχία Concertacion, η Συγκέντρωση Κοµµάτων για τη Δηµοκρατία. Τον περασµένο Ιανουάριο κέρδισε τις προεδρικές εκλογές ο Σεµπαστιάν Πινιέρα, ο συντηρητικός υποψήφιος. Η νίκη του συµβόλισε την ανάδυση της χιλιανής Δεξιάς µέσα από δεσποτικές πολιτικές και τη µετάβαση της χώρας στον πλουραλισµό. Σε αυτή την επιχείρηση διάσωσης δεν αποκαλύφθηκαν µόνο οι αρετές των Χιλιανών ως λαού αλλά και οι αρετές της Χιλής ως κράτους.